IV SAB/Po 8/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej; p o s t a n a w i a : o d r z u c i ć s k a r g ę /-/R.Batorowicz KB/ Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest od wyczerpania środków odwoławczych. W przypadku skarg na bezczynność organów oznacza to konieczność wykorzystania przed wniesieniem skargi instytucji zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie o jakim mowa w art. 37 § 1 i 2 kpa. Skarżący wezwany do wykazania, że żalił się do organu wyższego stopnia powołał się na swe pismo z dnia 15 maja 2004 r. kierowane do Wojewody, które to pismo Wojewoda potraktował jako skargę o jakiej mowa w przepisach działu VIII kpa i przekazał Radzie Miasta P. W pierwszej kolejności podkreślić należało, że zgodnie z art. 52 § 1 upsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, co wskazuje na konieczność wyczerpania środków odwoławczych, w tym zażaleniu na niezałatwienie sprawy w terminie przed wniesieniem skargi. Tymczasem skarżący powoływał się na pismo z 15 maja 2004 r. podczas gdy skargę wniósł pismem z dnia 15 marca 2004 r. Zatem nawet jeśli pismo z 15 maja 2004 r. traktować jako zażalenie o jakim mowa w art. 37 kpa, to wniesienie takiego zażalenia, jako spóźnione, nie odpowiadałoby wymogom dopuszczalności skargi. Sąd miał nadto na względzie, że pismo kierowane do Wojewody nie nosiło cech zażalenia o jakim mowa w art. 37 kpa. Skierowane zostało do innego niż organ wyższego stopnia (Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P) podmiotu. Skarżący operował przy tym określeniem "skarga" a nie "zażalenie" nie odwołał się też w żaden sposób do art. 37 kpa. Zauważyć przy tym należało, że treść gromadzonych w aktach pism skarżącego wskazywała na bardzo dobrą orientację w przepisach postępowania.. W tych warunkach nie sposób było przypisać skarżącemu woli innej niż wniesienie skargi o jakiej mowa w dziale VIII kpa. Stąd też nie zachodziła konieczność usuwania wątpliwości co do charakteru pisma w trybie art. 64 § 2 kpa. Z wymienionych przyczyn odrzucono skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 upsa. /-/R.Batorowicz KB/