I SA/Rz 1048/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Tomasz Smoleń / spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2014r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia składek na ubezpieczenie wypadkowo-chorobowe w kwocie 126 złotych i na ubezpieczenie emerytalno-rentowe w kwocie 249 złotych za okres od 2 kwietnia 2013 r. do 2 czerwca 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...], 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz radcy prawnego A. S. kwotę 303,60 (trzysta trzy 60/100) złotych, w tym opłatę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, wydatki 8,40 (osiem 40/100) złotych oraz podatek od towarów i usług od opłaty 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r., Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r., Nr [...] odmawiającą S. P. ( dalej skarżącemu ) umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie wypadkowo – chorobowe w kwocie 126 złotych i na ubezpieczenie emerytalno – rentowe w kwocie 249 zł za okres od 2 kwietnia 2013 r. do 2 czerwca 2013 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.)- dalej w skrócie : k.p.a. i art. 41 a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników ( Dz.U. z 2008 r., Nr 50, poz. 291 ze zm.)- dalej w skrócie: u.s.r. oraz rozporządzenie Komisji ( WE) Nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej ( Dz.U. UE L 337 z 21 grudnia 2007 r.)- dalej w skrócie: rozporządzenie Komisji (WE) nr 1535/2007. Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że w dniu 2 maja 2013 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o umorzenie zaległych składek ze względu na trudną sytuację materialną i zdrowotną. Jak ustalił organ, skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego położonego na terenie gminy N. Ż., którego powierzchnia wynosi 3,68 ha fizycznych, 1,48 ha przeliczeniowego. Źródłem dochodów jest prowadzone gospodarstwo rolne, pobierane z tego tytułu dopłaty z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa: 2012 r. – 4.185,10 zł, dopłata górska – 931,92, oraz dochód ze sprzedaży zwierzęcia – 3.800,00 zł. Zamieszkuje w drewnianym domu, krytym eternitem, który wymaga remontu, z jednym pokojem i kuchnią, bez łazienki i kanalizacji. Warunki socjalno – bytowe są bardzo skromne. W gospodarstwie znajduje się obora połączona z budynkiem mieszkalnym. Obok wybudowana stodoła w stanie surowym, skarżący nie ma pieniędzy na jej wykończenie. Z maszyn rolniczych posiada wyłącznie sprzęt konny, inwentarz żywy stanowi jedna krowa, byk oraz ciele. W ocenie organu sytuacja skarżącego nie uzasadnia skorzystania przez niego z wnioskowanej pomocy. Nie zachodzi sytuacja, która ze względu na ważny interes uzasadniałaby skorzystanie z tej pomocy, odmowę umorzenia należności uzasadnia również stan finansów funduszu emerytalno – rentowego i składkowego. Organ wskazał również, że skarżący nie spełnia kryteriów określonych w art. 87 i 88 Traktatu WE. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucał organowi "dużą ogólnikowość", pominięcie jako przesłanki umorzenia należności jego choroby, a także złej sytuacji finansowej. Podał, że cierpi na odmiedniczkowe zapalenie nerek odporne na antybiotykoterapię. Z przedstawionego przez niego zestawienia dochodów i wydatków wynika, że na miesięczne wydatki pozostaje mu kwota 324 zł. W wyniku ponownego rozpoznania wniosku organ ustalił, że decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżącemu przyznano zasiłek okresowy od dnia 1 maja 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w wysokości 149,38 zł, a także świadczenie pieniężne na zakup żywności w kwocie 90 zł. Organ nie znalazł jednak podstaw do zmiany swojej wcześniejszej decyzji. W ocenie organu, w sprawie nie zachodzi sytuacja, która ze względu na ważny interes uzasadniałaby podjęcie decyzji umorzeniowej, nie wystąpiło żadne zdarzenie losowe, należności nie są trwale nieściągalne, a sytuacja finansowa skarżącego rokuje możliwość odzyskania należności w systemie spłaty ratalnej, ponadto skarżący nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 87 i 88 Traktatu WE. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu S. P. złożył do tutejszego Sądu skargę. Podniesione przez niego zarzuty dotyczą nieprawidłowości dokonanych przez organ ustaleń. Zarzuca organowi brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, a także nieprawidłową ocenę dołączonych dowodów. W jego ocenie fakt przyznanych mu świadczeń socjalnych świadczy o złej kondycji finansowej i przeczy jego możliwościom płatniczym. Wniosek organu o możliwości rozłożenia zaległości na raty uważa za niedorzeczny i nieznajdujący oparcia w zebranym materiale dowodowym, a podnoszona przez organ konieczność opłacania składek celem zapewnienia emerytury bądź renty nie ma w jego ocenie związku z rozpoznawanym wnioskiem. Zarzuca również, że organ "swoiście" interpretuje przepisy art. 87 i 