IV SAB/Po 93/17

Sygn. [...] IV SAB/Po 93/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie braku złożenia propozycji służby p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] października 2017 r. P. W. (dalej jako Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu, skargę na bezczynność związaną z brakiem złożenia propozycji służby/pracy w Krajowej Administracji Skarbowej. Skarżący zarzucił Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu bezczynność wyrażającą się w braku złożenia Skarżącemu propozycji pracy/pełnienia służby w Krajowej Administracji Skarbowej pomimo istnienia ku temu ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948) i pomimo upływu ustawowo wyznaczonego tam terminu (tj. 31 maja 2017 r.). Skarżący wniósł o stwierdzenie istnienia bezczynności po stronie Dyrektora w związku z faktem braku przedstawienia Skarżącemu propozycji pracy/służby i aby Sąd zobowiązał Dyrektora do zaprzestania tej bezczynności i niezwłocznego złożenia Skarżącemu propozycji pracy/służby w Krajowej Administracji Skarbowej - propozycji uwzględniającej posiadane przez Skarżącego kwalifikacje, przebieg jego służby oraz dotychczasowe miejsca zamieszkania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Administracji Skarbowej w Poznaniu wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi napisała, że kwestionowana czynność nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi w dochodzonym przez Skarżącego trybie jest publicznoprawny charakter aktu (czyli wydanie go przez organ administracji publicznej). Tymczasem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu nie działał w omawianej sferze w stosunku do funkcjonariuszy/pracowników jako organ administracji publicznej, lecz jako pracodawca. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu przedmiot sporu nie nosi cech sprawy administracyjnoprawnej, zatem sprawa nie powinna być rozpoznana przez sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia, w tym przede wszystkim oceną, czy zaskarżone działanie organu lub jego bezczynność podlega kontroli sądu administracyjnego, z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4, a więc dotyczących wydania decyzji administracyjnej, niektórych postanowień, a także innego aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kontrola obejmuje również rozpatrywanie skarg bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Zgodnie zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało zainicjowane skargą na bezczynność organu, wyrażającą się w braku złożenia Skarżącemu propozycji dalszej pracy/służby w Krajowej Administracji Skarbowej, na podstawie art. 165 ust. 7 powołanej ustawy z dnia 16 listopada 2016 r., zgodnie z którym dyrektor izby administracji skarbowej uzyskał kompetencję do składania podległym pracownikom i funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Wobec zaś nieprzedstawienia Skarżącemu przez organ w terminie do 31 maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 przepisów wprowadzających stosunki pracy osób zatrudnionych oraz pełniących służbę w jednostkach KAS wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r. Zatem ani ww. przepisy ani też pozostałe przepisy ustawy wprowadzającej nie nakładają na kierowników jednostek organizacyjnych, w tym przypadku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu, obowiązku przedłożenia propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby czy też zatrudnienia wszystkim funkcjonariuszom/pracownikom aktualnie pełniącym służbę/zatrudnionym w Izbie Administracji Skarbowej w Poznaniu. Art. 170 ust. 1 pkt 1 przepisów wprowadzających wprost wskazuje na brak obowiązku po stronie kierownika jednostki organizacyjnej do złożenia propozycji zatrudnienia/pełnienia służby, tym samym określając skutki prawne takowego zachowania (wygaśnięcie stosunku pracy/stosunku służby). Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie, jest bezczynność organu w nawiązaniu ze Skarżącym stosunku pracy lub stosunku służbowego. Umowa o pracę nie jest jednak żadnym z aktów lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., które w razie ich niewydania lub niepodjęcia przez organ mogą być objęte skargą na bezczynność tego organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Umowa o pracę zawierana jest bowiem na podstawie zgodnych oświadczeń stron, a to oznacza, że organ, przy zawieraniu umowy o pracę nie korzysta z władztwa administracyjnego. Nie jest ona zatem aktem z zakresu administracji publicznej, a zawarcie takiej umowy nie może być traktowane jako podjęcie czynności z zakresu administracji publicznej. W sprawach związanych ze składaniem lub nieskładaniem pisemnych propozycji zatrudnienia organ działa jako pracodawca, a nie jako organ administracji. Podobnie należy ocenić powstawanie stosunku służby. Skoro wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie mieści się w zakresie regulacji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., to jej merytoryczne rozpoznanie przez sąd administracyjny dopuszczalne byłoby jedynie w sytuacji, gdyby kontrolę sądowoadministracyjną w takich sprawach przewidywały przepisy ustaw szczególnych (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Takiej kontroli nie przewidują żadne przepisy prawa, w tym przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. W kontekście tych przepisów nie ulega wątpliwości, że ustawodawca pozostawił organom prawo do decydowania o tym czy w ogóle danej osobie złożona zostanie propozycja dalszego zatrudnienia bądź służby, jak i wyboru rodzaju dalszego zatrudnienia. Tylko na marginesie wskazać należy na treść art. 5 p.p.s.a. Na jego podstawie właściwość sądów administracyjnych została wyłączona (enumeracja negatywna), m.in. w sprawach: wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (pkt 2); odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa (pkt 3). Chodzi tu o akty lub czynności przełożonych względem podwładnych w ramach stosunków służbowych. Wyłączenie kontroli sądowoadministracyjnej tego rodzaju aktów lub czynności jest zasadą, natomiast dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach wymaga wyraźnego przepisu prawa pozytywnego, który stanowi wyjątek od powyższej zasady. Tego rodzaju sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. W tym stanie rzeczy, skargę należało uznać za niedopuszczalną, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.