IV SAB/Po 82/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. Z. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. zobowiązuje Wojewodę do załatwienia wniosku M. Z. z dnia [...] grudnia 2018 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego M. Z. z dnia [...] grudnia 2018 r.; 3. stwierdza, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałym zakresie skargę oddala; 5. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. Z. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania M. Z., reprezentowany przez pełnomocnika zawodowego, pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Żądaniem skargi objęto zobowiązanie organu do załatwienia wniosku Skarżącego w terminie 30 dni od dnia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w kwocie [...]zł, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Powyższa skarga została złożona w następujących okolicznościach faktycznych: W dniu [...] grudnia 2018r., M. Z. (dalej jako: "Skarżący" albo "Cudzoziemiec") wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do wniosku była dołączona umowa o pracę, potwierdzenie opłaty skarbowej, kserokopie paszportu i wizy. W dniu [...] grudnia 2018r. Skarżący przedłożył oryginał ważnego dokumentu podróży oraz złożył odciski linii oraz trzy wydruki z rejestru przedsiębiorców (CEIDG). Brakowało jednak wypełnionego oświadczenia pracodawcy i stronie 4 oraz brakowało złożonych podpisów wszystkich wspólników Spółki A W dniu [...] lutego 2019 r. Cudzoziemiec dostarczył do punktu podawczego nowy załącznik nr [...], akty notarialne umowy spółki cywilnej oraz ponownie dokumenty z Centralni Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej. Nadal brakowało złożonych podpisów wszystkich wspólników spółki cywilnej. Pismem z dnia [...] maja 2019 r. Wojewoda wezwał Cudzoziemca zgodnie na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, do wypełnienia: - formularza wniosku w częściach A 11 (miejsce urodzenia), A 17 (znaki szczególne C IV (podróże i pobyty zagraniczne cudzoziemca poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, CV (informacja o środkach finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca), CVI (informacja o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym), D (wzór podpisu) oraz złożenie czytelnego podpisu pod wnioskiem. Poproszono również i dostarczenie poprawnie wypełnionego załącznika nr [...]. W dniu [...] czerwca 2019 r. Cudzoziemiec dostarczył do punktu podawczego kolejny formularz wniosku, wypełniony na nieaktualnym formularzu. Nadal brakowało wypełnionych pól A 17 (znaki szczególne), C IV (podróże i pobyty zagraniczne cudzoziemca poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), CV (informacja o środkach finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca), CVI (informacja o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym), D (wzór podpisu) oraz złożenie czytelnego podpisu pod wnioskiem. Złożony Załącznik nr [...], wypełniony na nieaktualnym formularzu, ponownie był nieprawidłowo wypełniony brakowało złożonych podpisów wszystkich wspólników spółki cywilnej. W dniu [...] grudnia 2019 r. Cudzoziemiec ponownie dostarczył do punktu podawczego kolejny formularz wniosku, wypełniony na nieobowiązującym na dzień wystąpienia z podaniem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (tj. od [...] lutego 2018 do [...] kwietnia 2019 r.). Brakowało wypełnionych pól: B (miejsce pobytu cudzoziemca), C III (poprzednie pobyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), Nieuzupełniony – nadal - pozostawał pkt CV (informacja o środkach finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca) oraz pkt D (wzór podpisu). Nieuzupełniono też pkt. C VII (czy jest Pan zatrzymany albo umieszczony w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców, czy został wobe Pana zastosowany środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju, czy odbywa Pan karę pozbawienia wolności lub czy zastosowano wobec Pana tymczasowy aresztowanie?), C IX (czy toczy się przeciwko Panu postępowanie karne lub postępowanie sprawach o wykroczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), C X (czy ciążą na Pan zobowiązania wynikające z orzeczeń sądowych, postanowień i decyzji administracyjnych, i tym zobowiązania alimentacyjne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej),. Złożony ponownie załącznik nr [...], wypełniony ponownie na nieobowiązującym na dzień wystąpienia z podaniem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (tj. od [...] lutego 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r.), był nieprawidłowo wypełniony brakowało złożonych czytelnych podpisów wszystkich wspólników spółki cywilnej. W dniu [...] kwietnia 2020 r. do organu wpłynął za pośrednictwem Poczty Polskiej kolejny formularz wniosku (niewłaściwy na dzień wystąpienia z podaniem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (tj. od [...] lutego 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r.). W ponownie złożonym wniosku brakowało wypełnionych części pól, a złożony ponownie załacznik nr [...] został wypelniony na nieprawidłowym, nieoboeiązującym na dzień wystąpienia z podaniem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy formularzu (tj. od [...] lutego 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r.). ostatni formularz został podpisany (pkt D) oraz zawierał odpowiedź w pkt. CV. Wojewoda informował Skarżącego pismami z dnia: [...] maja 2019 r., [...] listopada 2019 r. oraz [...] stycznia 2020 r. o stwierdzonych brakach w dokumentach. Natomiast pismem z dnia [...] maja 2020 r. Skarżacy został zawiadomiony o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania. Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. Skarżący złożył ponaglenie na bezczynnośc Wojewody, a następnie pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. skargę do sądu administracyjnego na bezczynnośc Wojewody w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie złozonej skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga częściowo zasługiwała na uwzględnienie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak efektywnych działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści tych przepisów wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Skargi w tym przedmiocie mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. formalnym wymogiem dla skutecznego wniesienia omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżący wypełnił powyższy wymóg formalny, składając pismem z dnia [...] maja 2020 r. wymagane ponaglenie, które do organu wpłynęło [...] czerwca 2020 r. Przechodząc zatem to merytorycznego rozpoznania skargi, należy zauważyć, że zarzuca ona - bezczynność - organu w rozpoznaniu wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy cudzoziemca. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że skargę składa pełnomocnik zawodowy domagając się stwierdzenia, że Wojewoda dopuścił się - bezczynności i bezczynność - ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał też na uwadze, że przed pozostawieniem wniosku M. Z. (a więc przed zakończeniem przez Wojewodę postępowania z wniosku Skarżącego) nie złożono w sprawie ponaglenia. Natomiast warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego - na przewlekłość postępowania -prowadzonego, jak w przedmiotowej sprawie, na podstawie przepisów k.p.a., jest wniesienie ponaglenia - w toku - postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze (por. postanowienie NSA z dnia [...] września 2020 r. sygn. II OSK [...]). Dlatego też, skoro w niniejszej sprawie ponaglenie złożono dopiero po pozostawieniu wniosku Skarżącego bez rozpoznania (zawiadomienie o pozostawieniu bez rozpoznania doręczono Skarżącemu w dniu [...] maja 2020 r.), natomiast ponaglenie sporządzono [...] maja 2020 r. to niedopuszczalne było w tej sytuacji badanie przez Sąd przewlekłości organu. Rozpoznaniu podlegała natomiast - zgodnie z żądaniem - skarga na - bezczynność - Wojewody. Kwestia ta ma w rozpoznawanej sprawie znaczenie podstawowe, gdyż o bezczynności organu można mówić jedynie wówczas, gdy organ, na którym ciążył obowiązek podjęcia określonego działania (wydania decyzji lub innego aktu, dokonania czynności itd.), działania tego nie podjął w przepisanej formie i zakreślonym przez prawo terminie (ewentualnie zgodnie z prawem przedłużonym). Przystępując do merytorycznego rozpoznania skargi - na bezczynność - należy również zauważyć, że ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020, poz. 35) co do zasady nie określa szczególnych terminów załatwienia sprawy zezwolenia na pobyt czasowy. W związku z tym znajdują zastosowanie ogólne terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym, określone w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej jako: k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (§ 3a). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Z cytowanych unormowań wynika, że podstawowym terminem załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym jest uczynienie tego "niezwłocznie", a w przypadku gdy konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego –zasadniczo w terminie jednego miesiąca. Wobec tego w niniejszym postępowaniu kluczowym obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność Wojewody rzeczywiście istniała – tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania – a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący. Kierując się powyższym, Sąd uznał, że Wojewoda dopuścił się zarzucanej mu bezczynności w załatwieniu przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 12 k.p.a. organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1), a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Wskazany przepis normuje jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego - zasadę szybkości, a więc osiągania końcowego celu postępowania administracyjnego w najkrótszym możliwym czasie. W doktrynie podnosi się, że zasada ta ma dla skuteczności ochrony interesu społecznego oraz interesu jednostki istotne znaczenie i należy do kardynalnych zasad dobrego postępowania. Przewlekłość zawsze jest bowiem zaprzeczeniem stabilności i pewności w stosunkach społecznych, podważa w oczach społeczeństwa autorytet władzy oraz oddala moment wykonania nakazu prawa (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. 