I SA/Rz 109/14

Dnia 21 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych - postanawia- odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2012 r., nr [...]. W skardze na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych, opisanych w sentencji niniejszego postanowienia, skarżące Przedsiębiorstwo [...], wniosło o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2012 r., nr [...], określających zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2012 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka podała, że wykonanie ww. decyzji określających wysokość zobowiązań podatkowych na łączną kwotę ok. 200.000 zł grozi likwidacją działalności gospodarczej ze względu na obciążenie finansowe. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji zostało wydane na podstawie art. 252 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2012 r., określających zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych, które podlegają wykonaniu. Akt administracyjny korzysta z przymiotu wykonalności gdy w sposób dobrowolny lub w drodze egzekucji może nastąpić taki stan rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym akcie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych. Postanowienie to nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania a zatem nie można wstrzymać jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nadto nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217). Skarżący w złożonej skardze na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2012 r., określających zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług. Jak wynika z przytoczonego wyżej treści przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwość wstrzymania wykonania aktu lub czynności została przewidziana nie tylko wobec aktów będących przedmiotem skargi ale również wobec tych, które zostały wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W doktrynie a także w orzecznictwie podnosi się, że użyty w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrot: "w granicach tej samej sprawy" należy rozumieć na tle art. 3 § 2 P.p.s.a, określającego przedmiot sądowej kontroli a także art. 134 i art. 135 P.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają jednakowe ramy prawne (tak B. Dauter (w:) B. Dauter, G. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 163, postanowienie NSA z 30 listopada 2012 r., I GSK 1500/12 dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7), podjętej wprawdzie pod rządem poprzedniej ustawy procesowej ale zachowującej aktualność także obecnie, stwierdził, że zwrot "w granicach danej sprawy" użyty w art. 29 (odpowiednik art. 135 P.p.s.a.) ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), dotyczy sprawy w ujęciu materialnym. W związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. Strona skarżąca żąda wstrzymania wykonania decyzji określających wysokość zobowiązań podatkowych. W świetle powyżej przedstawionych rozważań należy stwierdzić, że żądanie skarżącej podlegałoby uwzględnieniu, gdyby zaskarżony akt również dotyczył kwestii wymiaru podatku. W niniejszej sprawie postanowienie będące przedmiotem skargi dotyczy zaś kwestii formalnoprawnej odnoszącej się do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych w toku postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowych. Zatem sprawa będąca przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest tożsama ze sprawami, w których zapadły decyzje wymiarowe. Decyzje objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania oraz zaskarżone postanowienie różnią się podstawą prawną rozstrzygnięć. Sąd w niniejszej sprawie nie będzie badał nawet pośrednio kwestii odnoszących się do zasadności wymiaru podatku od towarów i usług. Przedmiotem kontroli w niniejszym postepowaniu sądowadministracyjnym będzie bowiem prawidłowość wydanego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i odmówił wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.