IV SAB/Po 88/17

Sygn. [...] IV SAB/Po 88/17 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Międzywydziałowej Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły Pedagogiki i Administracji im. Mieszka I w P. w przedmiocie przyznania stypendium socjalnego postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 04 października 2017 r. R. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Międzywydziałowej Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły Pedagogiki i Administracji im. Mieszka I w P. w przedmiocie nieprzekazania skargi. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga nie została poprzedzona przez Skarżącego złożeniem ponaglenia. Złożone natomiast przez skarżącego pismo z dnia 25 września 2017 r. nie może zostać uznane za ponaglenie, ponieważ nie spełniało wymogu z art. 37 § 2 k.p.a., tj. nie zawierało uzasadnienia. Na wezwanie Sądu, czego dokładnie dotyczy skarga, Skarżący w piśmie z dnia 21.11.2017 r. wskazał, że w dniu 27.05.2017 r. wniósł skargę do WSA w Poznaniu na odmowną decyzję przyznania stypendium socjalnego, Sąd przekazał ją niezwłocznie do WSPiA w P.. W ocenie Skarżącego brak jest w decyzji pouczenia co, do sposobu jej zaskarżenia. W związku z faktem, iż na zapytania i wnioski uczelnia WSPiA pozostawała w bierności, skierował On skargę do WSA. Skarżący nie zgadza się z twierdzeniem, że skarga została niewłaściwie skierowana i nie jest dopuszczalna droga sądowa. Również na skarżącym nie ciąży obowiązek wskazania podstawy prawnej czy uzasadnienia swojej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 w zw. z art. 3 § 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: "p.p.s.a"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jeżeli organ administracji publicznej miał obowiązek wydać (1) decyzję administracyjną, (2) postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, (3) postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, (4) inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257 j.t..) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 197 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustawy. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że skarga z dnia 17 października 2017 r. została wniesiona na bezczynność Międzywydziałowej Komisji Stypendialnej Wyższej Szkoły Pedagogiki i Administracji im. Mieszka I w P. polegającą na nieprzekazaniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi R. P. z dnia 27 maja 2017 r. Ta ostatnia skarga odnosiła się z kolei do decyzji organu I instancji odmawiającej przyznania Skarżącemu stypendium socjalnego. Mając na względzie wyżej przytoczone okoliczności i przepisy prawne należy stwierdzić, że niniejsza skarga jest niedopuszczalna. Nieprzekazanie skargi do sądu administracyjnego jako takie nie stanowi bowiem żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Tym samym ewentualne zaniechania organu w tym zakresie nie stanowią przedmiotu skargi na bezczynność. Należy podkreślić, że ustawodawca autonomicznie uregulował konsekwencje prawne niewywiązania się przez organ z obowiązku, o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowanie się przez organ do obowiązku przekazania skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jeżeli natomiast organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może w świetle art. 55 § 2 p.p.s.a. na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. W konsekwencji należy więc uznać, że odrębny tryb sankcjonowania naruszenia obowiązku przekazania skargi do sądu dodatkowo przemawia przeciwko dopuszczalności skargi na bezczynność w poruszanym zakresie. Na marginesie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wykorzystał trybu, o którym mowa w art. 52 § 2b p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 54 § 2 oraz 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.