I SA/Rz 1016/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 29 października 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o., z siedzibą w S. na decyzję Zarządu Województwa z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...), w przedmiocie określenia skarżącej kwoty przypadającej do zwrotu wraz z odsetkami, w związku naruszeniem zasad przyznania płatności, a także zobowiązania jej do zwrotu tej kwoty - postanawia – odrzucić skargę. Decyzją z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...), Zarząd Województwa nałożył na skarżącą obowiązek zwrotu środków pobranych przez nią tytułem dofinansowania realizowanego projektu, w wysokości 2 022 746,24 zł. Przedmiotowa decyzja, zawierająca pouczenie odnośnie możliwości wystąpienia w związku jej wydaniem o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz prawem do wniesienia skargi do Sądu, została doręczona skarżącej w dniu 20 sierpnia 2018 r. W dniu 3 września 2018 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie w dniu 19 września wniosła skargę do Sądu, kwestionując legalność, skierowanej do niej decyzji z 24 lipca 2018 r. Zarząd Województwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na jej niedopuszczalność, w sytuacji wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem ponowne rozpatrzenie sprawy, ewentualnie jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jak stanowi zaś § 3 art. 52 P.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że co do zasady, skarga do sądu administracyjnego przysługuje na ostateczne rozstrzygnięcie organu administracji, jednakże wyjątkiem od tej reguły jest przepis art. 52 § 3 P.p.s.a., który przewiduje dla strony uprawnienie do zaskarżenia nieostatecznej decyzji, odnośnie której przysługuje jej uprawnienie do wystąpienia do właściwego organu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tak więc strona ma możliwość skorzystania z obu wyżej wymienionych środków ochrony prawnej, termin dla których biegnie równolegle i niezależnie. Ustawodawca, w zakresie opisanej wyżej regulacji nie wskazał wprost, który ze środków ma pierwszeństwo, jeżeli konkretna strona postępowania skorzystała z obu. Jednakże w art. 54 a P.p.s.a. zawarł regulację dotyczącą sytuacji, w której różne strony tego samego postępowania zdecydowały się skorzystać z obu przewidzianych dla nich środków ochrony prawnej. W myśl art. 54 a § 1 P.p.s.a. jeżeli przed przekazaniem sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przepisów art. 54 § 2-4 nie stosuje się. Organ rozpoznaje tę skargę jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę. Zgodnie zaś z art. 54 § 2 P.p.s.a. jeżeli po przekazaniu sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy organ niezwłocznie zawiadamia o tym sąd. Sąd niezwłocznie przekazuje skargę wraz z aktami sprawy temu organowi. Przepis § 1 zdanie drugie stosuje się. Z przytoczonej regulacji wynika, że ustawodawca nie dopuszcza równoległego prowadzenia postępowania administracyjnego, z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz sądowej kontroli nieostatecznego aktu administracyjnego. W sytuacji zaś konkurencji tych środków przyznaje pierwszeństwo postępowaniu administracyjnemu. Na taki sposób rozstrzygnięcia wątpliwości w tym zakresie wskazuje również, przyjęty na gruncie P.p.s.a., model wnoszenia skarg, za pośrednictwem organu, który po wpłynięciu skargi przekazuje ją sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Skoro zaś organ ma procedować dalej na podstawie wniosku, to wykonanie obowiązków w zakresie przekazania akt nie jest możliwe. Mając na uwadze powyższe, w świetle okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarga wniesiona przez skarżącą jest niedopuszczalna. Skoro bowiem skarżąca uruchomiła postępowanie w zakresie ponownego rozpatrzenia jej sprawy, to tym samym zrezygnowała z możliwości zaskarżenia do Sądu nieostatecznej decyzji. Z możliwości uruchomienia sądowej kontroli zapadłego w jej sprawie rozstrzygnięcia będzie mogła skorzystać dopiero, gdy w sprawie zapadnie decyzja ostateczna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych (niż wskazane w pkt 1-5a) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z niedopuszczalnością skargi, z uwagi na skorzystanie przez stronę z możliwości wystąpienia do organu z wnioskiem o ponowne jej rozpoznanie jej sprawy, mamy do czynienia, wobec tego skarga ta podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę. Na podstawie art. 222 P.p.s.a., wobec odrzucenia skargi, z uwagi na jej niedopuszczalność, odstąpiono od wezwania skarżącej o uiszczenie wpisu od skargi.