88 Traktatu WE. Wskazuje, że w żadnym przepisie nie ma stwierdzenia, aby warunkiem przyznania pomocy de minimis były dobre prognozy dla danego gospodarstwa rolnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wniosek w tym zakresie uzasadnił wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyroku z dnia z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 787/13, którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję jak i decyzję ją poprzedzającą. Sprawa pomiędzy stronami została już prawomocnie rozstrzygnięta dlatego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W piśmie procesowym stanowiącym "doprecyzowanie skargi", ustanowiony z urzędu pełnomocnik, zarzucił zaskarżonej decyzji: - naruszenie prawa materialnego, a to: art. 41 a ust. 1 pkt 2 u.s.r. w zw. z § 7 ust. 3 Zarządzenia Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie trybu umarzania, odpisywania i udzielania ulg w spłacaniu należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników i na ubezpieczenie zdrowotne oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń, mające wpływ na wynik sprawy, skutkujące błędnym uznaniem, że ciężka sytuacja materialna skarżącego nie przemawia za przyjęciem ważnego interesu ubezpieczonego, dającego możliwość umorzenia powstałego wobec KRUS zadłużenia, - naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 107 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu oceny stanu faktycznego w świetle powołanych regulacji wspólnotowych, i ograniczenie uzasadnienia prawnego decyzji do przytoczenia przepisów art. 87 i 88 TWE, bez wskazania związku pomiędzy oceną stanu faktycznego, a treścią powołanych regulacji. W świetle powyższego sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o umorzenie powstałej zaległości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego uzasadnia istnienie po jego stronie ważnego interesu uzasadniającego skorzystanie z wnioskowanej pomocy. Stan zdrowia skarżącego uniemożliwia mu wypracowanie większego, aniżeli dotychczasowy, dochodu z gospodarstwa rolnego. Korzysta z pomocy społecznej na żywność, co świadczy o tym, że nie jest w stanie samodzielnie, bez pomocy z zewnątrz, zaspokoić swoich elementarnych potrzeb egzystencjalnych. Poza dopłatami z ARiMR nie osiąga z gospodarstwa żadnych dochodów. W tych okolicznościach wnioski organu o możliwości spłaty zadłużenia w systemie ratalnym są pozbawione jakichkolwiek podstaw. Zarzucono organowi brak jakiejkolwiek analizy wydatków i kosztów. Ponadto wskazano, że skarżący spełnia co najmniej 5 z 7 przesłanek do skorzystania z pomocy, o których mowa w Zarządzeniu Prezesa KRUS. Niezrozumiałe jest dla skarżącego odwołanie się do regulacji wspólnotowych, które dotyczą pomocy publicznej zakłócającej lub grożącej zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, wpływająca na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi, których organ w żaden sposób nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie; kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek organu w przedmiocie odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Wyrokiem z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 787/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia społecznego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia składek emerytalno – rentowych za czwarty kwartał 2011 r., podczas gdy przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek o umorzenie składek za 2 kwartał 2013 r. W świetle powyższego, wniosek o odrzucenie skargi ze względu na powagę rzeczy osądzonej należy uznać za nieuzasadniony. Przechodząc do merytorycznej oceny objętej przedmiotem kontroli decyzji, stwierdzić należy, że zarówno ta decyzja jak i decyzja ja poprzedzająca naruszają prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Przedmiotem rozpoznania jest wniosek o umorzenie należności z tytułu rolniczego ubezpieczenia społecznego za 2 kwartał 2013 r., w tym składki na ubezpieczenie wypadkowo – chorobowe w kwocie 126 zł i na ubezpieczenie emerytalno – rentowe w kwocie 249 zł. Decyzje w przedmiocie umorzenia należności, podobnie jak inne rodzaje ulg: odroczenie płatności czy rozłożenie należności na raty, są podejmowane w ramach przyznanego organom luzu decyzyjnego w granicach tzw. swobodnego uznania. Oznacza ono, że nawet po spełnieniu wszystkich przesłanek przemawiających za pozytywnym rozpoznaniem wniosku, organ może odmówić umorzenia. Uznanie administracyjne nie oznacza dowolności. Niezależnie od treści decyzji, organ obowiązany jest przeprowadzić postępowanie dowodowe z zachowaniem wszelkich zasad, które ponadto powinno znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia. Decyzja uznaniowa, różni się od decyzji związanej jedynie swobodą przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, zasady prowadzenia postępowania dowodowego są takie same. Tak jak w przypadku decyzji związanych, organ powinien w sposób wyczerpujący zebrać, a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Możliwość wyboru rozstrzygnięcia musi być dokonana w określonym stanie faktycznym, a więc postępowanie prowadzone w celu prawidłowego ustalenia tego stanu musi uwzględniać także obowiązujące zasady procesowe. W szczególności przepis art. 7 k.p.a., który nakazuje organom podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Z kolei dla realizacji tych wymogów, przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje organowi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zatem organ rozpoznając wniosek powinien zebrać, rozpatrzyć wszystkie dowody, a następnie rozstrzygnąć czy ustalona sytuacja uzasadnia skorzystanie przez skarżącego z wnioskowanej pomocy, czy nie, czy też zachodzą inne okoliczności przemawiające za negatywnym rozstrzygnięciem. Wszystko to powinno znaleźć wyraz w treści uzasadnienia. W przedmiocie umorzenia należności z tytułu ubezpieczenia rolniczego ustawodawca nakłada na organ szereg ustaleń. I tak: zgodnie z art. 41a ust. 1 u.s.r. Prezes Kasy lub upoważniony przez niego pracownik Kasy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego, może: 1) odroczyć termin płatności należności z tytułu składek na ubezpieczenie, rozłożyć ich spłatę na raty lub umorzyć w całości lub w części; 2) umorzyć należności Kasy z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w całości lub części. Ponadto zgodnie z ust. 2 tego przepisu: Prezes Kasy lub upoważniony przez niego pracownik Kasy może także, z urzędu, umorzyć część lub całość należności z tytułu składek, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi, gdy: 1) w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie posiadanych dokumentów stwierdzono, że dłużnik nie posiada źródeł dochodu i majątku, z którego można dochodzić należności, oraz brak jest możliwości przeniesienia odpowiedzialności; 2) dłużnik zmarł, nie pozostawiając majątku, z którego można by dochodzić należności, i jednocześnie nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności; 3) kwota należności nie przekracza pięciokrotnej wartości upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 4) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty postępowania egzekucyjnego. Z kolei na podstawie §7 ust. 3 Zarządzenia Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie trybu umarzania, odpisywania i udzielania ulg w spłacaniu należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników i na ubezpieczenie zdrowotne oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń ( Dz.Urz.PKRUS z 2011 r., Nr 1, poz. 31 ) – dalej Zarządzenie PKRUS: umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników i ubezpieczenie zdrowotne, na wniosek dłużnika może być dokonane, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, w przypadku, gdy zachodzi co najmniej jedna z następujących przesłanek: 1) brak jest możliwości potrącenia zadłużenia ze świadczeń, 2) nie zachodzą okoliczności do orzeczenia o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu składek, 3) z rozeznania o możliwościach płatniczych dłużnika wynika brak źródeł dochodu oraz majątku, z którego można by efektywnie dochodzić należności, 4) sytuacja finansowa zobowiązanego uniemożliwia uregulowanie całości zadłużenia nawet przy udzieleniu dogodnych ulg w spłacie, 5) opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, 6) zobowiązany poniósł straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia, powodujące że opłacanie należności z tytułu składek stanowiłoby w tej sytuacji znaczne obciążenie finansowe dla zobowiązanego i jego rodziny, 7) zaistnienie przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczność sprawowania przez niego opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, co pozbawia zobowiązanego możliwości uzyskania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W stosunku zaś do należności emerytalno – rentowych znajdą zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1535/2007 ( § 1 ust. 2 Zarządzenia PKRUS), dotyczące pomocy niezgodnej z zasadami rynku wewnętrznego, zakłócającej konkurencję. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia nie jest taką pomocą pomoc nieprzekraczająca 7.500 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Ponadto zgodnie z § 7 ust. 4 Zarządzenia PKRUS w przypadku wpływu wniosku rolnika-beneficjenta pomocy de minimis w rolnictwie o umorzenie należności z tytułu składek od III kw. 2004 r. na funduszu emerytalno-rentowym - umorzenie całości lub części zadłużenia od tego okresu będzie mogło nastąpić w sytuacji, gdy prowadzone postępowanie potwierdzi, że dłużnik ten znajduje się w przejściowo trudnej sytuacji, a udzielenie pomocy de minimis w rolnictwie nie spowoduje przekroczenia określonego pułapu pomocy ( § 7 ust. 4 Zarządzenia PKRUS). Te, obszernie przytoczone przepisy, określają zakres ustaleń organów podejmujących