I SA/Rz 1/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ Sędziowie WSA Tomasz Smoleń SO del. Jarosław Szaro Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lutego 2012r. sprawy ze skargi H. M.i C. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że postanowienie wymienione w pkt. 1) nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących H. i C. M. solidarnie kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 1/12 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia H. i C. M. (podatnicy, skarżący) na postanowienie Burmistrza z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] w sprawie nałożenia kary porządkowej w wysokości 300 zł, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że nałożenie przez organ I instancji kary porządkowej nastąpiło z uwagi na to, że H. i C. M., nie zastosowali się do wezwania do osobistego stawiennictwa w charakterze strony, do uczestnictwa w czynnościach dowodowych w związku z toczącymi się postępowaniami podatkowymi w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku rolnym i od nieruchomości za 2010 rok oraz zmiany zobowiązania w podatku rolnym i od nieruchomości za 2009 rok, a także do okazania przedmiotu oględzin tj. nieruchomości położonej przy ul. K. w R. na działce o nr ewid. [...]. Organ podniósł, iż podatnicy zostali poinformowani, że niestawiennictwo bez uzasadnionej przyczyny oraz bezzasadne odmówienie okazania przedmiotu oględzin stanowić będzie niezastosowanie się do postanowienia Burmistrza z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] zawierającego pouczenie o zagrożeniu karą porządkową w kwocie do 2.600 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ podatkowy może realizować obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez wezwanie strony w trybie art. 155 Ordynacji podatkowej, do złożenia wyjaśnień lub niezbędnych w sprawie dokumentów będących w posiadaniu podatnika i wyłącznie do tego organu należy ocena w jakim zakresie i w jaki sposób podatnik ma przedstawić swe wyjaśnienia i w jakim zakresie są one niezbędne dla toczącego się postępowania. Wbrew twierdzeniom podatników, mieli oni obowiązek osobistego uczestnictwa w czynnościach dowodowych w postępowaniu podatkowym i ich niestawiennictwo, przy jednoczesnym braku ustanowienia pełnomocnika do ww. czynności, uniemożliwiło organowi podatkowemu dokonanie niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności, a zatem przeprowadzenia postępowania podatkowego. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że nieuzasadniona odmowa "przekazania organowi wskazanych pisemnych wyjaśnień" przez podatnika skutkowała możliwością nałożenia kary porządkowej w trybie art. 262 § 1 pkt 2 i § 5 Ordynacji podatkowej. Na postanowienie organu II instancji H. i C. M. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 155 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając skargę, skarżący podnieśli, że odnośnie nieruchomości o numerze ewid. [...] od 2008 roku toczy się postępowanie administracyjne wszczęte przez Wojewodę, o którym Burmistrz był dwukrotnie informowany przez Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Obecnie sprawa jest na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie (sygn. akt II SA/Rz 914/11). Ponadto, skarżący podnieśli, że w skierowanym do Burmistrza piśmie z dnia 13 czerwca 2011r. złożyli wyjaśnienia, do których nie odniósł się ani ten organ, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarżący podkreśli, iż fakt prowadzenia w tym samym czasie dwóch postępowań administracyjnych oraz okoliczność złożenia przez nich pisemnych wyjaśnień w trybie art. 155 Ordynacji podatkowej czyni niezasadnym zastosowanie wobec nich kary porządkowej. Skarżący zarzucili również, że organ odwoławczy rozpoznawał zażalenie przez 66 dni w sytuacji, gdy powinien je rozpatrzyć w ciągu 30 dni, a wysłanie wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia nastąpiło dopiero po 15 dniach. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz,1270 ze zm., dalej: ustawą p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skarga jest zasadna, jednakże z przyczyn innych aniżeli podniesione w jej treści. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdził naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którego sentencji wskazano, że utrzymuje ono w mocy postanowienie Burmistrza z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] w sprawie nałożenia kary porządkowej na H. i C. M. w wysokości 300 zł. Z analizy akt administracyjnych wynika, że w przedmiotowym postępowaniu Burmistrz w dniu [...] lipca 2011r. (nie zaś w dniu [...] lipca 2011r.) wydał dwa odrębne - choć oznaczone tożsamym numerem - postanowienia o nałożeniu kary porządkowej w wysokości 300 zł: jedno w stosunku do H. M., a drugie dla C. M. Z powyższego wynika, że kara porządkowa w wysokości 300 zł została nałożona na każdego ze skarżących. H. i C. M. wnieśli wspólne zażalenie na postanowienie Burmistrza z dnia [...] lipca 2011r. nr [...]. Brak sprecyzowania przez odwołujących się przedmiotu zażalenia, co do wskazania osoby, na którą nałożono grzywnę, z uwagi na tożsamość numerów obu postanowień, oznacza, że zażaleniem objęto oba postanowienia nakładające grzywnę tj. w stosunku do H. M., jak i wobec C. M. Organ odwoławczy rozpatrzył zażalenie wniesione przez oboje podatników, ale wydał jedno postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza. Treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego budzi wątpliwości co do tego, czy organ rozpoznał zażalenie na jedno postanowienie Burmistrza – na co wskazuje użycie zwrotu "po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie", czy na oba – o czym świadczyć mogłoby to, że wymienił oboje podatników tj. H. i C. M. W konsekwencji nie wiadomo, czy organ utrzymał w mocy nałożenie kary porządkowej w wysokości 300zł łącznie dla obojga małżonków, czy po 300zł dla każdego z nich, czy tylko dla jednego podatnika (którego?). Ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławczy stwierdziło, że "ta nieuzasadniona odmowa przekazania organowi pisemnych wyjaśnień przez podatnika" skutkuje możliwością nałożenia kary porządkowej, podczas gdy jednocześnie w tym uzasadnieniu organ stwierdził, że kara porządkowa została nałożona z uwagi na nieuzasadnione niestawiennictwo skarżących, a nie z powodu nie przedłożenia pisemnych wyjaśnień, do złożenia których skarżący nie byli w niniejszym postępowaniu wzywani. Powyższe sprzeczności w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia mogą wprowadzać podatników w błąd, co do przyczyn nałożenia kary porządkowej, a treść skargi świadczy o tym, iż tak istotnie było w rozpoznawanej sprawie. Wydanie wadliwego rozstrzygnięcia powoduje konieczność usunięcia zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Powyższe uchybienia formalne uniemożliwiają odniesienie się do zarzutów skargi co do meritum sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art.152 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Jednocześnie na podstawie art.200 ustawy p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżących solidarnie zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 100zł.