I SA/Rz 1053/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Grzegorz Panek / spr./ WSA Piotr Popek Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie adwokatowi P. F. – Kancelaria Adwokacka w kwocie 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden i 40/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 (czterdzieści jeden i 40/100) złotych, za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania J. R., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] września 2016 r. nr [...] określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy decyzją z dnia [...] września 2016 r., opisaną powyżej, określił J. R. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w kwocie 32,00 zł miesięcznie (łącznie za ww. okres 192,00 zł), za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w kwocie 28,00 zł miesięcznie (łącznie za ww. okres w wysokości 336,00 zł), za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. w kwocie 28,00 zł miesięcznie (łącznie za ww. okres w wysokości 336,00 zł), za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. w kwocie 28,00 zł miesięcznie (łącznie za ww. okres 224,00 zł) oraz od września 2016 r. w kwocie 28,00 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że właścicielem nieruchomości zabudowanej położonej na działce nr ew. [...] w miejscowości M. jest W. R., który przebywa za granicą. Posiadaczem i osobą, która mieszka pod adresem M. [...] jest brat W. R. – J. R., który pomimo kierowanych wobec niego pisemnych wezwań, nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ w tej sytuacji wszczął postępowanie administracyjne, w toku którego ustalił, że pod adresem M. [...] zameldowanych jest pięć osób na pobyt stały: L. R., Z. R., J. R., Ł. R. i S. R. W trakcie przeprowadzonych oględzin budynku mieszkalnego ustalono, że wskazane osoby mieszkają w M. w domu nr [...] od 36 lat i są posiadaczami nieruchomości. J. R. oświadczył, że nie zgadza się na ponoszenie opłat za odpady komunalne, natomiast L. R. poinformowała, że wszystkie odpady, które nadają się do segregacji, od 20 lat własnym transportem odwożą do SPGK. Według oświadczenia, od lipca 2013 r. pod adresem M. [...] zamieszkują cztery osoby – L. R., J. R., Ł. R. i S. R., natomiast córka Z. R. przebywa w K. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] września 2016 r., opisaną powyżej, organ określił J. R. opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w wysokości 32,00 zł miesięcznie (4 osoby x 8 zł), od stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. 28,00 zł miesięcznie (4 osoby x 7 zł), za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. 28,00 zł miesięcznie (4 osoby x 7 zł), za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. 28,00 zł miesięcznie oraz od września 2016 r. 28,00 zł miesięcznie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. R. W motywach wniesionego środka odwoławczego zakwestionował zasadność zaskarżonego orzeczenia i podał, że od wielu lat dobrowolnie segreguje odpady komunalne, które następnie własnym transportem odwozi do Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej. Wyjaśnił, że nigdy nie wywoził tam niczego co należałoby unicestwić a jedynie przetworzyć. Podkreślił, że nigdy nie palił ani nie grzebał w ziemi odpadów, które zagrażałyby środowisku. Jednocześnie odwołujący się wyraził niezadowolenie odnośnie uregulowań ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz polityki państwa w sprawach dotyczących gospodarki odpadami i wniósł o zmianę decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2016 r., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] września 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że od dnia 1 lipca 2013 r. na gminie ciąży obowiązek odbierania odpadów komunalnych, zaś właściciele nieruchomości zgodnie z art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250 ze zm., określanej dalej w skrócie; "u.cz.p.g.") są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 1 u.cz.