I SA/Rz 1042/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015r. spraw ze skarg E. O. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2014r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, z dnia [...] września 2014r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru - oddala skargi - Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej ( dalej - organ odwoławczy lub organ II instancji ): utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego ( dalej - organ I instancji ) z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] określającą Zakładowi Produkcyjno – Handlowo – Usługowemu E. – O. E., Ł. N. i A. W. kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu, według zgłoszenia celnego [...]. Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] oraz uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] określającą Zakładowi Produkcyjno – Handlowo – Usługowemu E. – O.E., Ł. N. i A. W. kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego [...] w części dotyczącej określenia jako stron postępowania Ł. N. i A. W., i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że w dniu 24 czerwca 2011 r. Agencja Celna "J." s.c. działając w charakterze przedstawiciela pośredniego z upoważnienia importera - Zakładu Produkcyjno – Handlowo – Usługowego E. – O. E. ( dalej określana jako Skarżąca ) złożyła zgłoszenie celne - zaewidencjonowane przez Oddział Celny pod poz. [...] – wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu, importowanego z Ukrainy towaru, opisanego w polu 31 dokumentu SAD jako "drzewo iglaste piłowane wzdłużnie - świerk (deski) - 45 m3". Z kolei w dniu 28 marca 2011 r. Agencja Celna "J." s.c. działając w charakterze przedstawiciela bezpośredniego z upoważnienia Skarżącej złożyła zgłoszenie celne [...] wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu importowanego z Ukrainy towaru opisanego w polu nr 31 dokumentu SAD jako "drewno iglaste piłowane wzdłużnie – 40,84 m3". W w/w zgłoszeniach określono wartość celną towaru w wysokościach odpowiednio: 25.199,00 PLN i 22.869,00 PLN przyjmując za jej podstawę wartość transakcyjną towaru w kwotach 6 300 USD i 5.717,60 USD określoną w dołączonych do zgłoszeń fakturach: nr 28 z dnia 15.06.2011 r., nr 05 z dnia 24 marca 2011 r., powiększone o zagraniczne koszty transportu w wysokości 500,00 PLN. Tak określona wartość celna stanowiła podstawę do dokonania obliczeń cła ( 0 PLN) z zastosowaniem stawki celnej w wysokości 0% oraz podatku od towarów i usług 5.911 PLN i 5.375 PLN z tytułu importu z zastosowaniem stawki 23%. Organ celny przyjął złożone zgłoszenia celne, jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz.Urz. WE L nr 302, poz. 1) - zwanego dalej WKC i po uiszczeniu należności celno-podatkowych, zwolnił towar do wnioskowanej procedury. Po zwolnieniu towaru - działając zgodnie z art. 78 ust.2 WKC - przeprowadził u Skarżącej kontrolę dotyczącą klasyfikacji taryfowej i wartości celnej towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu za okres od 01.01.2009 r. do 31.12.2011 r. Kontrola objęła operacje handlowe dotyczące importowanych towarów, których dostawcą była między innymi firma T. "S. KBM", figurująca również na przedmiotowych zgłoszeniach jako eksporter. W wyniku kontroli dokumentów dotyczących rozliczania obrotów z poszczególnymi kontrahentami, przelewów bankowych, stwierdzono nadpłatę w kwocie 3 000 EUR dokonaną na rzecz firmy T. "S. KBM". Ustalono również, że T. "S. KBM" był w 2011 r. sprzedawcą towaru zgłoszonego wg OGL [...] oraz OGL [...], a także, że innych dostaw od T. "S. KBM", do chwili obecnej nie realizowano. Biorąc pod uwagę fakturę nr 05 z dnia 24.03.2011 r. (dołączoną do zgłoszenia poz. OGL [...] z dnia 28.03.2011 r.) wystawioną na kwotę 5.717,6 EUR oraz fakturę nr 28 z dnia 15.06.2011 r. (dołączoną do zgłoszenia poz. [...] z dnia 24.06.2011 r.) opiewającą na kwotę 6 300 EUR, ustalono, że całkowita kwota płatności na rzecz w/w eksportera za zakupiony towar wynosiłaby 12 017,60 EUR. Tymczasem suma przelewów bankowych dokonana na rzecz T. "S. KBM" wyniosła 