2017, art. 12 Nb 1, i tam przywołana literatura). Realizacja wskazanej zasady jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy oraz ustanawiającymi środki ochrony przed przewlekłością i bezczynnością organów administracji publicznej, a także statuującymi odpowiedzialność pracownika organu administracji publicznej. Wskazać należy, że jakkolwiek Skarżący złożył wniosek w sprawie swojego czasowego pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej w grudniu 2018 r., to merytoryczne rozpoznanie tego wniosku stało się możliwe dopiero z chwilą uzupełnienia wszystkich jego braków, co w okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2020 r. Analiza akt sprawy wskazuje, że jakkolwiek Skarżący stopniowo uzupełniał braki formalne podania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, to jednak finalnie dostarczył niezbędne do rozpoznania jego podania dane. Sąd zgadza się z Wojewodą, co do tego, że kolejne dane były składane na różnych formularzach, wypełnionych za każdym razem tylko częściowo. Finalnie jednak, Organowi zostały przekazane wszystkie dane wymagane w formularzu aktualnym na dzień złożenia wniosku i niezbędne do rozpoznania wniosku. Natomiast oczekiwanie przedkładania za każdym razem od nowa wypełnionego wniosku, w sytuacji kiedy obarczone pewnymi brakami podanie, inicjujące postępowanie zostało jednak złożone na urzędowym formularzu (choć nie w pełni uzupełnionym), stanowi w ocenie Sądu, wyraz zbędnego rygoryzmu formalnego. Zestawienie treści formularza urzędowego na którym złożono wniosek, z danymi uzupełnianymi sukcesywnie na kolejnych (jak trafnie wskazuje Wojewoda różnych z uwagi na zmiany wzorów druków) formularzach prowadzi do wniosku, że finalnie w dniu [...] kwietnia 2020 r. organowi przekazano wszystkie dane niezbędne do merytorycznego załatwienia podania. Dlatego, w ocenie Sądu, pozostawienie wniosku M. Z. bez rozpoznania było nieuzasadnione okolicznościami niniejszej sprawy i dlatego też mając na uwadze uchwałę NSA z dnia [...] września 2013 r. sygn. I OPS [...] Sąd skargę M. Z. uznał za dopuszczalną oraz za zasadną. To z chwilą niezasadnego, w ocenie Sądu, pozostawienia wniosku Skarżącego bez rozpoznania w sprawie zaistniał stan bezczynności. Wniosek Skarżącego powinien zostać rozpoznany nie później niż w ciągu miesiąca od uzupełnienia wszystkich jego braków, co w ocenie Sądu, nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2020 r. Rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze regulacje wynikające z ustawy z 2 marca 2010 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), w brzmieniu nadanym ustawa z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz.568), która wprowadziła art.15zzs, uchylony przez art. 68 ust. 6 i 7 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U., poz. 875). Wynika z nich, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego wprowadzonego w Polsce 14 marca 2020 r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia (MZ) z 13 marca 2020 r. oraz stanu epidemii obowiązującego w kraju od 20 marca 2020 r., zgodnie z rozporządzeniem MZ w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, że terminy z uchylonego art. 15zzs dotyczącego w ust. 1 pkt 6 biegu terminów postępowania administracyjnego, rozpoczynały bieg "po upływie 7 dni" od dnia wejścia w życie ustawy z 14 maja 2020 r. Zgodnie zatem z zasadami art. 111 kc rozpoczynały one bieg od dnia 24 maja 2020 r. (niedziela), co przy uwzględnieniu art. 115 kc wskazuje, że terminy rozpoczynały bieg od 25 maja 2020 r.(termin do wykonania czynności prawnych). Innymi słowy bieg terminów procesowych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty uległ zawieszeniu na okres od 31 marca do 24 maja 2020 r. Do okresów tych, zgodnie z art. 15zzs ust. 1 i 11 przepisów o bezczynności organów, w tym wymierzania kar grzywien nie stosuje się, a zaprzestanie wykonywania czynności przez organ nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W okolicznościach badanej sprawy jednak Wojewoda w okresie zawieszenia biegu terminów procesowych pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpoznania, a to w świetle uchwały NSA z dnia [...] września 2013 r. sygn. I OPS [...] przesądzało o dopuszczalności skargi M. Z. na bezczynność Wojewody. Jak przesądził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny czynność pozostawienia bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej w sposób władczy odmawia stronie uruchomienia postępowania jurysdykcyjnego. Pozostawienie bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania w sytuacji gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania. Jeżeli natomiast organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności, to pozostaje w bezczynności (wyrok NSA z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. II GSK [...]). Dlatego też Skarżący miał prawo w niniejszej sprawie złożyć skargę na - bezczynność - Wojewody już w dniu [...] czerwca 2020 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że