decyzję w przedmiocie umorzenia należności z tytułu ubezpieczenia społecznego rolników, niezależnie od decyzji jaka zapadnie w sprawie. W niniejszej sprawie przeprowadzone przez organ postępowanie nie czyniło zadość tym wymogom. Organ ocenę ważnego interesu sprowadził do analizy dwóch przesłanek: zdarzenia losowego i sytuacji finansowej, dokonanej ponadto z naruszeniem zasad postępowania. O ile nie budzi wątpliwości, że w sprawie nie mieliśmy do czynienia ze zdarzeniem losowym, o tyle ocena sytuacji finansowej skarżącego jest wątpliwa. Skarżący przedstawił zestawienie swoich dochodów z wydatkami oraz wyliczenie, z którego wynikało, że miesięcznie pozostaje mu kwota 342 zł, co nie wystarcza nawet na zaspokojenie niezbędnych potrzeb. W aktach znajduje się również protokół z przeprowadzonej wizytacji w gospodarstwie płatnika, z którego wynika, że skarżący zamieszkuje w starym drewnianym domu, krytym eternitem, składającym się z kuchni i pokoju, bez łazienki i kanalizacji, z instalacją elektryczną, bieżącą zimną wodą oraz butlą gazową. Wyposażenie domu to stare, zniszczone meble. Budynki gospodarcze to stodoła i obora, które ze względu na brak środków nie zostały wykończone. Skarżący posiada krowę, byczka i cielę. Korzysta z pomocy społecznej, ma przyznany zasiłek okresowy oraz świadczenie pieniężne na zakup żywności. Cierpi na dolegliwości spowodowane odpornym na antybiotykoterapię, zapaleniem odmiedniczkowym nerek, wskazuje dokumentacje medyczną oraz rachunki na zakup lekarstw. Organ nie odniósł się do powyższych okoliczności, wskazał jedynie, że sytuacja finansowa skarżącego rokuje możliwości uregulowania należności w systemie ratalnym. W ocenie Sądu takie twierdzenie, bez analizy wskazanych okoliczności musi zostać ocenione za dowolne. Ograniczając się wyłącznie do wyciągnięcia wniosków, organ pozbawił Sąd możliwości weryfikacji procesu decyzyjnego. Wskazując, że skarżący korzysta z pomocy społecznej nie wskazał, czy jest to okoliczność, która przemawia na niekorzyść wniosku czy też potwierdza złą kondycję finansową skarżącego i mogłaby w związku z tym zostać poczytana na jego korzyść. Nie przeanalizował jego dochodów i wydatków. Od konieczności przeprowadzenia w tym zakresie postępowania nie zwalniał organu fakt, że był to kolejny wniosek skarżącego o przyznanie ulgi. Niezależnie od sytuacji finansowej skarżącego powołane wcześniej przepisy wskazują na szereg innych okoliczności, które organ powinien wziąć pod uwagę rozpatrując kwestię umorzenia należności, a do których organ się nie odniósł, jak kwestia całkowitej nieściągalności, o której mowa w ustawie o ubezpieczeniu społecznym rolników, czy przesłanki wskazane w akcie wykonawczym– Zarządzeniu Prezesa. W stosunku zaś do należności na fundusz emerytalno – rentowy, organ ograniczył się do wskazania przepisów, które będą miały dodatkowo zastosowanie do tych należność oraz do stwierdzenia, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 87 i 88 Traktatu WE ( 107 i 108 TFUE). Fakt, iż Zarządzenie PKRUS wskazuje, że w sprawach dotyczących umorzenia należności funduszu emerytalno – rentowego mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2007 nie oznacza, że te przepisy mają bezwzględnie zastosowanie w każdym przypadku. Rozporządzenie to już w tytule odwołuje się do stosowania art. 87 i 88 TWE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej, a więc w pierwszej kolejności rozważenia wymaga możliwość zastosowania art. 87 TWE (art. 107 TFUE) (bo niewątpliwie na potrzeby niniejszej sprawy nie zachodzi konieczność odnoszenia się do art. 88 TWE (art. 108 TFUE), w którym opisano cechy pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym tj. głównie chodzi o zakłócenie konkurencji, wpływ na wymianę handlową (ust. 1). Ponadto w rozporządzeniu tym wskazano do jakich podmiotów ma ono zastosowanie (art. 1, art. 2) i jaka wysokość tej pomocy nie będzie stanowić pomocy o której mowa w art. 87 ust. 1 TWE (pkt 5 preambuły). W świetle powyższego stwierdzenie przez organ, że skarżący nie spełnia kryteriów określonych w art. 87 i 88 Traktatu, bez dokonania ich analizy nie uzasadnia podjętej w tym zakresie decyzji. Decyzji nie tłumaczy również uzasadnienie. Jest ono sumą wybiórczo ustalonych faktów, bez wskazania na jakiej podstawie organ doszedł do określonych wniosków. Tak wydana decyzja wymyka się spod kontroli sądu i słuszne są w związku z tym zarzuty skarżącego odnośnie niewyjaśnienia przyczyn odmowy umorzenia należności. Mając to wszystko na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r. wydane zostały z naruszeniem zasad postępowania, bez dokonania wszechstronnej analizy co do sytuacji skarżącego w nawiązaniu do obowiązujących regulacji prawnych co miało istotny wpływ na wynika sprawy i dlatego decyzje te podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. W przedmiocie wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)