15.017,60 EUR. Mając na uwadze wyniki kontroli oraz wyjaśnienia Skarżącej, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowania celne w sprawie zmiany danych odnoszących się do wartości celnej w zgłoszeniach celnych: [...] i [...], a następnie uznał, że brakująca kwota 3000 EUR powinna zostać doliczona do wartości celnej towarów objętych wymienionymi zgłoszeniami. Z uwagi na to, że Skarżąca nie przypisała do zgłoszeń konkretnych płatności, organ przypisał do zgłoszeń kwoty, odpowiadające proporcji jaką wartość towaru stanowiła dla całości kwoty wskazanej w fakturach, odpowiednio: 1.572,70 EUR i 1.427,30 EUR, a następnie przyjął, że całkowita kwota płatności za towar wynosiła: 7.872,7 EUR i 7.144,90 EUR. Po przeliczeniu wyżej wymienionych kwot według obowiązującego w dniu zgłoszenia kursu oraz po doliczeniu wykazanych w fakturach kosztów transportu, organ ustalił wartości celne na kwoty: 31.365 PLN i 28.453 PLN, a następnie zmienił zgłoszenia celne w punktach 22, 42, 46,47. Na postanowienie w przedmiocie zgłoszenia celnego nr [...] Skarżąca złożyła zażalenie. Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, zaś postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 622/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę, a następnie postanowieniem z dnia 28 września 2014 r. stwierdził jego prawomocność. Postanowienie dotyczące zgłoszenia [...], na skutek bezskutecznego upływu terminu do wniesienia zażalenia stało się ostateczne. W konsekwencji zmiany wartości celnej towaru, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowania w sprawie określenia podatku od towarów i usług, a następnie wskazanymi na wstępie decyzjami, działając w oparciu o art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. według brzmienia z dnia powstania obowiązku podatkowego) – dalej określana jako ustawa o podatku od towarów i usług, określił prawidłowe kwoty podatku od towarów i usług . W jednobrzmiących odwołaniach Skarżąca wskazała, że dokonanie zmian zgłoszeń celnych było bezpodstawne. Wyjaśniła w jaki sposób przebiegała procedura dostawy towarów zakupionych od ukraińskiego dostawcy, a ponadto, że organ nie wziął pod uwagę dowodów i wyjaśnień składanych w postępowaniu, ani też nie ustosunkował się do nich, czym naruszył art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 187, art. 180 § 1, art. 191, art. 192 oraz art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej określana jako Ordynacja podatkowa, a także art. 123 Ordynacji podatkowej, przez niezapewnienie Skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Jak wyjaśniła, organ I instancji w dniu 17 czerwca 2014 r. wydał postanowienia, w których wyznaczył siedmiodniowy termin do zapoznania się i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienia te odebrała w dniu 24 czerwca 2014 r. wraz z decyzjami określającymi wysokość podatku od towarów i usług, wydanymi w dniu 23 czerwca 2014 r. Podniesionych w odwołaniach zarzutów nie podzielił Dyrektor Izby Celnej. Uchylając decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] w zakresie określenia odpowiedzialności solidarnej Skarżącej oraz Ł. N. i A. W. organ odwoławczy wskazał, że w przypadku zgłoszenia nr [...] Agencja Celna "J."s.c. - nie działała w charakterze przedstawiciela pośredniego lecz bezpośredniego według zapisu nr 14 zgłoszenia, co oznaczało, że działała w imieniu i na rzecz Skarżącej i nie ponosiła odpowiedzialności za dług wynikający ze zgłoszenia. W pozostałym zakresie organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu I instancji. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że decyzje wydane w postępowaniu podatkowym są konsekwencją rozstrzygnięć w sprawach celnych, a rozwiązania przyjęte w postępowaniu celnym wywierają bezpośredni wpływ na postępowanie podatkowe. W konsekwencji decyzje podatkowe nie kreują nowego dla strony postępowania zdarzenia prawnego, ale stanowią powtórzenie ustaleń zawartych w sprawach celnych i na tej podstawie organ podatkowy wydaje rozstrzygnięcia. Jak podkreślił, wszelkie fakty jakie zostały już stwierdzone w postępowaniu celnym nie mogą być ponownie udowadniane w postępowaniu podatkowym z uwagi na to, że są one zasadnicze dla sprawy podatkowej i wiążą one organ podatkowy. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt I SA/Rz 635/09 z dnia 11.02.2010 r. wskazał, że przepisy podatkowe, określając zasady opodatkowania w przypadku importu towarów, odwołują się wprawdzie do rozwiązań przyjętych w prawie celnym i określonych w tym prawie zdarzeń, jednakże dla odwrócenia skutków związanych z nieprawidłowym określeniem wartości celnej i równocześnie związanych z nią skutków podatkowych, koniecznym byłoby zastosowanie trybu weryfikacji przewidzianego w przepisach celnych. W żadnym wypadku, w ramach postępowania podatkowego, nie można zmieniać, określonej zgodnie z procedurą celną, wartości celnej towaru. Zaznaczył, że w niniejszym postępowaniu wartość celna nie podlega weryfikowaniu ponieważ w przypadku zgłoszenia nr [...] Skarżąca nie złożyła zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie zmiany zgłoszenia, zaś w przypadku zgłoszenia nr OGL [...] skarga na postanowienie w przedmiocie zmiany zgłoszenia celnego została odrzucona. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 123 w zw. z art. 200 Ordynacji podatkowej tj. niezapewnienia Skarżącej prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że naruszenie to nie miało wpływu na treść decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, wypowiedział się, że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że istnieje podstawa do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Naruszenie przez organ tego przepisu jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- dalej określana jako P.p.s.a. Jeżeli zarzut naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej podnosi strona, to w jej interesie leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Tymczasem w niniejszych sprawach Skarżąca nie wykazała, że zaistniałe naruszenie mogło wpłynąć na wynik sprawy, zwłaszcza, że organ I instancji nie gromadził żadnych nowych dowodów w sprawie. Odnosząc się natomiast do przedłożonych przez Skarżącą dowodów w tym kopii powództwa do Sądu Gospodarczego we Lwowie, organ wskazał, że wniesienie powództwa nie może przesądzać o zasadności zgłoszonego żądania, a nieznany jest termin rozpoznania powództwa. We wniesionych do tutejszego Sądu skargach, Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187, art. 180 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Konsekwentnie podniosła w nich, że Naczelnik Urzędu Celnego bezpodstawnie zmienił wartość celną importowanych towarów, pomimo tego, że przedłożyła dokumenty potwierdzające fakt, że kwota, o którą podwyższono wartość celną stanowiła zaliczkę zapłaconą dostawcy, za dostawę następnej partii towaru, której import miał być dokonany w późniejszym terminie. Dowodem tego miał być kontrakt z kontrahentem ukraińskim, a także wystąpienie do Sądu na Ukrainie o odzyskanie zaliczki. Organ nie wziął pod uwagę tych wyjaśnień ani też dostarczonych przez Skarżącą dokumentów. W ten sposób doszło do bezpodstawnego opodatkowania zaliczki, czym naruszono art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Do pism stanowiących uzupełnienie skarg, Skarżąca dołączyła kserokopię wyroku Sądu Gospodarczego Obwodu Lwowskiego przetłumaczonego przez tłumacza przysięgłego, uwzględniającego częściowo powództwo oraz nakazującego ściągnięcie od sp. z o.o. S. KBM na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo – Usługowego "E.", 3000 Euro przedpłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz podstawą prawną. W ramach tej kontroli Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przedmiotem kontroli są decyzje określające w prawidłowej wysokości kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru. Skarżąca kwestionuje przyjęte przez organ wartości towaru. Podaje, że organ w sposób bezpodstawny zmienił zadeklarowane przez nią wartości i na ich podstawie określił wysokość podatku od towarów i usług. Tymczasem organ wskazuje, że przyjęte przez