IV SO/Po 16/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 04 września 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. R. o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 08 sierpnia 2018r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Inne wpłynął złożony drogą elektroniczną w dniu 10 czerwca 2018r. wniosek o przyznanie prawa pomocy. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy podając informacje o przedmiocie zaskarżenia wnioskodawca wskazał, że dotyczy on wezwania do sporządzenia skargi przez radcę prawnego lub adwokata z uchyleniem opłaty w sprawie o sygnaturze [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w C. I Wydział Cywilny. Do powyższego wniosku załączono skargę D. R. o stwierdzenie niezgodnego z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w C. – postanowienia z [...] kwietnia 2018r. (sygn. akt [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., znajduje również zastosowanie w sytuacji, gdy wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony przed wszczęciem postępowania sądowego, tzn. wtedy gdy skarga (pismo procesowe) nie została jeszcze wniesiona do sądu, zaś z wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w celu wszczęcia postępowania sądowego, wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia nie jest działalność, bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach administracyjnych polegających kontroli sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarga w sprawie o stwierdzenie niezgodnego z prawem prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego - Inne jest oczywiście bezzasadna, gdyż jej rozpoznanie nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. - dalej k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. - dalej o.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p., do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (zob. art. 3 § 2a i 3 P.p.s.a.). Z powyższego w wynika, że ustawodawca enumeratywnie wymienił akty i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Nadto z treści art. 285a § 1 P.p.s.a. wynika, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Tymczasem z treści wniosku o prawo pomocy wynika, że skarżący zmierza do wniesienia skargi w sprawie dotyczącej stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia wydanego przez sąd powszechny - Inne w trybie przewidzianym ustawą z 17 listopada 1964r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2018r., poz. 1360 ze zm.). W takiej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że sąd administracyjny jest właściwy do oceny orzeczeń sądu powszechnego w trybie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu. Okoliczność ta kwalifikowałaby tak sformułowaną skargę do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawie wystąpiła przesłanka oczywistej bezzasadności takiej skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a. W konsekwencji zaistniała przesłanka uniemożliwiająca przyznanie Skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 247 P.p.s.a. w zw. z art. 258 §4 P.p.s.a. orzekł na posiedzeniu niejawnym, jak w postanowieniu.