I SA/Rz 1095/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Grzegorz Panek / spr./ WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. G., W. S. wspólników spółki "A" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania A. G. i W. S. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą "A" spółka cywilna A. G., W. S. (określani dalej jako skarżący) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego. Jak wynika z akt sprawy w dniu 23 października 2012 r. do magazynu czasowego składowania nr [...] prowadzonego przez skarżących prowadzący zgłosili i wprowadzili towar w postaci pasów z napinaczami oraz linek holowniczych w ilości: zgodnie z fakturą 14430 sztuk, zapakowanych wg dokumentów w 827 kartonów, o masie netto w 21135 kg. Towar objęto czasowym składowaniem na podstawie deklaracji skróconej numer [...] i złożono w magazynie czasowego składowania. Według dokumentów właścicielem towaru jest firma "B" z Ukrainy. Deklarację przyjęto w trybie bezweryfikacyjnym. Składając deklarację skróconą z zadeklarowanym rodzajem i ilością towaru prowadzący magazyn czasowego składowania przyjęli odpowiedzialność za zgłoszone towary, które w konsekwencji tego zostały objęte składowaniem na magazynie. Następnie przedstawiciel firmy "A" spółka cywilna pismem z dnia 23 październik 2012 r. zwrócił się o przeprowadzenie kontroli towaru objętego deklaracją skróconą [...] i złożonego na magazyn czasowego składowania informując, że stwierdzono różnicę w ilości opakowań. Według dokumentów powinno być 827 opakowań, a stwierdzono 743 opakowania i dodatkowo 44 puste kartony. Funkcjonariusze Oddziału Celnego, którzy zostali skierowani do kontroli towaru złożonego w magazynie czasowego składowania w wyniku przeprowadzonej rewizji celnej stwierdzili rozbieżności pomiędzy ilością towaru znajdującego się w magazynie a zapisami dokumentacji dostarczonej wraz z przesyłką i deklaracji skróconej [...]. W magazynie stwierdzono brak 337 sztuk pasów z napinaczami oraz 520 sztuk linek holowniczych o symbolach określonych na fakturze i specyfikacji oraz nadwyżkę 43 sztuk pasów z napinaczami. W dniu 13 marca 2014 r. w wyniku postępowania przeprowadzonego w związku ze stwierdzoną w magazynie czasowego składowania skarżących nadwyżką towaru w odniesieniu do towaru objętego czasowym składowaniem zgodnie z deklaracją skróconą [...] z dnia [...] października 2012 r., Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzje nr [...], w której stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień 23 października 2012 r. w stosunku do towaru w postaci: 9 sztuk pasów z napinaczami Belvato Bc 5-8, 10 sztuk pasów z napinaczami Belvato Bc 5-12, 24 sztuk pasów z napinaczami Belvato Bc 15-7 w związku z nielegalnym wprowadzeniem ww. towaru na obszar celny Wspólnoty oraz określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 30 zł, powiadomił dłużników o zaksięgowaniu tej kwoty oraz dopuścił ww. towar do swobodnego obrotu bez obowiązku zgłaszania do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu. Ponadto organ ustalił, że w przypadku wyżej wskazanego długu celnego dłużnikami są: prowadzący magazyn czasowego składowania firma "A" spółka cywilna A. G., W. S. oraz odbiorca towarów firma "B" z Ukrainy zgodnie z dyspozycją art. 213 WKC. W złożonym odwołaniu skarżący zaskarżyli decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w całości wnosząc o uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie wobec odwołujących, ewentualnie uchylenie w całości decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania zakwestionowali sposób powołania przepisów podstawy prawnej uniemożliwiający zrozumienie, które działania naruszyły prawo i normy. W ocenie odwołujących postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób budujący zaufanie oraz utrudniło ustalenie zarzucanego czynu jego podstaw prawnych. Zdaniem odwołujących istotnym w sprawie jest brak dokonania przez organ pierwszej instancji ustaleń faktycznych, że działali w imieniu klienta jako przedstawiciel bezpośredni, co ogranicza ich odpowiedzialność za powstały długu celny, gdyż wszelkie zobowiązania zaciągane są w imieniu i na rzecz innej osoby. Podnieśli, że skoro nie są właścicielami towarów, które przyjmują, nie dokonują ich nielegalnego wprowadzenia na obszar celny wspólnoty towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym oraz nie można im przypisać jakichkolwiek znamion winy, to zastosowanie wobec nich art. 202 WKC jest pozbawione podstawy prawnej. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 867/14, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. W ocenie Sądu organy naruszyły art. 122, 187 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., określanej dalej jako: Ordynacja podatkowa) w związku z art. 73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2013 r. poz. 727 ze zm.) przez to, że w postępowaniu dowodowym wykorzystane zostały materiały zgromadzone w innym postępowaniu bez włączenia ich i dopuszczenia do rozpoznawanej sprawy oraz powoływane były zapisy pozwolenia na prowadzenie magazynu czasowego składowania [...] prowadzonego przez skarżących, którego jednakże nie zawierały akta sprawy, co uniemożliwiło sądowi zweryfikowanie zaskarżonej decyzji pod względem merytorycznym przez pryzmat zarzutów zawartych w skardze. