I SA/Rz 1080/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia W.S.A. Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku A. sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w wysokości 5.294 zł w sprawie ze skargi na wyżej wymienioną decyzję postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w wysokości 5.294 zł. Wnosząc o wstrzymanie jej wykonania Skarżąca wskazała, że wyegzekwowanie spornej kwoty długu przed zakończeniem postępowania sądowego może poważnie zdestabilizować sytuację finansową Spółki. Wskazała również na ryzyko wyrządzenia znacznej szkody przez ograniczenie możliwości zawierania umów z innymi kontrahentami w zakresie handlu produktami roślinnymi, spowodowane nieterminowym płaceniem należności bądź też skutkami wynikającymi wyłącznie z nieterminowego regulowania należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a.: po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 §3 P.p.s.a.). Rozpoznając wniosek w tych granicach, Sąd uznał za uzasadnioną obawę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazała, że uiszczenie przez nią kwoty podatku od towarów i usług określonej zaskarżoną decyzją, jak również pozostałymi zaskarżonymi przez nią do Sądu decyzjami ( łączna kwota przedmiotu zaskarżenia wynosi kilkaset tysięcy złotych ) spowoduje utratę płynności finansowej i podważy jej wiarygodność na rynku. Wprawdzie w orzecznictwie przyjmuje się, że spełnienie świadczenia pieniężnego co do zasady nie powoduje skutków niemożliwych do odwrócenie w przyszłości, jednak mając na uwadze wysokość określonego względem Skarżącej podatku od towarów i usług w tej i pozostałych sprawach, jak również kwoty dług celnego istnieje niebezpieczeństwo, że natychmiastowa realizacja zobowiązań pociągnie za sobą szereg następstw, które w efekcie mogą doprowadzić do wskazywanej przez Skarżącą utraty płynności finansowej, przed którymi to skutkami chronić ma instytucja wstrzymania wykonania decyzji. Jak wynika z dołączonych do akt dokumentów Spółka prowadzi rozległe interesy gospodarcze tak na rynku krajowym jak i zagranicznym, dla których zachowanie płynności finansowej jest istotnym warunkiem. Ponadto spoczywają na niej wysokie zobowiązania podatkowe w tym z tytułu podatku od nieruchomości oraz środków transportowych. Mając to na uwadze Sąd uznał za uzasadnione wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Końcowo Sąd pragnie podkreślić, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami decyzji na wypadek jej uchylenia przez Sąd, nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy, to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji, a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając to na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.