IV SO/Po 3/25

Dnia 14 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. przeciwko Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie skargi; postanawia: 1) wymierzyć Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywnę w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych); 2) zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz wnioskodawcy kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 28 stycznia 2025 roku (za pośrednictwem platformy ePUAP) K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. , reprezentowane przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny w związku z nieprzekazaniem do sądu w ustawowym terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzą na skargę. Uzasadniając swój wniosek Spółka wskazała, że pismem z dnia 2 września 2024 roku wniosła skargę na przewlekłość lub bezczynność w sprawie dotyczącej rozpoznania przez SKO w P. zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 15 listopada 2023 roku (znak: [...]) o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania warunków zabudowy (znak sprawy: [...]). Dalej oświadczono, że pismem z dnia 30 sierpnia 2024 roku do SKO w P. wniesiono ponaglenie. Po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłość w dniu 2 września 2024 roku Organ odwoławczy rozpoznał zażalenie, wydając postanowienie z dnia 2 października 2024 roku, (znak: [...]), które Spółka zaskarżyła do WSA w Poznaniu, skarga otrzymała sygnaturę IV SA/Po 973/24. Z pisma otrzymanego z Wydziału Informacji Sądowej w dniu 21 stycznia 2025 roku wynika jednak, że skarga której dotyczy ten wniosek nie została zarejestrowana w WSA w Poznaniu, a co za tym idzie – nie została do niego przekazana przez SKO w P.. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny SKO w P. wniosło o jego oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko poinformowało, że nieprzekazanie skargi nastąpiło w wyniku omyłki pracownika. Pełnomocnik skarżącej Spółki kieruje drogą elektroniczną do SKO w P. znaczne ilości korespondencji i w związku z powyższym przeoczono, że w ślad za ponagleniem wniesiono skargę na bezczynność. W związku z powyższym Organ odwoławczy wniósł o niewymierzanie grzywny, biorąc również pod uwagę, że sprawa z zażalenia Spółki została ostatecznie załatwiona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 roku poz. 935; dalej jako: "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W myśl art. 54 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z kolei art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., przy czym postanowienie takie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W świetle cytowanych przepisów przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia organowi grzywny są: (1) wniosek skarżącego oraz (2) stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie obie te przesłanki zostały spełnione. Poza sporem jest, że skarga Spółki, doręczona Organowi odwoławczemu w dniu 2 września 2024 roku, nie została przekazana do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w ustawowym terminie 30 dni oraz że przekazano ją dopiero wraz z odpowiedzią na wniosek Wojewody o wymierzenie grzywny w lutym 2025 roku. Mając na względzie przywołane okoliczności, należy stwierdzić, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie, ponieważ z całą pewnością organ uchybił (o 4 miesiące), terminowi określonemu w art. 54 § 2 P.p.s.a., czego zresztą w odpowiedzi na wniosek nie kwestionuje. W tym miejscu należy wyjaśnić, że sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ ww. obowiązku, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 P.p.s.a. pełni bowiem również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (por. uchwała NSA z 03.11.2009 r., II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 2). Wysokość grzywny ustala się na podstawie art. 154 § 6 P.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Aktualnie stanowi o tym Obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2024 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2023 r. i w drugim półroczu 2023 r. (M.P. z 2024 roku poz. 137) – zgodnie z którym przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku 2023 wyniosło 6246,13 zł. Uwzględniając wielkość opóźnienia oraz fakt, że przekazanie skargi nastąpiło dopiero po wpłynięciu do organu wniosku o wymierzenie grzywny Sąd uznał, że grzywna w kwocie 500 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., uwzględniając: wpis w kwocie 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa wynoszącą 17 zł oraz wynagrodzenie przysługujące pełnomocnikowi Spółki, ustalone według stawek minimalnych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), w wysokości 480 zł. Sąd nie dopatrzył się bowiem w okolicznościach tej sprawy wystąpienia "uzasadnionego przypadku", o jakim mowa w art. 206 P.p.s.a., który pozwalałby Sądowi na wnioskowane przez SKO w Poznaniu odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.