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje, w przypadku nieruchomości zamieszkałych, za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Zgodnie z art. 6o ww. ustawy, w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Odnosząc się do wysokości stawki przyjętej przez organ I instancji organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie art. 6j ust. 1 u.cz.p.g. oraz uchwały Rady Gminy Sanok Nr XXIV/206/2012 z dnia 29 listopada 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2012 r. poz. 3320) w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, podjętej w oparciu o art. 6k ust. 1 pkt 1 u.cz.p.g., określono, że w przypadku nieruchomości zamieszkałej opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1. Organ wyjaśnił, że Rada Gminy uchwałą Nr XXVI/229/12 z dnia 25 stycznia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z dnia 26 lutego 2013 poz. 1142) w sprawie ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności ustaliła stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości w których mieszkają mieszkańcy w wysokości 12 zł miesięcznie od mieszkańca, przy czym dla właścicieli nieruchomości, w których zamieszkują mieszkańcy, a odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości 8 zł miesięcznie. Uchwała ta zastąpiona została uchwałą nr XXXVIII/321/13 Rady Gminy Sanok z dnia 28 listopada 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z dnia 5 grudnia 2013 r. poz. 4027), a następnie uchwałą nr XLVII/387/14 z dnia 28 sierpnia 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z dnia 28 sierpnia 2014 r. poz. 2440), zastąpionych następnie uchwałą nr XIII/98/2015 z dnia 25 listopada 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z dnia 2 grudnia 2015 r. poz. 2015) w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty oraz stawki za pojemnik o określonej pojemności określając stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości w których zamieszkują mieszkańcy w wysokości 12 zł miesięcznie od mieszkańca oraz niższą stawkę ww. opłaty dla właścicieli nieruchomości w których zamieszkują mieszkańcy a odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości 7 zł miesięcznie, lecz nie więcej niż 35 zł miesięcznie od mieszkańców zamieszkujących łącznie w jednym budynku mieszkalnym albo lokalu mieszkalnym w budynku wielorodzinnym. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie J. R. w przewidzianym terminie nie złożył stosownej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dlatego też organ prawidłowo wszczął przedmiotowe postępowanie, a następnie określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi gromadzonymi w sposób selektywny. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo określił tę opłatę odrębnie za poszczególne miesiące tj. od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r., od 1 stycznia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. oraz od 1 września 2016 r. ustalając opłaty od czterech osób i uwzględniając stawki wynikające z obowiązujących w ww. okresach uchwał. Organ odwoławczy podkreślił, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma zasadniczo znaczenia, czy na nieruchomości faktycznie powstają odpady i w jakich ilościach oraz że mieszkańcy dokonują segregacji odpadów komunalnych, które we własnym zakresie utylizują, czy też przekazują do odpowiednich instytucji w celu ich składowania. Zdaniem organu jeżeli nieruchomość jest zamieszkała przynajmniej przez jedną osobę, to gmina jest obowiązana do zorganizowania odbierania z niej odpadów komunalnych (art. 6c ust. 1 u.cz.p.g.), a właściciele takiej nieruchomości, są obowiązani ponosić na rzecz gminy opłatę za gospodarowanie odpadami (art. 6h u.cz.p.g.) oraz złożyć stosowną deklarację o wysokości opłaty (art. 6m ust. 1 u.cz.p.g.). Niezłożenie takiej deklaracji obliguje natomiast organ do wydania decyzji określającej jej wysokość (art. 6o u.cz.p.g.). Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem sprawy, J. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. domagając się zmiany decyzji. W uzasadnieniu skargi powtórzył zarzuty jak w odwołaniu. Podkreślił, że sam od 20 lat sortował odpady do przetworzenia i własnym transportem przewoził je do przedsiębiorstwa komunalnego: złom metali, makulaturę, szkło, butelki plastikowe, folię. Ww. odpady stanowią surowiec wtórny, który ma wartość. W jego ocenie domaganie się uiszczenia opłaty za odpady komunalne, w sytuacji gdy od lat sam je segreguje i na własny koszt przewozi do przetworzenia, stanowi zabór jego mienia i stanowi zarządzanie jego własnością. