I SA/Rz 1058/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Jarosław Szaro Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na 2015 rok oddala skargę. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor ARiMR, organ II instancji, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Kierownik BP ARiMR, organ I instancji) z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] odmawiającą W. B. przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2015 r. Jak wynika z akt sprawy w dniu 15 czerwca 2015 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek W. B. o przyznanie płatności na 2015 r. w ramach działania Program rolnośrodowiskowy PROW 2007-2013 dla działek w ramach: 1. Wariantu 2.9. Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności), 2. Wariantu 4.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków. W dniu 29 października 2015 r. producent został powiadomiony o zamiarze przeprowadzenia kontroli gospodarstwa rolnego. Kontrolę przeprowadzono w dniach 16 -17 listopada 2015 r. Jak wynika z protokołu z czynności kontrolnych nr [...] inspektorzy terenowi stwierdzili nieprawidłowości wpływające na wysokość płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego. W wariancie: 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) stwierdzono, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej FX 1 (położona na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie S.) jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej w wyniku kontroli. Powierzchnia stwierdzona wynosiła 0,66 ha, a powierzchnia deklarowana 0,87 ha. Organ ustalił, że procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu wyniosła 31,82%. W wyniku przeprowadzonej kontroli gospodarstwa w Wariancie: 4.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków, stwierdzono następujące nieprawidłowości działek rolnych zadeklarowanych przez producenta: 1. działka rolna B1- powierzchnia deklarowana 0,23 ha, powierzchnia stwierdzona 0,19 ha (różnica: - 0,04 ha); 2. działka rolna BX1 - powierzchnia deklarowana 0,26 ha, powierzchnia stwierdzona 0,16 ha (różnica: - 0,10 ha); 3. działka rolna L1 (położona na działce ewidencyjnej [...] w obrębie C.) - stwierdzono kod nieprawidłowości DR18 - w całości działka rolna nie jest gruntem rolnym, stwierdzono świeże ślady po karczowaniu drzew i zakrzaczeń. W związku z powyższym działka została wykluczona z płatności. 4. działka rolna C1 (położona na działkach ewidencyjnych [...],[...],[...] w obrębie W. W.) - powierzchnia deklarowana 0,42 ha, powierzchnia stwierdzona 0,36 ha (różnica: - 0,06 ha); 5. działka rolna D1 (położona na działkach ewidencyjnych [...],[...] w obrębie K.) - powierzchnia deklarowana 0,59 ha, powierzchnia stwierdzona 0,49 ha (różnica: - 0,10 ha); 6. działka rolna E położona na działce ewidencyjnej [...] w obrębie K.) - powierzchnia deklarowana 0,30 ha, powierzchnia stwierdzona 0,26 ha podczas kontroli na miejscu w 2014 r. (różnica: - 0,04 ha); 7. działka rolna K1 (położona na działkach ewidencyjnej [...] w obrębie C.) - powierzchnia deklarowana 0,32 ha, powierzchnia stwierdzona 0,20 ha (różnica: - 0,10 ha). Powierzchnia do której podjęto zobowiązanie wynosiła 0,17 ha i w związku z tym łączna powierzchnia wykluczona z płatności na działce ewidencyjnej nr 108 wyniosła 0,15 ha. Organ ustalił, że łączna powierzchnia wykluczonych z płatności rolnośrodowiskowej gruntów na których przeprowadzono kontrolę na miejscu wynosi 0,66 ha. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności w ramach Wariantu 4.1. Ochrona siedlisk lęgowych ptaków a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 26,29 %. Ponadto w wariancie "Ochrona siedlisk lęgowych ptaków" inspektorzy terenowi podczas przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzili brak przestrzegania wymogów dla poszczególnych pakietów i ich wariantów, które określa załącznik nr 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze. zm. - określanego dalej jako rozporządzenie rolnośrodowiskowe). Stwierdzono następujące naruszenia: - PO20 pozostawienie nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej, w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym na działce rolnej AX1, D1; - PO18 pozostawienie większej niż 10%, lecz mniejszej niż 50 % nieskoszonej powierzchni działki rolnej, a w przypadku występowania wodniczki większej niż 50%, lecz mniejszej niż 80 % nieskoszonej powierzchni działki rolnej na działkach rolnych D1, E1, K1; - P12 niezłożenie w stogi lub nieusunięcie ściętej biomasy na łące w odpowiednim terminie na działkach rolnych A1, AX1, B1, BX1, C1, D1, E1, I1, K1; - P11 wykoszenie całej powierzchni na działkach rolnych A1, B1, C1, I1. Mając na uwadze powyższe Kierownik BP ARiMR decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] odmówił W. B. przyznania płatności w ramach Wariantu: 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) oraz Wariantu 4.