IV SAB/Po 77/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu [...] uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł (sto złotych). IV SAB/Po 77/18 UZASADNIENIE Pismem datowanym na "maja 2018 r.", które wpłynęło do Urzędu Gminy w Tarnowie Podgórnym dnia 7 czerwca 2018 r., [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem organu, skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zakończonej "decyzją [...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Merytoryczne rozpatrzenie skargi przez sąd musi być każdorazowo poprzedzone zbadaniem dopuszczalności jej wniesienia, co w szczególności oznacza konieczność ustalenia przez sąd, czy przed wniesieniem skargi doszło do wyczerpania środków zaskarżenia. W ocenie Sądu ww. przesłanka dopuszczalności skargi nie została w kontrolowanej sprawie spełniona, co musiało skutkować odrzuceniem skargi jako "niedopuszczalnej z innych przyczyn" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przemawiają za tym następujące względy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Dodać jeszcze należy, że w aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do art. 37 § 2 k.p.a.: "Ponaglenie zawiera uzasadnienie". W myśl zaś przepisu art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1), bądź do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2). Z treści cytowanych przepisów jasno wynika, że uprzednie wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek dopuszczalności złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ. Zarazem nie ulega wątpliwości, że obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia odnosi się do strony wnoszącej skargę do sądu administracyjnego, a więc że obowiązek ten nie może być zrealizowany – niejako "w zastępstwie" – przez inny podmiot. Innymi słowy, między podmiotem wnoszącym ponaglenie, a podmiotem wnoszącym następnie skargę do sądu administracyjnego musi zachodzić tożsamość. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wypada stwierdzić w pierwszej kolejności, że jest poza sporem, iż skargę w tej sprawie wniósł [...]k we własnym imieniu. Skarga nie zawiera bowiem żadnej wzmianki, z której wynikałoby, iż wnoszący ją [...] działa jako pełnomocnik innej osoby (w szczególności [...]); nie załączono też do skargi żadnego pełnomocnictwa. Ubocznie godzi się zauważyć, że Sądowi wiadomym jest z urzędu – z licznych spraw zawisłych przed tut. Sądem, w których po stronie skarżącej działa [...] (tylko w 2018 r. ponad 170 spraw) – iż w sytuacji, gdy jego zamiarem jest dokonanie czynności procesowej w imieniu innej osoby (zwykle członka rodziny: żony [...], synów [...] lub [...]), to wyraźnie ów zamiar [...] manifestuje (np. poprzez opatrzenie swego nazwiska w piśmie procesowym dopiskiem "Pełnomocnik... [imię i nazwisko mocodawcy]" lub załączenie do pisma dokumentu pełnomocnictwa). Zarazem nie ulega wątpliwości, że ponaglenie w tej sprawie (nazwane błędnie "zażaleniem na przewlekłość postępowania") wniosła uprzednio [...] (w imieniu której działał przy tej czynności [...], jako jej pełnomocnik, który wyraźnie taką swą rolę zamanifestował przez opatrzenie podpisu pod ponagleniem dopiskiem "Pełnomocnictwo [...]" oraz dołączenie dokumentu pełnomocnictwa udzielonego jemu przez [...]), a nie [...] (imieniem własnym). W konsekwencji należało uznać, że wniesienie przez [...]przedmiotowej skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Tarnowo Podgórne nie zostało poprzedzone wymaganym środkiem zaskarżenia (ponagleniem), a co za tym idzie – wniesienie skargi było niedopuszczalne "z innych przyczyn" w rozumieniu art. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił (pkt 1 sentencji postanowienia). O zwrocie kwoty wpisu (pkt 2 sentencji postanowienia) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.