I SA/Rz 1022/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.R. o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący R.R. w sprawie ze skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie doradcy podatkowego. Skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Małżonkowie łącznie osiągają 3.842,00 zł dochodu miesięcznie; 2506,00 zł z tytułu emerytury skarżącego, 1336 zł z tytułu emerytury żony (oświadczono, że są to kwoty netto). Jako majątek skarżący zadeklarował dom, w którym zamieszkuje wspólnie z żoną i który jest składnikiem ich wspólnego majątku oraz oszczędności w kwocie 12.000 zł. Wskazał, że koszty utrzymania domu wynoszą średnio 1500 zł miesięcznie, zaś wydatki na leczenie i rehabilitację wspólnie – 900zł. Skarżący uzasadniając wniosek odniósł się do okoliczności będących przedmiotem niniejszego postępowania, nie wskazując na fakty uzasadniające przedmiotowy wniosek, tj. związane z niemożnością poniesienia kosztów dalszego procedowania w sprawie; Sąd bowiem oddalił skargę R.R., a w takiej sytuacji ma on prawo wnieść skargę kasacyjną. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Instytucja prawa pomocy, uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwana w skrócie P.p.s.a., obejmuje zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych oraz możliwość ustanowienia zawodowego pełnomocnika, m.in. doradcy podatkowego i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskodawcę zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania o prawo pomocy w zakresie całkowitym – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – strona winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i nie ma żadnych obiektywnych możliwości na ich zdobycie. Powołane we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty powinny uzasadniać ową wyjątkową sytuację, w której poniesienie jakichkolwiek kosztów, co należy dobitnie podkreślić - zachwieje sytuacją materialną i bytową strony w takim stopniu, że nie będzie w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. W takim przypadku ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Analiza wniosku PPF prowadzi do konkluzji, iż skarżący nie spełnia przesłanek do zastosowania prawa pomocy zarówno w pełnym zakresie, tj. w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika, jak i częściowym, i to w jakiejkolwiek postaci: zwolnienia tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienia zawodowego pełnomocnika w sprawie. W sprawie zbędnym było zwracanie się o jakiekolwiek dodatkowe informacje i wyjaśnienia w sprawie sytuacji materialnej skarżącego, ponieważ z treści formularza jednoznacznie wynika, że jest on w stanie ponieść ciężar ewentualnych przyszłych kosztów postępowania; dochody gospodarstwa domowego małżonków przewyższają zadeklarowane wydatki o kwotę 1442 zł, a ponadto skarżący posiada oszczędności w wysokości 12.000 zł. Ten stan posiadania sprawia, że skarżący w całości jest w stanie pokryć wpis sądowy od ewentualnej skargi kasacyjnej (w przedmiotowej sprawie wyniósłby 100 zł) oraz ponieść koszt wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru, także bez najmniejszego uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem skarżący nie spełnia koniecznej przesłanki do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie, ponieważ nie tylko nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, a wręcz odwrotnie- wykazał, że posiada takie możliwości finansowe. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.