I SA/Rz 1046/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2016r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Zarządu Województwa na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 lutego 2016r., sygn. akt I SA/Rz 1046/15, w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] sierpnia 2015r., nr [...], w przedmiocie określenia i zobowiązania do zwrotu kwoty 534.185,42 zł pobranej na podstawie umowy o dofinansowanie ze środków EFRR oraz ze środków budżetu państwa - postanawia - 1. uwzględnić zażalenie Zarządu Województwa i uchylić postanowienie tutejszego Sądu z dnia 8 lutego 2016r., w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; 3. zwrócić Zarządowi Województwa uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (słownie: stu) złotych. I SA/Rz 1046/15 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015r., nr [...], Zarząd Województwa po rozpatrzeniu wniosku A. M. (dalej: skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2015r., nr [...], w przedmiocie określenia i zobowiązania do zwrotu kwoty 534.185,42zł pobranej na podstawie umowy o dofinansowanie ze środków EFRR oraz ze środków budżetu państwa. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżącą wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek skarżąca podała, że znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej i rodzinnej: posiada zadłużenie na ponad 200.000,00zł i ma na utrzymaniu małoletniego syna, który wymaga stałej opieki lekarskiej. Skarżąca podniosła, że egzekucja kwoty określonej w zaskarżonej decyzji pozbawi ją płynności finansowej i uniemożliwi pokrycie bieżących wydatków związanych z życiem codziennym. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2016r., sygn. akt I SA/Rz 1046/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że skarżąca uprawdopodobniła, że z uwagi na trudną sytuację finansową wynikającą m.in. z posiadania dużego zadłużenia, natychmiastowe wyegzekwowanie należności określonej w zaskarżonej decyzji mogłoby prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody, której skutki byłyby trudne do odwrócenia. Oceniając sytuację materialną skarżącej, Sąd wziął pod uwagę informacje wynikające ze złożonego w niniejszej sprawie przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy, z którego wynika, że uzyskuje ona niewielki dochód z prowadzonej działalności gospodarczej i nie posiada majątku, ani oszczędności. Na powyższe rozstrzygniecie Zarząd Województwa złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako P.p.s.a., przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i sytuacja skarżącej nie dawały podstaw do takiego rozstrzygnięcia, nie zostały spełnione przesłanki art. 61 § 3 P.p.s.a i sąd powinien odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zażalenie organ wskazał, że ustalony przez Sąd stan faktyczny dokonany na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy, bez porównania z materiałem zalegającym w aktach sprawy wraz z dołączonymi do zażalenia dowodami, spowodował błędne ustalenia, które doprowadziły do błędnego rozstrzygnięcia. W ocenie organu, złożone przez skarżącą oświadczenie o majątku i dochodach jest niewiarygodne. Skarżąca podała w nim, że nie posiada żadnych nieruchomości, ani ruchomości, tymczasem z załączonej przez skarżącą do wniosku o prawo pomocy decyzji organu podatkowego wynika, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości – działki o pow. 800 m2 położonej w B., zabudowanej budynkiem o pow. 273,90 m2 - związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, której zakup, remont i wyposażenie zostały sfinansowane ze środków europejskich, a której dotyczy zaskarżona do Sądu decyzja. Organ podał, że nieruchomość ta została przez skarżącą wystawiona na sprzedaż przez biura obrotu nieruchomościami za cenę 1.350.000 zł i nawet po odliczeniu zadłużenia, wartość nieruchomości wynosi ponad milion złotych – skarżąca posiada zatem majątek o znacznej wartości i w tych okolicznościach wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest nieuzasadnione. Ponadto organ wskazał, że skarżąca jest właścicielem wielu rzeczy ruchomych nabytych w ramach projektu, których zakup został sfinansowany środkami unijnymi. Zdaniem organu, z uwagi na wysokość ponoszonych przez skarżącą wydatków, niewiarygodne jest również oświadczenie skarżącej o osiąganiu niskiego dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zażalenie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z przepisem art. 195 § 2 P.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Jak wynika z poczynionych ustaleń, żalący się organ trafnie zarzucił błędne przyjęcie przez Sąd, że sytuacja finansowa skarżącej uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podziela stanowisko organu, że okoliczności podane przez skarżącą w przedłożonym w niniejszej sprawie oświadczeniu o stanie majątku i dochodach pozostaje w sprzeczności z rzeczywistym stanem faktycznym i materiałem znajdującym się w aktach sprawy oraz dowodami dołączonymi przez organ do niniejszego zażalenia. Wynika z nich, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości (działki o pow. 800 m2 położonej w B., zabudowanej budynkiem o pow. 273,90 m2) związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, którą zaoferowała do sprzedaży za kwotę 1.350.000 zł. Wbrew złożonemu oświadczeniu, skarżąca posiada również majątek ruchomy. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z przedstawionych względów, Sąd uznając, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, na podstawie art. 195 § 2 w zw. z art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji (pkt 1 i 2 postanowienia). Orzeczenie o zwrocie wpisu uiszczonego od zażalenia (pkt 3 postanowienia) oparto na treści art. 225 P.p.s.a.