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Program rolnośrodowiskowy PROW 2007-2013 W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że powierzchnie działek zostały ustalone w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. L 347 z 20.12.2013 r., s. 549). Organ wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48), określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 640/2014 w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku jest większa niż powierzchnia stwierdzona, a różnica ta przekracza 20% powierzchni stwierdzonej nie przyznaje się żadnej pomocy czy wsparcia i podkreślił, że taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. W dniu 14 lipca 2016 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa . wpłynęło odwołanie W. B. od decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. W odwołaniu wnioskodawca podkreślił, że nie zgadza się ze stwierdzonymi różnicami pomiędzy powierzchniami działek rolnych deklarowanymi we wniosku z powierzchniami działek stwierdzonymi podczas kontroli. Ponadto odwołujący się podkreślił, że nie zgadza się z tym, że trawa nie była usunięta w odpowiednim czasie. Wyjaśnił, że pierwszego koszenia traw dokonał 3 sierpnia 2015 r. i siano było składane w stogi. Po drugim koszeniu trawa była zebrana w późniejszym czasie z uwagi na niesprzyjające warunki atmosferyczne. Wyjaśnił, że miał zalecenia pokontrolne by wykosić trawy i wyciąć drzewka samosiejki w terminie do maja 2015 r. i zalecenia te wykonał. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w oparciu o analizę akt sprawy nie dopatrzył się w postępowaniach przed organem I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego i stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 30 czerwca 2016 r., opisaną na wstępie. W uzasadnieniu organ podkreślił, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności rolnośrodowiskowej została przez organ I instancji wyznaczona w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami i przy zachowaniu należytej ostrożności, a powierzchnie ewidencyjno-gospodarcze (PEG) działek rolnych są powierzchniami zgodnymi ze stanem faktycznym i obejmują obszary, które były uprawnione do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w 2015 roku, co zostało stwierdzone w prawidłowo przeprowadzonej kontroli na miejscu i poparte dowodami ze zdjęć spornych działek, których dokonano podczas pomiaru. W. B. nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem i wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję z dnia [...] października 2016 r., opisaną na wstępie, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie mu prawa do płatności rolnośrodowiskowej zgodnie z wnioskiem, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w sytuacji kiedy wszystkie warunki do uzyskania płatności zostały spełnione, a zalecenia pokontrolne skarżący zrealizował zgodnie ze wskazaniem organu, - art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma powierzchnia ustalona w oparciu o tzw. ortofotomapy niezależnie od ich zgodności ze stanem faktycznym a także naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie umożliwiającym zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia kontroli na miejscu w sposób prawidłowy, celem ustalenia rzeczywistej powierzchni przedmiotowych działek i tym samym błędne przyjęcie, że powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej jest zawyżona w stosunku do rzeczywistej powierzchni działek, co skutkowało odmową przyznania płatności. Skarżący zarzucił również błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez: - przyjęcie, że zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności powierzchnię zawyżoną w stosunku do rzeczywistej powierzchni działek w sytuacji, kiedy rzeczywista powierzchnia podana została prawidłowo a niezgodności wynikają z błędnego pomiaru GPS wykonanego przez organ, - przyjęcie, że nie zrealizował zaleceń pokontrolnych w sytuacji kiedy zalecenia zostały wykonane w terminie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwana dalej w skrócie "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd w niniejszej sprawie, jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 za rok 2015. W rozpoznawanej sprawie zasady i tryb przyznania rolnikom płatności rolnośrodowiskowej określa § 2 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego który stanowi, że płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, ze zm.), zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia 1307/2013, wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005 r., str. 1, ze zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowe! w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. W myśl § 18 ust. 3 wskazanego rozporządzenia rolnośrodowiskowego, przy ustalaniu wysokości płatności rolnośrodowiskowej przysługującej do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r., o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w sytuacji kiedy wszystkie warunki do uzyskania płatności zostały spełnione a zalecenia pokontrolne skarżący zrealizował zgodnie ze wskazaniem organu. Organy prawidłowo bowiem zastosowały w sprawie przepisy wskazanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Podkreślenia tutaj wymaga fakt, że na organie I instancji spoczywa obowiązek ustalenia zgodności deklaracji rolnika ze stanem faktycznym na gruncie, co wynika bezpośrednio z treści art. 74 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.), które stanowią iż państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Zgodnie z art. 37 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str. 69), kontrole na miejscu obejmują pomiar obszaru i weryfikację kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań i innych obowiązków dotyczących obszaru zgłoszonego przez beneficjenta w ramach systemów pomocy lub środków wsparcia, o których mowa w ust. 1. Powierzchnię działek rolnych, zgodnie z art. 38 ust. 2 w/w Rozporządzenia nr 809/2014, mierzy się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Unii normy techniczne. W niniejszej sprawie inspektorzy terenowi sporządzili protokół, a wyniki przeprowadzonej kontroli terenowej