bezczynność organu istniała w dacie złożenia skargi ([...] czerwca 2020 r.) i trwa nadal. Z tej też przyczyny Sąd w pkt 1 sentencji wyroku, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Wojewodę do załatwienia wniosku M. Z. z dnia [...] grudnia 2018 r. w terminie 14 dni, od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Należy jednak zauważyć, że z uwagi na datę uzupełnienia braków formalnych wniosku przez M. Z. w dniu [...] kwietnia 2020 r. i mając na względzie datę pozostawienia tego podania bez rozpoznania, co nastąpiło w dniu [...] maja 2020 r. nie sposób w ocenie Sądu Wojewodzie zarzucić aby jego bezczynność miała postać kwalifikowaną. Zdaniem Sądu okoliczności faktyczne niniejszej sprawy dają podstawy do przyjęcia, że bezczynność Wojewody nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Jakkolwiek, Skarżący złożył wniosek [...] grudnia 2018 r. – to kwestią bezsporną pomiędzy stronami pozostaje – że wniosek ten był obarczony brakami formalnymi. Braki te, pomimo precyzyjnego w swojej treści wezwania z dnia [...] maja 2019 r. zawierającego obszerne pouczenie zostały usunięte dopiero [...] kwietnia 2020 r. Dokonując oceny zasadności złożonej skargi Sąd miał na uwadze, również postawę samego Skarżącego, który do czasu pozostawienia jego wniosku bez rozpoznania - poza przesyłaniem kolejnych druków, częściowo tylko uzupełniających istniejące bezspornie braki formalne złożonego wniosku - nie wyrażał żadnego zainteresowania losami złożonego przez siebie wniosku. To z winy samego Skarżącego do [...] kwietnia 2020 r. nie było możliwe merytoryczne rozpoznanie jego wniosku, który aż do [...] kwietnia 2020 r. zawierał braki formalne. Tymczasem, rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z dnia [...] czerwca 2012 r., I OSK [...], LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia [...] marca 2013 r., OSK [...], wyrok WSA we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2014 r., II SAB/Wr [...]; wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] października 2013 r., II SAB/Po [...] i z dnia [...] marca 2015 r., IV SAB/Po [...], www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Należy bowiem zauważyć, że jak precyzyjnie opisał to Wojewoda, w kontrolowanej sprawie nie sposób dopatrywać się znamion złej woli po stronie organu, który podejmował konkretne czynności w celu doprowadzenia do merytorycznego rozpoznania wniosku Skarżącego. Na skutek działań samego Skarżącego stało się to możliwe dopiero [...] kwietnia 2020 r. Argumentacja organu nie pozostawia zatem wątpliwości, że Wojewoda jest świadomy ciążących na nim obowiązków, terminowego prowadzenia spraw i podejmuje działania zmierzające do osiągnięcia celu jakim jest terminowe rozpoznawanie wniosków w sprawach legalizacji pobytu. Mając zatem na uwadze konkretne okoliczności badanej sprawy należało stwierdzić, że jakkolwiek bezczynność organu choć miała miejsce (pkt 2 wyroku), to nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku), o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Mając na uwadze cel, któremu służy przyznane Sądowi uprawnienie do przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. postanowiono o oddaleniu skargi w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku). Zaakcentować należy, że nawet w przypadku stwierdzenia, że bezczynność organu miała postać kwalifikowaną (co w badanej sprawie nie miało miejsca) ustawodawca nie zobligował Sądu do automatycznego przyznania każdemu Skarżącemu sumy pieniężnej albo wymierzenia grzywny organowi. Oceny zasadności przyznania Skarżącemu sumy pieniężnej, jak również wymierzenia grzywny organowi Sąd winien dokonywać - każdorazowo - w ramach sprawowanego wymiaru sprawiedliwości, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności konkretnej, badanej sprawy. Rozpoznając złożony wniosek, Sąd wziął pod uwagę, że wprowadzając możliwość przyznania sumy pieniężnej wzorowano się na rozwiązaniu przyjętym w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, z późn. zm.). Ustawodawca zaakcentował rekompensacyjny charakter groźby przyznania sumy pieniężnej. W skardze wskazano, że kwota [...]zł "pokryje częściowo straty i krzywdy Skarżącego". Należy jednak wskazać, że bezczynność w niniejszej sprawie zaistniała z data [...] kwietnia 2020 r. i nie miała charakteru rażącego, a ponadto to sam Skarżący przyczynił się do stwierdzonych w sprawie nieprawidłowości, i z tej przyczyny jego wniosek o przyznanie sumy pieniężnej, w ocenie Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego też wniosek ten na podstawie art. 151 p.p.s.a. został oddalony w pkt. 4 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie 5 wyroku na mocy art. 200 § 1 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz. 265). Na zasądzoną od organu kwotę składa się [...] zł (uiszczona tytułem wpisu od skargi) oraz kwota [...]zł (koszty zastępstwa procesowego) i [...] zł (opłata od pełnomocnictwa). Kwota nadpłaconego wpisu od skargi w wysokości [...] zł została Skarżącemu zwrócona na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia16 lipca 2020 r. (k. 19 i 22 akt sąd.).