IV SO/Po 28/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Stowarzyszenia [...] o wymierzenie grzywny Inne w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę postanawia 1. wymierzyć Inne grzywnę w wysokości [...] zł (słownie: pięćset złotych); 2. zasądzić od Inne na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę [...]zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z [...] listopada 2018 roku, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu [...] grudnia 2018 r., Stowarzyszenie [...] (dalej też jako "Stowarzyszenie") złożyło wniosek o wymierzenie grzywny Inne, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") oraz art. 21 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330; dalej w skrócie "u.d.i.p."), wobec nieprzekazania skargi Stowarzyszenia na bezczynność z [...] czerwca 2018 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, tj. wobec niewywiązania się przez organ z obowiązków nałożonych nań przepisem art. 54 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na wniosek, Inne w Z. (dalej też jako "Proboszcz") podał, że Stowarzyszenie skierowało do jego parafii żądanie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej cmentarza parafialnego. Proboszcz wskazał, że Parafia pw. św. J. B. M. (dalej też jako "Parafia") nie posiada ani nie zarządza żadnym cmentarzem, w związku z tym żądanie udostępnienia danych jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: W myśl art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepis art. 21 pkt 1 u.d.i.p. skraca ten ogólny termin na przekazanie skargi – do 15 dni w odniesieniu do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., także na posiedzeniu niejawnym. W świetle cytowanych przepisów przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny podmiotowi zobligowanemu do przekazania skargi do sądu administracyjnego są: (1) wniosek skarżącego oraz (2) stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie obie te przesłanki zostały spełnione. Jak wynika z załączonego do przedmiotowego wniosku potwierdzenia nadania, skarga Stowarzyszenia na bezczynność Proboszcza skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nadana została na adres Parafii w dniu [...] czerwca 2018 r. Doręczenie nastąpiło zaś w dniu [...] czerwca 2018 r. Wobec tego wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie, bowiem z całą pewnością Proboszcz uchybił, i to znacznie, piętnastodniowemu terminowi na przekazanie skargi w sprawach dotyczących informacji publicznej, określonemu w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Należy wyjaśnić, że sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do oceny stopnia niewypełnienia przez organ ww. obowiązku, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce, oraz okoliczności, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Albowiem prócz funkcji dyscyplinującej i represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, tak przez ukarany organ, jak i przez inne organy (zob. uchwała NSA z 03.11.2009 r., II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 2). Wysokość grzywny ustala się na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli wymierza się ją do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Aktualnie stanowi o tym obwieszczenie Prezesa GUS z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2018 r. i w drugim półroczu 2018 r. (M.P. poz. 201) – zgodnie z którym wynagrodzenie to wyniosło [...] zł. Zatem: 10 x [...] zł = [...] zł. Ustalając wysokość grzywny Sąd wziął, po pierwsze, pod uwagę fakt, iż skarga nadal nie została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Proboszcz więc w sposób ewidentny i znaczny przekroczył termin określony w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Zarazem jednak Sąd miał na względzie, że w okolicznościach tej sprawy nie sposób dopatrzyć się, aby działanie Proboszcza charakteryzowały rażące nieprawidłowości – poza samą kwestią znacznego przekroczenia terminu przekazania skargi – lub intencjonalne, w złej wierze postępowanie. Fakt braku właściwej reakcji na skargę wynikał zapewne z nieznajomości odnośnych regulacji prawnych oraz z faktu, iż – jak twierdzi Proboszcz – nie zarządza on żadnym cmentarzem; co jednak – od razu podkreślmy – nie zwalniało Proboszcza z konieczności poinformowania o tym wnioskodawcy, jak i z przekazania skargi do sądu. Należy bowiem podkreślić, że obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy dany podmiot uznaje, iż np. skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, tudzież że nie jest on organem administracji (choćby w znaczeniu funkcjonalnym) albo nie jest dysponentem żądanych informacji, bądź gdy uzna, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już bowiem samo wniesienie przez stronę skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej obliguje podmiot, którego skarga ta dotyczy – a który, przynajmniej potencjalnie, może być adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej – do przekazania tej skargi, wraz z odpowiedzią, do sądu administracyjnego. W związku z tym wypada jeszcze wyjaśnić, że w orzecznictwie sądowym zasadnie przyjmuje się, iż proboszcz parafii może być w określonych sytuacjach podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (por. np. postanowienie NSA z 21.06.2017 r., I OZ 1005/17, CBOSA), w szczególności jako podmiot wykonujący zadania publiczne lub gospodarujący mieniem publicznym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Powyższe nie jest jednak przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie. Kwestie, czy w tej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną oraz czy Proboszcz jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia, rozstrzygnięte mogą zostać bowiem dopiero w wyniku rozpoznania skargi na bezczynność – którą także z tego względu Proboszcz winien był przekazać do sądu administracyjnego, czego w niniejszej sprawie błędnie nie uczynił. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd bada jedynie, czy organ wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd wymierzył Inne w Z. grzywnę w wysokości [...] zł (pkt 1 postanowienia) – na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. i art. 21 u.d.i.p. O kosztach postępowania (pkt 2 postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżące Stowarzyszenie koszt wpisu (100 zł) oraz wynagrodzenie przysługujące jego zawodowemu pełnomocnikowi, ustalone na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) w wysokości [...] zł – łącznie [...] zł.