I SA/Rz 1/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.C. na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 - postanawia – odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził nieważność decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P.) z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w sprawie odmowy płatności do gruntów rolnych na rok 2007 przyznanych E.C. (dalej zwanym także skarżącym) decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. własną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. i następnie decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] uchylił ostateczną decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] i odmówił skarżącemu przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz nałożył sankcje w ustalonych w decyzji kwotach. Decyzja z dnia [....] października 2011 r. doręczona została E.C. 31 października 2011 r. z pouczeniem o przysługującym od niej odwołaniu do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w R., za pośrednictwem Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. W dniu 4 października 2012 r. (data stempla pocztowego) E.C. nadał zaadresowane do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R. pismo datowane na dzień 5 października 2012 r. nazwane: "Skarga w sprawie decyzji Biura Powiatowego ARiMR w P. nr [...]", skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zakwestionował w nim wyniki kontroli przeprowadzonej w jego gospodarstwie, będące podstawą rozstrzygnięcia kwestii płatności do gruntów rolnych na 2007 r. Dołączył także inne dokumenty, w tym pismo z dnia 14 marca 2010 r. kierowane do Prezesa ARiMR w Warszawie, pismo z dnia 3 sierpnia 2011 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P., wybiórcze karty decyzji i korespondencji kierowanej do niego. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R., pismem z dnia 21 listopada 2012 r. nr 9009-00000090996/12, wezwał skarżącego do wskazania numeru zaskarżonej decyzji i sprecyzowania zakresu żądania skargi z dnia 5 października 2012 r. W odpowiedzi skarżący nadesłał pismo o identycznej treści jak datowane na dzień 5 października 2012 r., dopisując pismem ręcznym, że skarga dotyczy dokumentu 0180-000041266/11 i że żąda on "odwołania decyzji i zwrotu kwoty będącej potraceniem z przyznanej płatności w latach 2008-2011 i innych". Nadesłał również pismo nazwane: "Skarga w sprawie fałszywych decyzji Biura Powiatowego ARiMR w P. nr [...]" kierowane również do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na którym dopisał, że dotyczy decyzji nr [...] z [...] stycznia 2011 r". Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R., przy piśmie z dnia 28 grudnia 2012 r. przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie pismo skarżącego z dnia 5 października wraz z aktami sprawy uznając, że jest ono skargą na decyzję z dnia [...] października 2011 r. nr [...], wnosząc jednocześnie w odpowiedzi na skargę o jej odrzucenie, z uwagi na to, że strona nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Organ wyjaśnił, że powołany w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków numer dokumentu: 0180-000041266/11 dotyczy zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji z dnia [.] października 2011 r. nr [...] w sprawie płatności do gruntów rolnych na 2007 r. Natomiast skarga na decyzję dnia [...] stycznia 2011 r. została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jako właściwego do jej rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo skarżącego z dnia 5 października 2012 r. złożone za pośrednictwem Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R. bezsprzecznie zawiera elementy (cechy) skargi na decyzję z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w sprawie płatności do gruntów rolnych na 2007 r. i słusznie, w ocenie Sądu, organ podatkowy przekazał ją wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jako właściwego do jej rozpoznania, zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu także to, że ww. decyzja wydana została przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. działającego w sprawach przyznawania płatności do produkcji rolnej jako organ I instancji i że skarżący nie odwołał się w tej sprawie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w R., zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji z dnia [...] października 2011 r. Dopiero na decyzję wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania, przysługiwałaby skarżącemu skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie ( art. 52 § 2 P.p.s.a.). Skargę wniesioną do sądu w sytuacji, gdy nie wyczerpano środków zaskarżenia- jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie- należy uznać za niedopuszczalną i skarga taka, na podstawie art. 56 § 1 pkt 6 P.p.s.a., podlega odrzuceniu przez sąd. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 56 § 1 pkt 6 P.p.s.a., w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 222 P.p.s.a. nie wzywano do uiszczenia opłaty sądowej od skargi.