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 31 marca 2017 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania a to art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - określanej dalej jako - Ordynacja podatkowa). Naruszenie tych przepisów polegało na: - nie wskazaniu przepisów prawa skutkujących koniecznością ponoszenia opłaty w warunkach przedstawionych przez stronę (brak odpadów lub ich eliminacja przez użytkownika nieruchomości, - prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych przez brak udzielenia niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach ustawy pozostających w związku z przedmiotem prowadzonego postepowania, - nie podjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem stanowiska strony i wskazanych przez nią okoliczności, - niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niedokonanie jego oceny w zakresie opisanym w art. 191 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik podkreślił także, że decyzja określająca wysokość opłaty powinna odnieść się do tych miesięcy, za które powstał obowiązek jej uiszczenia i za które został on skonkretyzowany, zaś opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna być określona już po zakończeniu danego miesiąca. Nie może ona dotyczyć opłaty co do której obowiązek jej uiszczenia jeszcze nie powstał, a więc określenie miesięcznej opłaty za gospodarowanie opłatami komunalnymi na przyszłość tj. dalsze okresy jej zapłaty niż te, które upłynęły w dacie wydania takiej decyzji. Zaskarżona decyzja określa opłaty za gospodarowanie odpadami za okres od 1 lipca 2013 r. bez ograniczenia się do tych miesięcy, za które zobowiązanie do uiszczenia opłaty już powstało - tym samym narusza przepisy art. 6o i art. 6q u.cz.p.g. w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), określanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym - co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W świetle tej ustawy właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie i przepisach wydanych na podstawie art. 4a; (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy u.cz.p.g.) oraz pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi (art. 5 ust.1 pkt 3b ustawy u.cz.p.g.). Korelatem tego obowiązku jest ciążący na gminie obowiązek zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 ustawy u.cz.p.g.). Z kolei właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, są w związku z tym zobowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi art. 6h ustawy u.cz.p.g. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i ust. 1 pkt 1 ustawy u.cz.p.g.). W związku z powyższym właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 ustawy u.cz.p.g.). W przypadku nieruchomości zamieszkanych opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, zaś w przypadku nieruchomości niezamieszkanych, na których powstają odpady, opłata należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne (art. 6i ustawy u.cz.p.g.). Istotne przy tym jest, że podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od niej oraz terminu zapłaty. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie (art. 6k i art. 6l ustawy u.cz.p.g.). W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ust. ustawy 1 u.cz.p.g.). Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. (art. 6o ust. 2 ustawy u.cz.p.g.). Po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1 złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty (art. 6o ust. 3 ustawy u.cz.p.g.). Definicję właściciela nieruchomości normuje przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 u.cz.p.g., zgodnie z którym pojęcie to obejmuje także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Stosownie do art. 2 ust. 2a ustawy u.cz.p.g., w sytuacji, gdy obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością. W takim przypadku podmioty o których mowa w ust. 1 pkt 4, mogą w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, wskazać podmiot obowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy. Jak wynika, z przywołanych przepisów, na gruncie obowiązującej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustanowiono obowiązek złożenia deklaracji i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zobowiązanym, do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest osoba faktycznie zamieszkująca na danej nieruchomości. Dopiero w sytuacji niezłożenia deklaracji, o wysokości opłaty za gospodarowanie tymi odpadami właściwy organ określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący jako podmiot władający nieruchomością nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co oznacza naruszenie art. 6m ustawy u.cz.p.g. Mając to na względzie, organ był uprawniony i zarazem zobowiązany do wydania decyzji w oparciu o art. 6o ustawy u.cz.p.g., a zatem do określenia skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z zapisu ustawy u.cz.p.g. - art. 6m ust. 1 wynika, że ustawodawca nakładając na właściciela nieruchomości - w znaczeniu wyżej podanym - obowiązek złożenia deklaracji wskazał dwa momenty początkowe biegu terminu złożenia deklaracji o wysokości opłaty. Pierwszy to dzień zamieszkania na danej nieruchomości, drugi to powstanie odpadów na danej nieruchomości - w terminie 14 od dni od tych zdarzeń Jednocześnie w art. 6m ust. 2 ustawy u.cz.p.g. ustawodawca wskazał, kiedy należy złożyć nową deklarację, a mianowicie w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty. Z unormowania tego wynika, że ustawodawca nie przewidział, by deklaracje miały być składane za określone okresy rozliczeniowe, przykładowo roczne. Opłata nie jest bowiem podatkiem i nie można przypisywać jej cech zobowiązania podatkowego/podatku, którego wielkość w poszczególnych okresach rozliczeniowych może być zmienna i kształtować się w okresie rozliczeniowym w oparciu o odmienne dane. