IV SO/Po 4/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 09 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. przeciwko Dyrektorowi Galerii [...] w K. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie skargi postanawia: 1. wymierzyć Dyrektorowi Galerii [...] w K. grzywnę w wysokości [...] złotych ([...] złotych); 2. zasądzić od Dyrektora Galerii [...] w K. kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania K. R. pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się do Dyrektora Galerii o udostępnienie informacji dotyczącej tego ile wyniosło wynagrodzenie brutto Dyrektora Galerii za miesiąc listopad 2019r. Zawnioskowano o udzielenie informacji na skrzynkę ePUAP. Wobec braku odpowiedzi, pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. K. R. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Galerii w załatwieniu wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. Skargę tę skierowano do Dyrektora Galerii za pośrednictwem Poczty Polskiej i jak pozostaje bezsporne między stronami, doręczono ją Dyrektorowi Galerii w dniu [...] stycznia 2020 r. (k. 12 akt sąd.). Następnego dnia, tj. w dniu [...] styczna 2020 r. na adres skrzynki ePUAP wysłano wnioskowaną informację o wysokości wynagrodzenia Dyrektora Galerii brutto w miesiącu listopadzie 2019 r. wskazując, że wyniosło ono [...] zł (k.40 akt sąd sprawy IV SAB/Po 48/20.). W przekazanej Sądowi odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że Dyrektor Galerii był przekonany, że skoro na skutek skargi na bezczynność udzielił żądanej informacji, to wywołało to odpowiednie konsekwencje związane ze wszczętym postępowaniem. Podkreślono, że od początku kadencji Dyrektor Galerii nigdy nie był stroną żadnego postępowania, w szczególności sądowoadministracyjnego, ponadto Galeria S. nie zatrudnia osoby, która miałaby wykształcenie prawnicze. Zaakcentowano, że pojawienie się skargi spowodowało, że dzień po jej otrzymaniu odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej została udzielona. Dodano nadto, że brak udostępnienia informacji nie miał charakteru intencjonalnego, ale został wywołany kumulatywnym wystąpieniem kilku niezależnych okoliczności, w tym absencji personelu mającego dostęp do platformy ePUAP, co spowodowało, że nie zauważono złożonego wniosku. Oryginał skargi na bezczynność został przekazany Sądowi niezwłocznie (dzień po doręczeniu wezwania do dokonania tej czynności – k. 67 akt sąd. sprawy o sygn. IV SAB/Po 48/20). W dniu [...] lutego 2020 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej K. R. reprezentowany przez radcę prawnego D. K.-R. złożył wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Galerii za nieprzekazanie skargi na bezczynność Dyrektora Galerii w ustawowym terminie. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Galerii wniesiono o jego oddalenie (k.52-54 akt sąd.). Do odpowiedzi załączono szereg załączników, obejmujących m.in. kopię skargi na bezczynność, korespondencję Skarżącego, informację o wysokości wynagrodzenia Dyrektora Galerii za miesiąc listopad 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., także na posiedzeniu niejawnym. Artykuł 54 § 2 P.p.s.a. przewiduje, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W sprawach objętych kognicją sądów na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2019, poz. 1429 – u.d.i.p.) termin ten jest krótszy. Stosownie bowiem do art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę w sprawach z tego zakresu następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 P.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Aktualnie stanowi o tym komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2019 r. (M.P. z 2020 r., poz. 174), zgodnie z którym wynagrodzenie to wyniosło – 4918,17 zł. Należy w tym miejscu wskazać na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, w której przesądzono o charakterze instytucji wymierzenia grzywny. Wskazano bowiem, że grzywna z art. 55 § 1 P.p.s.a. ma mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny charakter. Jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i swoim stanowiskiem, ale także ma ona być sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto ma ona również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. Powołane przepisy pozwalają sądowi na wymierzenie grzywny po spełnieniu łącznie dwóch warunków, tj. złożenia przez stronę wniosku o wymierzenie organowi grzywny oraz stwierdzenia uchybienia przez organ terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. W judykaturze konsekwentnie wskazuje się, że to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. A zatem sąd administracyjny rozstrzygając w kwestii wysokości wymierzenia grzywny powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (por. postanowienie NSA - w sprawie dotyczącej innego wniosku K. R. - z dnia [...] października 2019 r., sygn. I OZ 1024/19). Podsumowując, przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek oraz stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków z art. 54 § 2 P.p.s.a. Podnieść także należy, że sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 P.p.s.a. pełni bowiem również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSA/WSA 2010/1/2). Sąd stosując art. 54 § 2 P.p.s.a. winien ocenić wszystkie istotne okoliczności sprawy, a nie tylko fakt, że do jego naruszenia w ogóle doszło. Do takich okoliczności należy zaliczyć czas jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewykonania wspomnianego obowiązku w terminie, a nadto czy zobowiązany przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek ten wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Te ostatnie względy jednak nie uwalniają od konsekwencji wyrażonych w art. 55 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie należy podnieść, że obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie jest zasadna, czy też uzna, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów u.d.i.p. W takim razie nawet uzasadnione przekonanie, że skarga na bezczynność nie jest zasadna, nie zwalnia od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego i to w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. To bowiem rolą Sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym, w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi (zob. prawomocne postanowienie WSA w Poznaniu z 24 października 2017 r. IV SO/Po 3/17 i wymienione tam orzecznictwo, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej jako CBOSA). W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy sprawy należącej do właściwości sądu administracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 grudnia 2010 r., I OZ 953/10; lex nr 742207). Oznacza to, że w przypadku, gdy skarga do sądu administracyjnego ze względu na jej przedmiot jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem jej w terminie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2012 r., I OZ 739/12; CBOSA). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Galerii został złożony w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że w tej sprawie dokonanie wykładani pojęcia organu, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. wymaga odniesienia do przepisów u.d.i.p. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności, między innymi, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Nadto nie budzi wątpliwości właściwość sądów administracyjnych do oceny zasadności skarg w przedmiocie informacji publicznej. Obowiązkiem Sądu jest ustalenie, czy Dyrektor Galerii jest organem administracji w sensie funkcjonalnym, tj. czy na podstawie przepisów ustawy wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Galeria S. im. J. T. w K., jest gminną instytucją kultury, która została wpisana do rejestru prowadzonego przez Prezydenta Miasta K. pod poz. [...]. Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2020 , poz. 194 – dalej jako: u.o.p.d.k.) instytucje kultury uzyskują osobowość prawną i mogą rozpocząć działalność z chwilą wpisu do rejestru prowadzonego przez organizatora. Jak wynika z Rejestru Instytucji Kultury, dla których organizatorem jest M. K., pod. poz. [...] wymienia się Galerię S. im. J. T. w K. (https://www.bip.kalisz.pl/index.php?id=1600&file=rej_inst_kult.html).Instytucje kultury posiadają osobowość prawną (art. 14 ust. 1 u.o.p.d.k.), tzn. są osobami prawnymi w rozumieniu art. 33 i n. ustawy z 23.04.1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm.) – dalej k.c. – odrębnymi od swojego organizatora. Odrębność instytucji kultury w stosunku do ich organizatorów (ministrów, kierowników urzędów centralnych i jednostek samorządu terytorialnego) została dodatkowo potwierdzona w art. 14 ust. 2 u.o.p.d.k. poprzez wskazanie, że organizator nie odpowiada za zobowiązania instytucji kultury poza przypadkiem jej likwidacji. Dyrektor Galerii został powołany na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016, poz. 446) i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2012, poz. 406; obecnie Dz.U. z 2020 , poz. 194 – dalej jako: u.o.p.d.k.) na co literalnie wskazano w zarządzeniu Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w sprawie powołania Dyrektora Galerii. Na podstawie art. 9 ust. 2 u.o.p.d.k. prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym, a jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury (ust. 1). W dostępnym w Biuletynie Informacji Publicznej Statucie Galerii S. im. J. T. w K. wskazano, że działa ona na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2001, Nr 13, poz. 123) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240). Na podstawie § 17 ust. 1 pkt 1 Statutu przychody Galerii stanowią środki uzyskiwane m.in. z przyznawanych corocznie dotacji z budżetu K. – Miasta na prawach powiatu. Celem Galerii jest prowadzenie działalności wystawienniczej oraz edukacja kulturalna i upowszechnianie sztuk plastycznych, a także rozpoznawanie, rozbudzanie i zaspokajanie potrzeb oraz zainteresowań w zakresie plastyki (§ 5 ust. 1 Statutu). Te zadania określić można jako "zadania publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p., cechuje je bowiem powszechność i użyteczność dla ogółu. Powyższe prowadzi do wniosku, że Galeria S. im. J. T. w K. może zostać uznana za podmiot wymieniony w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Galeria S. im. J. T. w K. została wymieniona pod poz. [...] załącznika do rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia z dnia 30 lipca 2015 r. w sprawie wykazu samorządowych instytucji kultury, w których wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora następuje w drodze konkursu (Dz. U. 2015, poz. 1298). Na podstawie art. 17 u.o.p.d.k. dyrektor instytucji kultury zarządza instytucją i reprezentuje ją na zewnątrz. Z uwagi na publiczny charakter tej jednostki i treść realizowanych przez nią obowiązków nie może być uzasadnionych wątpliwości, co do tego, że na Dyrektorze Galerii ciążą obowiązki, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Skoro Galeria S. im. J. T. w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, to wniosek o wymierzenie ww. grzywny za nieprzekazanie skargi z [...] stycznia 2020 r. na bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. jest dopuszczalny. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że Galeria S. im. J. T. w K., jako podmiot co do zasady zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, naruszyła obowiązek przekazania skargi z 23 stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Pierwotnie Sądowi przekazano kopię skargi z [...] stycznia 2020 r. złożonej na bezczynność Dyrektora Galerii, a dopiero na wezwanie Sądu przesłano jej oryginał. Jak wynika z akt sprawy sporządzoną [...] stycznia 2020 r. skargę na bezczynność Dyrektora Galerii dotyczącą rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej doręczono organowi [...] stycznia 2020 r. (na co wskazuje pełnomocnik Skarżącego oraz Dyrektor Galerii S. w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek (k. 26 akt sąd. o sygn. IV SAB/Po 48/20). To oznacza, że skarga wraz z aktami sprawy powinna zostać przekazana Sądowi najpóźniej do dnia [...] lutego 2020 r. W przepisanym terminie jednak to nie nastąpiło. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. Sądowi przekazano kopię skargi, a oryginał skargi został przekazany w dniu [...] kwietnia 2020 r. (data wpływu do Sądu – k. 66 akt sąd.) - niezwłocznie na wezwanie Sądu. Mając powyższe na uwadze, po rozpatrzeniu okoliczności badanej sprawy, Sąd uznał, że wniosek Skarżącego o wymierzenie grzywny z powodu niewykonania obowiązku przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu skargi złożonej przez Skarżącego na bezczynność Dyrektora Galerii S., wraz odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest uzasadniony i postanowił wymierzyć grzywnę, w kwocie [...]złotych. Wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Omawiana grzywna ma charakter mieszany: dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1, poz. 2). Służy bowiem nie tylko zmuszeniu organu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, lecz również ma na celu wywarcie na organie represji za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie oraz zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukaranego jak i przez inne organy. Ten prewencyjny charakter grzywny jest konsekwentnie akcentowany przez sądy administracyjne. Dlatego dopełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. po wniesieniu wniosku, ale przed jego rozpatrzeniem przez Sąd oraz przyczyny nieprzekazania skargi sądowi w określonym prawem terminie pozostają bez znaczenia dla samej możliwości wymierzenia grzywny, mogą mieć natomiast wpływ na jej wysokość (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd określając wysokość grzywny w badanej sprawie miał więc na uwadze zarówno wyjaśnienia Dyrektora Galerii zawarte w zarówno w odpowiedzi na skargę (sygn. IV SAB/Po 48/20), jak i w odpowiedzi na wniosek (sygn. IV SO/Po 4/20), co do braku obsługi prawnej w Galerii oraz niewiedzy po stronie Galerii co do ciążących na niej obowiązków w zakresie przekazania skargi, w sytuacji gdy w dniu następującym po doręczeniu skargi ([...] stycznia 2020 r.) udzielono odpowiedzi na wniosek K. R. z dnia [...] grudnia 2019 r. (co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy). Wymierzając organowi grzywnę w wysokości [...] zł Sąd wziął pod uwagę, że Dyrektor Galerii nie jest organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, ale funkcjonalnym, jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i.p.) i okoliczności tej nie można pomijać oceniając zaniechanie organu. Sąd wziął pod uwagę wyjaśnienie, że Dyrektor Galerii nie był dotąd nigdy strona postępowania sądowego, a sama instytucja nie posiada obsługi prawnej. Poza tym uwzględniono, że oryginał skargi został przekazany Sądowi niezwłocznie po doręczeniu wezwania w tej sprawie. Działanie Dyrektora Galerii z całą pewnością nie miało charakteru intencjonalnego. Wymierzona grzywna będzie stanowić zatem adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie podmiotu w przyszłości W tym miejscu podkreślić należy, iż oceniając o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi Sąd nie orzekał o zasadności samej skargi na bezczynność. O zasadności tejże skargi Sąd rozstrzygnie w odrębnym orzeczeniu. W związku z powyższym WSA w Poznaniu, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a, postanowił jak w pkt 1 sentencji uznając, że grzywna w tak określonej wysokości jest adekwatna do okoliczności sprawy. Sąd zaznacza, że grzywna została wymierzona Dyrektorowi Galerii - jako podmiotowi reprezentującemu Galerię - a więc, jako podmiotowi reprezentującemu osobę prawną wykonującą zadania publiczne lub dysponującą majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). O kosztach postępowania (pkt 2 postanowienia) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony przez wnioskodawcę wpis w wysokości [...] zł oraz wynagrodzenie przysługujące pełnomocnikowi Skarżącego, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), w wysokości [...] zł, a także opłatę od pełnomocnictwa poniesiona w wysokości [...] zł. Orzekając w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd wziął pod uwagę odrębności sprawy ze skargi na bezczynność organu ze sprawą z wniosku o wymierzenie organowi grzywny z tytułu niewywiązania się z obowiązku określonego art. 54 §2 p.p.s.a., akcentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w zbliżonej sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej, w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r. sygn. I OZ 300/20. .