niego wartości są jedynie konsekwencją rozstrzygnięcia w sprawie celnej, a rozwiązania przyjęte w postępowaniu celnym wywierają bezpośredni wpływ na postępowanie podatkowe. W sporze tym rację należy przyznać organowi. Zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, jest import towarów, natomiast momentem powstania obowiązku podatkowego w imporcie towarów jest dzień powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 19 ust.7 ustawy o podatku od towarów i usług). Dług celny z kolei stosownie do art. 201 ust. 2 WKC, powstaje m.in. w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym. Wynikiem powstania obowiązku podatkowego, zgodnie z art. 5 Ordynacji podatkowej jest powstanie zobowiązania podatkowego - tzn. skonkretyzowanego zobowiązania podatnika do zapłacenia podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa, a obowiązek ich obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym ciąży, zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług na podatniku. Podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również gdy na podstawie odrębnych przepisów importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone w części lub w całości albo zastosowaną preferencyjną, obniżoną albo zerową stawkę celną – art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W myśl z kolei art. 38 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie nieuregulowanym w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 19 ust. 7-9 oraz art. 33-37 stosuje się odpowiednio przepisy celne dotyczące poboru i wymiaru cła, za wyjątkiem przepisów dotyczących przedłużania terminu zapłaty, odroczenia płatności oraz innych ułatwień płatniczych przewidzianych w przepisach celnych. Powyższe oznacza, że odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe w imporcie obejmuje osoby będące dłużnikami długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego. Zgodnie z art. 201 ust. 3 WKC: dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne. W świetle powyższego za prawidłowe należy uznać, co nie stanowiło przedmiotu sporu, przyjęcie przez organ odwoławczy, że w przypadku zgłoszenia nr [...] dłużnikiem była zarówno Skarżąca jak i wspólnicy, działającej w charakterze przedstawiciela pośredniego, Agencji Celnej "J."s.c. zaś w przypadku zgłoszenia nr [...] wyłącznie Skarżąca ( w tym przypadku Agencja Celna występowała w charakterze przedstawiciela bezpośredniego). Spór dotyczył w głównej mierze przyjętej przez organ podatkowy wartości celnej importowanego towaru. Zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania towaru w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Podstawa opodatkowania, stosownie do art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane. Elementy, o których mowa w zdaniu pierwszym, wlicza się do podstawy opodatkowania, również gdy powstają one w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Unii Europejskiej jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu. Wartość celna importowanego towaru nie jest kategorią (wielkością) podatkową, lecz celną. Podlega weryfikacji i ewentualnemu określeniu na podstawie przepisów prawa celnego. Wszelkie zastrzeżenia dotyczące wartości celnej towarów kwestionować można we właściwym trybie, wynikającym z przepisów celnych. W przypadku zaś, gdy wielkość ta określona została ostatecznym orzeczeniem uprawnionej do orzekania w tej materii władzy, to rozstrzygnięcie podjęte w tej sprawie staje się wiążące dla innych organów orzekających w sprawach pochodnych dopóty, dopóki orzeczenie zawierające to ustalenie nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie wartość celna towarów, określona została odrębnymi postanowieniami Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2014 r.: nr [...] i [...]. W postanowieniach tych Naczelnik Urzędu Celnego działając w oparciu o art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne ( Dz.U. z 2004 r. Nr 68 poz. 622 )- dalej Prawo celne, dokonał zmiany zgłoszeń celnych: [...] i [...] między innymi w przedmiocie określenia wartości towaru, co znalazło wyraz w treści sporządzonych uzasadnień. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem: po zwolnieniu towaru organ celny może, z urzędu lub na wniosek, wydać postanowienie w sprawie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym, innych niż określone w ust. 3. Na postanowienie w sprawie zmiany danych służy zażalenie. Postanowienie nr [...] stało się ostateczne na skutek upływu terminu do wniesienia zażalenia, z kolei postanowienie [...] na skutek wniesienia zażalenia, a następnie odrzucenia skargi postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 lipca 2014 r. i bezskutecznego upływu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej stało się prawomocne. Zasadnicza okoliczność faktyczna sprawy podatkowej, czyli wartość celna towaru, została zatem określona w innym postępowaniu administracyjnym, którego wynik musiał być respektowany w postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od towarów i usług. Istnienie w obrocie prawnym wyżej wymienionych postanowień determinowało wysokość podatku od towarów i usług. Dopiero ewentualne ich wyeliminowanie z obrotu, otworzyłoby na nowo kwestię wysokości tego podatku. W postępowaniu w sprawie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru orzekający organ jest związany własnymi ustaleniami co do elementów stosunków z zakresu prawa celnego ustalonych w toku równolegle prowadzonego postępowania celnego. Wynik postępowania podatkowego w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru pozostaje w ścisłej zależności od wyniku postępowania w przedmiocie należności celnych. Słuszne są tym samym twierdzenia organu, że wniesienie przez Skarżącą powództwa do Sądu na Ukrainie o zasądzenie kwoty 3000 EUR tytułem zwrotu zapłaconej zaliczki, a następnie dołączona do akt sądowych kserokopia wyroku zasądzającego tą kwotę wpływająca ewentualnie na określenie wartości celnej nie może odnieść w niniejszym postępowaniu oczekiwanego skutku. Dopóki w obrocie prawnym pozostają ostateczne postanowienia, posiadające kluczowe znaczenie dla wymiaru podatku od towarów, to postanowieniami tymi związane są organy podatkowe orzekające w sprawie podatku od towarów i usług. Wartość celna nie może być skutecznie kwestionowana w postępowaniu podatkowym lub (i) w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi na decyzję dotyczącą wymiaru zobowiązań podatkowych związanych z tym samym zdarzeniem (importem towaru). Wykluczona jest zatem w postępowaniu podatkowym, jeżeli jest ono odrębne od postępowania celnego, ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła. Odnosząc się do podniesionego w skargach zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ I instancji prawa Skarżącej do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że uchybienie art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej nie wpłynęło na treść decyzji. Jakkolwiek wydanie decyzji w terminie otwartym do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, stanowi ewidentne naruszenie tego przepisu, to jednak analiza sprawy pozwala stwierdzić, że Skarżąca nie poniosła z tego powodu negatywnych konsekwencji. Należy bowiem zauważyć, na co zwrócił uwagę organ II instancji, że organ I instancji nie gromadził żadnych nowych dowodów, a Skarżąca chcąc złożyć dodatkowe wyjaśnienia mogła tego dokonać przed organem odwoławczym, z czego jednak nie skorzystała. Nie można też zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi naruszeń prawa procesowego (art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynaci podatkowej.) Jak wyżej wyjaśniono, w postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, wartość celna towaru, jako podstawa opodatkowania, jest przyjmowana w wysokości określonej w odrębnym postępowaniu administracyjnym – postępowaniu celnym. Wspomniane przepisy procesowe mogłyby być ewentualnie naruszone, gdyby w niniejszym postępowaniu podatkowym ustaleniu organów podatkowych podlegała okoliczność faktyczna dotycząca wartości celnej towaru. Tak jednak nie było. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.