I SA/Rz 106/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016r., na posiedzeniu niejawnym, sprzeciwu T.S. od postanowienia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie z dnia 30 marca 2016r., sygn. I SA/Rz 106/16, w przedmiocie odmowy przyznania wnoszącemu sprzeciw prawa pomocy, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015r., nr [...], w przedmiocie ustalenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. I SA/Rz 106/16 Uzasadnienie T. S. (dalej: skarżący) złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, osiąga miesięczny dochód w wysokości 3.200zł i ponosi miesięczne wydatki w kwocie 2.500zł. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że nie jest stroną w sprawie i nie korzystał z nieruchomości gminnych. Postanowieniem z dnia 30 marca 2016r., sygn. akt I SA/Rz 106/16, referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Referendarz sądowy wyjaśnił, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wskazał również, że prawo pomocy w pełnym zakresie zarezerwowane jest dla osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji materialnej, a wykazanie spełnienia tych przesłanek obciąża w całości wnioskodawcę. Złożone przez skarżącego oświadczenie o sytuacji rodzinnej i majątkowej referendarz sądowy uznał za ogólnikowe i niepełne, stwierdzając jednocześnie, że na podstawie zamieszczonych w nim informacji, można stwierdzić, że skarżący, wbrew swoim oświadczeniom, jest w stanie ponieść koszty związane z zainicjowanym przez siebie postępowaniem sądowoadministracyjnym, dysponuje bowiem co miesiąc rezerwą finansową wynoszącą ok. 700zł. W ocenie referendarza sądowego, uiszczenie kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi, który wynosi 100zł oraz sfinansowanie kosztów skorzystania z pomocy zawodowego pełnomocnika mieści się w zakresie możliwości finansowych skarżącego. W związku z powyższym, referendarz uznał, że skarżący ze względu na swój stan majątkowy nie spełnia warunków do uzyskania wsparcia ze środków publicznych. W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego skarżący podniósł, że przedstawione rozliczenie dotyczy jedynie kwoty 3.200zł, a aktualne "gigantyczne" obciążenia to wyroki sądów w sprawach, w których nie jest on stroną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., m.in. od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W takiej sytuacji, rozpatrując sprzeciw od takiego postanowienia, sąd – jak stanowi art. 260 § 1 P.p.s.a. – wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Mając na uwadze okoliczności wynikające ze złożonego przez skarżącego oświadczenia, a także treść i uzasadnienie zarzutów sprzeciwu stwierdzić należy, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu, referendarz sądowy prawidłowo ocenił sytuację majątkową skarżącego i zasadnie uznał, że skarżący jest w stanie ponieść koszty związane z zainicjowanym przez siebie postępowaniem sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze ogólną sytuację finansową skarżącego, a także potencjalną kwotę kosztów sądowych w sprawie, w której wpis wynosi 100 zł, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Prawidłowo również uznał referendarz sądowy, że przyznania skarżącemu prawa pomocy nie mogą uzasadniać podnoszone przez niego argumenty odnoszące się do merytorycznej oceny zasadności wniesionej skargi. W sprzeciwie skarżący powołał się na posiadanie obciążeń wynikających z wyroków sądów, jednakże poza ogólnikowym stwierdzeniem o ich istnieniu, twierdzeń swych bliżej nie uzasadnił – nie wskazał konkretnych orzeczeń i kwot, którymi – jak twierdzi – został obciążony. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, iż znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. Brak bowiem podstaw do uznania, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.