I SA/Rz 10/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku D.. T. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi D. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) października 2015 r., nr (...), w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych skarżącego, z tytułu podatku od towarów i usług, za marzec, kwiecień, maj i sierpień 2013 r., wraz z należnymi odsetkami - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiadając majątku ani żadnych dochodów. Oprócz tego, w przedmiotowym oświadczeniu zamieszczono jedynie stwierdzenie, że skarżący nie posiada środków na opłacenie kosztów sądowych, jak również informację, że ogólna wysokość jego zobowiązań wynosi około 800 000 zł. W związku z tym, że oświadczenie skarżącego w istocie nie zawierało jakichkolwiek informacji o jego sytuacji materialnej, zarządzeniem z dnia 7 marca 2016 r., wezwano go do złożenia kolejnego oświadczenia, poprzez określenie statusu zawodowego, wyjaśnienie z czego się utrzymuje, kto dostarcza mu środków utrzymania oraz wskazanie środków transportu z których korzysta. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie skarżący stwierdził, że pomimo tego, iż pozostaje bez pracy, to nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Dodał też, że nie pozostaje ze swoją siostrą we wspólnym gospodarstwie domowym, chociaż u niej mieszka. Utrzymuje się bowiem z prac dorywczych. Oprócz tego skarżący podkreślił, że nie jest właścicielem żadnych pojazdów mechanicznych. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 500 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie okoliczności, od których ustawodawca uzależnia przyznanie ulgi, w postaci prawa pomocy, powinno polegać na złożeniu jasnego, kompletnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a także, na wezwanie, dodatkowego oświadczenia, wyjaśniającego wszelkie wątpliwości i rozbieżności w tych kwestiach. W niniejszej sprawie skarżący najpierw złożył, na urzędowym formularzu, oświadczenie, które w istocie nie zawierało żadnych informacji dotyczących jego sytuacji materialnej, następnie zaś, wzywany do złożenia dodatkowego oświadczenia, ograniczył się do zdawkowego i wymijającego oświadczenia, które nie pozwala stwierdzić, że spełnia on przesłanki uzyskania prawa pomocy. I tak, skarżący, wzywany do złożenia oświadczenia o użytkowanych środkach transportu, stwierdził tylko, że nie jest właścicielem żadnego z nich. Powołał się też na wykonywanie prac dorywczych, bez podania jakichkolwiek bliższych informacji, dotyczących chociażby częstotliwości i wysokości przychodów uzyskiwanych przez niego z tego tytułu. Nie wyjaśnił również, dlaczego nie posiada statusu osoby bezrobotnej, chociaż pozostaje bez pracy. Niezależnie od powyższego podkreślić też należy, że podane przez skarżącego informacje są niewiarygodne. Twierdzi on bowiem, że żyje na "kilkaset złotych", nie korzystając z pomocy siostry, tymczasem, powołując się na tak niskie i niestałe dochody, korzysta z usług zawodowego pełnomocnika. Uzasadnione jest więc pytanie o rzeczywiste źródło i wysokość dochodów, z których skarżący żyje, a których nie ujawnił. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że z uwagi na postawę skarżącego, uniemożlwiającą ustalenie jego sytuacji materialnej, brak jest podstaw do przyjęcia, że wykazał on, iż spełnienia przesłanki uzyskania wsparcia ze środków publicznych, w postaci prawa pomocy. Z tego więc względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.