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest wyliczana z uwzględnieniem kilku parametrów, które nie ulegają tak częstym zmianom. Deklaracja składana przez stronę jest bezterminowa, co potwierdza zapis art. 6m ust. 2 ustawy u.c.p.g. wskazujący, kiedy strona ma obowiązek złożyć nową deklarację. Przy braku zmiany danych strona składa jedną deklarację, w której deklaruje określoną wysokość opłaty i następnie uiszcza opłatę w terminach określonych przez gminę w uchwale. Z kolei wydanie decyzji przez gminę stosownie do art. 6o ustawy u.c.p.g. zastępuje deklarację (niezłożoną bądź wadliwą), która to decyzja winna pełnić taką samą funkcję jak deklaracja. Stanowisko to znalazło wprost potwierdzenie w brzmieniu ustawy obowiązującym od 1 lutego 2015 r. (z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2015 r. poz. 87). W ustawie w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji (19 października 2016 r.) i orzekania przez organ pierwszej instancji (21 września 2016 r.) uregulowano jednoznacznie kwestię składania i obowiązywania deklaracji i wydawania decyzji. Zgodnie z art. 6m ust. 1d ustawy u.cz.p.g. wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z zastrzeżeniem art. 6o ustawy u.cz.p.g. Z unormowaniem tym koresponduje przepis art. 6o ust. 2 ustawy u.cz.p.g. stanowiąc, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji o której mowa w art. 6o ust. 1 ustawy u.cz.p.g., obowiązuje od końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych dla określenia wysokości tej opłaty. Z kolei w art. 6o ust. 3 ustawy u.cz.p.g. określono wprost okres obowiązywania opłaty w wysokości określonej w decyzji stanowiąc, że po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty. Ostateczna decyzja o wysokości opłaty (wydana na podstawie art. 6o ust. 1 ww. ustawy) obowiązuje zatem "na przyszłość", tj. do czasu zmiany okoliczności, które mają wpływ na jej wymiar. Z wskazanego unormowania wynika wprost, że organ jest uprawniony w decyzji do określenia stawki opłaty miesięcznej (art. 6i ustawy u.cz.p.g.) oraz daty początkowej jej obowiązywania. Z powyższych regulacji wynika, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisu art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Sąd przytoczył obowiązujące w tym zakresie przepisy, które dotyczą zaskarżonej decyzji i na ich podstawie stwierdza, że tak decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z dnia [...] września 2016 r. są prawidłowe. Skoro sam skarżący będąc zobowiązanym do złożenia stosownej deklaracji, takiej deklaracji nie złożył, to wójt miał obowiązek wydać decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przyjęta w tej decyzji ilość osób zamieszkałych na terenie nieruchomości skarżącego, jak i stawka opłaty są prawidłowe i wynikają z należycie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Także określenie okresu, za jaki ustalono opłaty jest prawidłowe. Okoliczności te zostały w sposób dostateczny wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a następnie w skardze do Sądu twierdzenia, że w gospodarstwie skarżącego śmieci są we własnym zakresie segregowanie i następnie oddawane do odpowiednich podmiotów zajmujących się ich przetwarzaniem, w ogóle nie podlegają weryfikacji w procesie ustalania opłaty. Ustawodawca przyjmuje założenie, że z zamieszkiwaniem ludzi immanentnie związane jest wytwarzanie śmieci i nie przewiduje możliwości obalenia tego założenia. Nie przewiduje także wyjątków, w odniesieniu do takich sytuacji, pozwalających na odstąpienie od wymierzenia opłaty. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skoro zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa i skarga skarżącego nie jest zasadna - to na podstawie art. 151 § 1 p.p.s.a. skarga ta podlega oddaleniu. Na podstawie art. 250 p.p.s.a. Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 180 złotych podwyższając ją o kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 41,40 zł - na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 8 pkt 2 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714).