IV SAB/Po 89/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na bezczynność W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie legalności cieplika postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] października 2012 r. A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie legalności cieplika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako "Ppsa") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a Ppsa. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 Ppsa, skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako Kpa). Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z akt sprawy nie wynika czy skarżący przed złożeniem skargi wystosował stosowne zażalenie. W związku z powyższym skarżący pismem z dnia 16 listopada 2012 r. został wezwany do wskazania w terminie 7 dni czy przed wniesieniem skargi składał zażalenie stosownie do art. 37 Kpa, pod rygorem rozpoznania sprawy w oparciu o nadesłane akta sprawy. Powyższe wezwanie skarżący odebrał w dniu 21 listopada 2012 r. Zatem termin do uzupełnienia powyższego braku skargi upływał z dniem 28 listopada 2012 r. Na podstawie akt sprawy ustalono, że skarżący nie udzielił odpowiedzi w zakreślonym terminie. Wobec powyższego uznać należy, że skarżący przed złożeniem skargi na bezczynność nie wyczerpał środków zaskarżenia, co w świetle art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa w zw. z art. 52 § 1 Ppsa obligowało Sąd do odrzucenia skargi. ja