IV SAB/Po 78/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargi. Pismem z dnia 4 września 2012 r. M.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Postanowieniem z dnia 16 października 2012 r. Sad połączył skargi na bezczynność oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako "Ppsa") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a Ppsa. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 Ppsa, skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako Kpa). Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze to, że w administracyjnym toku postępowania przepisy prawa nie przewidują organu wyższego stopnia nad samorządowym kolegium odwoławczym, skarga na bezczynność tego organu winna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Co prawda w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga do sądu administracyjnego nie musi być poprzedzona zażaleniem czy też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, to jednakże należy mieć na uwadze, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze skargą na bezczynność organu odwoławczego w rozpoznaniu środka odwoławczego od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. W tym miejscu należy zauważyć, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się w trybie unormowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, opubl. w LEX pod nr 236545), to jednakże należy mieć na uwadze, że ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania tego kodeksu w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji ( art. 16 ust. 2 ustawa o dostępie do informacji publicznej). Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga na bezczynność organu odwoławczego w rozpoznaniu odwołania od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej winna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 Kpa. Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z akt sprawy nie wynika czy skarżący przed złożeniem skargi wystosował stosowne wezwanie. W związku z powyższym skarżący pismem z dnia 16 października 2012 r. został wezwany do wskazania w terminie 7 dni czy przed wniesieniem skargi wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem uznania, że takiego wezwania nie wystosował. Powyższe wezwanie skarżący odebrał w dniu 22 października 2012 r. Zatem termin do uzupełnienia powyższego braku skargi upływał z dniem 29 października 2012 r. Na podstawie akt sprawy ustalono, że skarżący nie udzielił odpowiedzi w zakreślonym terminie. Wobec powyższego uznać należy, że skarżący przed złożeniem skarg na bezczynność oraz przewlekłość postępowania nie wyczerpał środków zaskarżenia. W tym stanie rzeczy, wobec nie wyczerpania środków zaskarżenia oraz wobec nieuzupełnienia w zakreślonym terminie braków skargi, Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 i 6 Ppsa skargi odrzucił. MZ