potwierdzili dokumentacją fotograficzną dotyczącą przedmiotowych działek. Zatem celem przeprowadzenia kontroli na miejscu jest stwierdzenie stanu faktycznego na dzień przeprowadzenia kontroli i porównanie z deklaracją producenta rolnego na dany rok wnioskowania o przyznanie płatności w tym przypadku na rok 2015. Oznacza to, że organ rozstrzygając sprawę korzystał z dowodu pisemnego tj. raportu z kontroli i wykonanych zdjęć, które mają moc dokumentu urzędowego. Odnosząc się do powyższych zarzutów, podkreślić należy, że stan faktyczny w zakresie wnioskowanej przez W. B. płatności rolnośrodowiskowej na 2015 rok, organ I instancji ustalił w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu. Podstawą rozpatrzenia niniejszej sprawy był raport z czynności kontrolnych nr [...] poparty zgromadzoną dokumentacją fotograficzną działek deklarowanych do płatności. Kontrola została przeprowadzona przez uprawnionych kontrolerów, zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa, a sporządzone protokoły z czynności kontrolnych nie budzą zastrzeżeń co do ich rzetelności i prawidłowości ustaleń. Należy podkreślić, że organ I instancji słusznie i poprawnie odzwierciedlił w toku prowadzenia sprawy wyniki pokontrolne potwierdzone przez inspektorów terenowych raportami pokontrolnymi. Materiał pokontrolny jest czytelny i potwierdzony obszerną dokumentacją fotograficzną, obejmującą ponumerowane zdjęcia z odniesieniami na mapie do poszczególnych działek ("ślady GPS"), z oznaczeniem miejsca i kierunku ich wykonania. Wewnętrzna analiza wykonanych pomiarów przez inspektorów odbiornikiem GPS, po nałożeniu na wektorowy obraz obrębu wraz z ortofotomapą potwierdza prawidłowość wykonanych pomiarów. Analiza przedmiotowych danych prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że powierzchnia stwierdzona została błędnie wyznaczona, i że obszar został błędnie wykluczony. Inspektorzy terenowi sporządzili protokół, a wyniki przeprowadzonej kontroli terenowej potwierdzili dokumentacją fotograficzną dotyczącą przedmiotowych działek. Weryfikacja powierzchni uprawnionych do płatności zgłoszonych we wniosku, powinna nastąpić przy użyciu wszelkich metod zmierzających do poprawnej analizy danych w ramach tzw. kontroli administracyjnej uzupełnianej o kontrole na miejscu. Niewątpliwie zatem zgodność między działkami zadeklarowanymi, działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, danymi terenowymi potwierdzającymi stan faktyczny, jest okolicznością wymagającą ustalenia, istotną dla załatwienia sprawy. W tym zakresie Sąd podziela wypracowane na gruncie dotychczasowego orzecznictwa sądowoadministracyjnego stanowisko, zgodnie z którym, w razie przeprowadzenia kontroli to właśnie protokół z kontroli jest podstawowym dowodem na okoliczność zgodności z warunkami przyznania pomocy. W sytuacji zatem, gdy protokół kontroli nie budzi uzasadnionych wątpliwości - gdyż został sporządzony w sposób prawidłowy przez osobę spełniającą ustawowe warunki - nie można organowi postawić skutecznego zarzutu, że ograniczenie postępowania dowodowego do przeprowadzenia dowodu z protokołu kontroli stanowi o naruszeniu obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. O wadze tych dowodów świadczy fakt, że kontrole mogą być przeprowadzane przez określone podmioty, wyspecjalizowane, bezstronne, stąd - co do zasady - przypisuje się im wiarygodność. Dowodom w postaci raportu z czynności kontrolnych z racji przeprowadzenia kontroli sporządzonym przez podmioty dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi, bezstronne co do zasady, przypisać więc należy przymiot wiarygodności. Raport z czynności kontrolnych jest - co do zasady - dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Tym samym raport z czynności kontrolnych jako dokument urzędowy, może mieć decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie wynikające z protokołu kontroli ustalenia, co do stwierdzonych nieprawidłowości mogą być podważone. Niemniej jednak inicjatywa dowodowa w tym zakresie spoczywa na stronie. Raport z kontroli przeprowadzonej u producenta przedstawiał stan upraw na podstawie pomiarów, obliczeń i spostrzeżeń kontrolerów, a powyższe obserwacje znalazły potwierdzenie w materiale fotograficznym. W toku postępowania, wykonane zostały szczegółowe szkice z zaznaczeniem granic poszczególnych działek rolnych, wykonano zdjęcia działek. Dokumentacja fotograficzna obejmuje ponumerowane zdjęcia z odniesieniami na mapie do poszczególnych działek z oznaczeniem miejsca i kierunku ich wykonania. Szkice obrazujące kontrolowane działki są możliwe do zweryfikowania poprzez porównanie z załącznikami graficznymi przedstawiającymi działki strony dołączonymi do wniosku o płatność. Dokumentacja ta była przedmiotem weryfikacji organu, a zatem dowolnym i niczym nie popartym należy uznać sugestię strony, że dokumentacja ta nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy. Odnośnie zarzutu wykonania zaleceń pokontrolnych poprzez wykoszenie trawy i wycinkę drzew należy zauważyć, że raport z kontroli na miejscu zawierał kod nieprawidłowości DR18 (działka LI, działka ewidencyjna [...]), a więc kod nieprawidłowości mówiący o tym, że na działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Potwierdzają taki stan rzeczy fotografie wykonane na spornej działce, które obrazują karczowany teren. Na podstawie tej dokumentacji organ uprawniony był do stwierdzenia, że na działce nie była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. W oparciu o ten przepis Sąd orzekł zatem jak w sentencji.