IV SO/Po 9/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W.N. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Miejskiego Centrum Interwencji Kryzysowej w P. postanawia wymierzyć Dyrektorowi Miejskiego Centrum Interwencji Kryzysowej w P. grzywnę w wysokości [...] ([...]) złotych za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę W dniu 15 października 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynął wniosek W.N. o wymierzenie Dyrektorowi Miejskiego Centrum Interwencji Kryzysowej w P. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi na bezczynność w przedmiocie przyjęcia do Hostelu Interwencji Kryzysowej. W odpowiedzi na powyższy wniosek Dyrektor Miejskiego Centrum Interwencji Kryzysowej w P. wniósł o jego oddalenie. Na wstępie zauważono, że z przyczyn formalnych Dyrektor Miejskiego Centrum Interwencji Kryzysowej w P. nie może być stroną postępowania administracyjnego, gdyż Miejskie Centrum Interwencji Kryzysowej w P. jest jednostką budżetową Miasta P. i nie ma osobowości prawnej. W ewentualnych postępowaniach sądowych, czy też administracyjnych dyrektor MCIK może działać tylko i wyłącznie w imieniu Prezydenta Miasta P. na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa. Zatem stroną w niniejszym postępowaniu przed Sądem może być tylko i wyłącznie Prezydent Miasta P., a nie Dyrektor MCIK w P. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi Dyrektor Miejskiego Centrum Interwencji Kryzysowej w P., odniósł się również do zarzutów skarżącego dotyczących skargi na bezczynność w przedmiocie przyjęcia do Hostelu Interwencji Kryzysowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego uregulowany został art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a). Przepis ten nie zmierza do wyodrębnienia niesądowego postępowania w przedmiocie skargi, lecz sprzyjać ma wyłącznie efektywności i sprawności postępowania sądowego. Z tych względów dzień wniesienia skargi do organu uznaje się za moment wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (por. R. Hauser, J. Drachal, E. Mzyk, Dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne, Warszawa 2003, s. 95, T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 322). Obowiązkiem organu, do którego skarga została wniesiona jest wyłącznie przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Z tym obowiązkiem koreluje sankcja określona w art. 55 § 1 P.p.s.a. Zauważyć również należy, że poszerzanie podmiotowego i przedmiotowego zakresu kontroli sądów administracyjnych wiąże się z szerokim pojmowaniem pojęcia organu administracji publicznej i przyjęciem legitymacji do zaskarżania aktów, czynności lub bezczynności (przewlekłości) w oparciu o uprawnienia wynikające zarówno z prawa materialnego, jak i procesowego (por. M Jaśkowska, Właściwość sądów administracyjnych, zagadnienia wybrane [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego, pod red. J. Zimmermanna, Warszawa 2007, s. 583 i n.). Obowiązki organu określone w art. 54 § 2 P.p.s.a. oraz uprawnienia strony wynikające z art. 54 § 1 i 55 § 1 P.p.s.a. mają charakter procesowy. Dlatego podkreśla się, że pojęcie organu zawarte w art. 54 P.p.s.a. oznacza każdy organ, którego akt, czynność lub bezczynność zostały zaskarżone do sądu administracyjnego. W tym miejscu należy wskazać, że wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w przepisanym terminie może być rozpoznany, gdy skarga dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 P.p.s.a., zaś sama skarga stanowi pismo procesowe, o którym mowa w art. 3 § 2 i art. 50 tej ustawy. Przepisy te wyznaczają zakres właściwości sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Katalog zawarty w art. 3 § 2 powołanej ustawy jest katalogiem zamkniętym, zaś odesłanie do przepisów szczególnych zamieszczone w § 3 ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy przepisy te w sposób wyraźny wskazują, że dla rozpoznania sprawy właściwym będzie sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OZ 264/07). Skoro zatem z treści wniesionego przez stronę pisma wynika, iż ma ono charakter skargi na bezczynność w zakresie wniosku o przyjęcie do Hostelu Interwencji Kryzysowej stwierdzić należy, iż co do zasady skarga na bezczynność w zakresie nie udzielenia pomocy we wnioskowanym zakresie jest dopuszczalna. Zgodnie bowiem z brzmieniem ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.) udzielenie pomocy w formie przewidzieć w tej ustawie co do zasady wymaga decyzji administracyjnej. Wyjątek od tej zasady wynika z art. 106 ust. 2 w/w ustawy, zgodnie z którym udzielenie świadczeń w postaci interwencji kryzysowej, pracy socjalnej, poradnictwa, uczestnictwa w zajęciach klubu samopomocy, a także przyznanie biletu kredytowanego nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. W tym miejscu należy podkreślić, że 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. dopuszcza zaskarżenie aktów i czynności organów administracji publicznej, które mogą nie mieć charakteru aktu administracyjnego, lecz jedynie stanowić czynności faktyczną (też materialno-techniczną) jak: zameldowanie czy rejestracja. Za taką czynność materialno-techniczną należy uznać czynność udzielenia pomocy w ramach interwencji kryzysowej. Bezczynność w tym zakresie na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 8 P.p.s.a. podlega więc kognicji sądu administracyjnego. Na rezultat wykładni przepisu art. 55 § 1 P.p.s.a. mają również wpływ argumenty dotyczące funkcji sankcji w nim określonej. Prócz funkcji dyscyplinującej grzywna pełni również funkcję prewencyjną, stąd dopełnienie obowiązku przekazania skargi nie czyni wniosku o wymierzenie grzywny bezprzedmiotowym. W tym aspekcie poglądy judykatury są od kilku lat jednolite (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 2). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że nie ma wątpliwości, że pismo z dnia 15 sierpnia 2013 r. jest skargą do tutejszego sądu administracyjnego, bo wyraźnie wskazują to jego forma i treść. Fakt, iż powyższa skarga została złożona bezpośrednio do Sądu nie zwalnia organu od obowiązku udzielenia odpowiedzi na skargę i przekazania akt sprawy. Jak wynika bowiem z akt sprawy Sąd pismem z dnia 19 sierpnia 2013r. przesłał bowiem do Dyrektora MCIK przedmiotową skargę na bezczynność jako mylnie skierowaną bezpośrednio do Sądu. Powyższe pismo zostało odebrane w dniu 21.08.2013r. (vide .k 9 akt). Ustawowy termin, w którym organ powinien był przekazać sądowi skargę, odpowiedź na skargę i akt sprawy upłynął zatem z dniem 20.09.2013r. Skoro więc skarga ta wraz z odpowiedzią i aktami nie została w tym terminie do sądu przekazana, zasadne było wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. Mając jednak na względzie charakter sprawy oraz skalę przekroczenia wspomnianego terminu Sąd uznał, że przesądzenie zasadności wniosku i wymierzenie grzywny w kwocie 100 zł będzie wystarczające do wywołania właściwej reakcji organu.