IV SO/Po 2/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Ośrodkiem Pomocy Społecznej w K. a Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w K. w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej postanawia uznać się rzeczowo niewłaściwym i sprawę przekazać Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w K. wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2016r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Ośrodkiem Pomocy Społecznej w K. a Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w K. w sprawie przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Z uzasadnienia wniosku wynika, że spór dotyczy ustalenia, który z ośrodków jest właściwy miejscowo do wykonywania zadań z zakresu pomocy społecznej wobec J.Z. i rozpoznania złożonego przez nią wniosku w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W myśl art. 13 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei przepis art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o których mowa w art. 4 p.p.s.a. Wobec faktu, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest spór o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, o jakim mowa w art. 4 p.p.s.a., a wyłącznie właściwym do jego rozpoznania jest Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.