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy celne winny podjąć stosowne działania zmierzające do prawidłowego zgromadzenia materiału dowodowego, to jest włączenia do akt sprawy dowodów zebranych w innym postępowaniu, a następnie dokonać subsumcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego. Wykonując wyrok sądu, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego włączył do materiału dowodowego postępowania następujące dokumenty: 1. pozwolenie na prowadzenie magazynu czasowego składowania firmy "A" nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego; 2. dokumenty zgromadzone w postępowaniu karnym-skarbowym [...] prowadzonym przez Referat Dochodzeniowo-Śledczy Urzędu Celnego: - zlecenie złożenia towaru w magazynie czasowego składowania z dnia 23 października 2012 r., - deklarację skróconą [...] z dnia 23 października 2012 r., - pismo firmy "A" s. c. z dnia 23 października 2012r. (bez oznaczenia) o przeprowadzenie kontroli towaru objętego deklaracją skróconą [...], - protokół rozbieżności Oddziału Celnego nr [...] z dnia 29 października 2012 r., - protokół zatrzymania (przyjęcia) przedmiotów wraz z pokwitowaniem seria [...] nr [...] z dnia 5 listopada 2012 r. potwierdzającymi zdeponowanie nadwyżki towaru w magazynie prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Celnego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik Urzędu Celnego wydał w dniu [...] lipca 2015 r. decyzję nr [...] stwierdzającą powstanie na podstawie art. 202 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeksy Celnego (Dz. Urz. WE L Nr 303 ze zm., Dz. Urz. UE - Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 4 str. 307 ze zm.- określanego dalej jako "WKC") długu celnego w przywozie w kwocie 30 zł z tytułu nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Unii Europejskiej towaru w postaci ogółem 43 sztuk pasów z napinaczami Belvento. Dłużnikami solidarnymi określonego długu celnego uznani zostali na podstawie art. 213 WKC prowadzący magazyn czasowego składowania wspólnicy spółki cywilnej "A" oraz właściciel towaru firma "B" z Ukrainy. Pismem z dnia 20 lipca 2015 r. wspólnicy spółki cywilnej "A" złożyli odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie w całości decyzji i umorzenie postępowania wobec odwołujących się, ewentualnie uchylenie w całości decyzji wobec odwołujących się i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Odwołujący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 210 § ust. 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej, poprzez brak precyzyjnego wskazania stron postępowania, jednoznacznej podstawy prawnej oraz poprawnego uzasadnienia faktycznego i prawnego; - art. 121, 122 i 124 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania z poszanowaniem zasady budowania zaufania do organu prowadzącego postępowanie, niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek wydanej decyzji, niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności roli skarżącego, jego odpowiedzialności, ewentualnie ich wiedzy lub powinności o takiej wiedzy, wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału oraz oczywiście błędne ustalenia faktyczne, przyjęte z a podstawę rozstrzygnięcia, pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów - przyjęcie, że skarżący nie działali jako pełnomocnicy bezpośredni, dowolność w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, poprzez pominięcie odniesienia się do zarzutów odwołania w tym m.in. obciążenia skarżących odpowiedzialnością pomimo podjęcia czynności zgodnie z pozwoleniem [...] - będącego podstawa ich działania, oraz naruszenie art. 202 WKC poprzez błędne zastosowanie. Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że przedmiot rozpatrywanej sprawy stanowiło określenie kwoty wynikającej z długu celnego oraz dłużników w związku z nielegalnym wprowadzeniem towarów niewspólnotowych na obszar celny Unii Europejskiej. W związku z tym podstawową kwestią było ustalenie, czy wystąpił fakt generujący powstanie długu celnego, tj. nielegalne wprowadzenie towaru. Następnie, jeżeli nielegalne wprowadzenie miało miejsce, ustalenie zobowiązanych do uiszczenia kwoty wynikającej z tego długu. Organ wskazał, że zgodnie z art. 202 WKC dług celny w przywozie powstaje w wyniku nielegalnego wprowadzenia na pozostałą część obszaru celnego Unii Europejskiej towaru podlegającego należnościom przywozowym. Zawarta w treści omawianego przepisu definicja "nielegalnego wprowadzenia" odwołuje się do przepisów art. 38-41 i art. 177 tiret drugie WKC odnoszących się do obowiązku wykonania poszczególnych etapów związanych z wprowadzaniem towaru na obszar celny Unii Europejskiej i przedstawienia towarów organom celnym określonych ww. przepisami. Organ podkreślił, że z nielegalnym wprowadzeniem towaru mamy do czynienia również wówczas, gdy przedstawieniu towarów, o którym mowa w art. 40 WKC, towarzyszy złożenie deklaracji skróconej lub zgłoszenia celnego, w których towary zadeklarowane zostały niezgodnie z rzeczywistością, przez co zawiadomienie organów celnych o przybyciu towarów nie było prawidłowe. Przepis art. 40 Wspólnotowego Kodeksu Celnego stanowi, że towary wprowadzone na obszar celny Unii Europejskiej zostają przedstawione organom celnym przez osobę, która wprowadziła je na ten obszar lub, w zależności od przypadku, przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu, z wyjątkiem towarów przewożonych środkami transportu będącymi jedynie w tranzycie przez wody terytorialne lub przestrzeń powietrzną obszaru celnego bez postoju na tym obszarze. Organ podkreślił, że takie rozumienie "nielegalnego wprowadzenia" potwierdził w wyroku z dnia 3 marca 2005 r. Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie Ministrie van Financien przeciwko Merabi Papismedovw (C-195/03, ECR (2005), str. 1-1667) również w sytuacji, gdy przedstawieniu towarów towarzyszy złożenie deklaracji skróconej lub zgłoszenia celnego i dokumenty takie zawierają opis towarów, który nie odpowiada rzeczywistości, co jest nieprawidłowym zawiadomieniem organów celnych o fakcie przybycia towarów w rozumieniu art. 4 pkt 19 WKC. Organ wyjaśnił, że art. 4 pkt 19 WKC definiuje "przedstawienie towarów organom celnym" jako zawiadomienie organów celnych, w wymaganej formie, o dostarczeniu towarów do urzędu celnego albo do innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne. Jak wynika z akt dotyczących sprawy, deklaracja skrócona nr [...] przedstawionych towarów złożona przez skarżących w dniu 23 października 2012 r. nie była zgodna z rzeczywistym stanem towaru stwierdzonym zgodnie z "Protokołem stwierdzenia rozbieżności pomiędzy zawartością przesyłki a treścią zgłoszenia celnego lub uszkodzenia opakowań towarów" z dnia 29 października 2014r., co oznacza, że powiadomienie organu nie było w tym przypadku prawidłowe. W związku z powyższym organ uznał, że w przedmiotowej sprawie bezspornie mamy do czynienia z nielegalnym wprowadzeniem towaru w odniesieniu do ujawnionej nadwyżki towaru, powodującym z mocy prawa powstanie długu celnego w przywozie. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, nie można zatem podzielić zarzutu skargi, że przepis art. 202 WKC został błędnie zastosowany w rozpatrywanej sprawie, ponieważ wystąpiła przesłanka nielegalnego wprowadzenia zdefiniowana w tym przepisie, generująca powstanie długu celnego w przywozie. Organ wyjaśnił, że wprawdzie wspólnotowe przepisy celne przewidują zgodnie z art. 206 ust. 1 WKC, odstępstwa od art. 202 (...), gdy uważa się, że dług celny w przywozie nie powstał w odniesieniu do określonego towaru, gdy osoba, której to dotyczy, udowodni, że niewykonanie obowiązków wynikających z przepisów art. 38-41 (...) spowodowane było całkowitym zniszczeniem lub nieodwracalną utrata tego towaru ze względu na jego charakter, nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej albo towar został zniszczony za zgodą organów celnych, to w rozpatrywanej sprawie żadna z wymienionych okoliczności nie wystąpiła. Następnie organ wyjaśnił, dlaczego uznano wspólników spółki cywilnej "A" dłużnikami powstałego długu celnego. Zgodnie z art. 202 ust. 3 WKC określony krąg dłużników obejmuje osoby, którymi są: - osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia, - osoby, które uczestniczyły w nielegalnym wprowadzeniu i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że wprowadzenie to jest nielegalne, - osoby, które nabyły lub posiadały taki towar i w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że jest to towar nielegalnie wprowadzony. Organ podkreślił, że ocena odpowiedzialności skarżących jako dłużników przeprowadzona została poprzez ocenę działania, w którym uczestniczyli w związku z wprowadzeniem towaru jako składający deklarację skróconą oraz prowadzący magazyn czasowego składowania. W takiej sytuacji elementem weryfikacji organu jest ocena czy, w zależności od stopnia profesjonalizmu osoby oraz jej możliwości, zachowana została należyta staranność działania, nie zaś to, czy i w jakim zakresie ponoszą winę za zaistniały stan rzeczy - nieprawidłowe zawiadomienie organów celnych. Zdaniem organu fakt, że stwierdzenie nielegalnego wprowadzenia towaru nastąpiło w wyniku wniosku skarżących o przeprowadzenie kontroli celnej towaru po zwolnieniu go do czasowego składowania, nie ma wpływu na określenie ich odpowiedzialności jako dłużnika. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w związku z prowadzona działalnością gospodarczą związaną z obsługą obrotu towarowego wykonują czynności przewidziane przepisami prawa celnego, miedzy innymi prowadzą magazyn czasowego składowania. Składając deklarację skróconą z zadeklarowanym rodzajem i ilością towaru odwołujący przejęli odpowiedzialność za wszystkie towary, które w konsekwencji tego zostały objęte składowaniem w magazynie czasowego składowania. Występują jako składający deklarację skróconą nr [...] z dnia 23 października 2012 r. zgodnie z zapisem w polu 1(a-c) "składający deklarację". Występują również jako osoba zlecająca złożenie towaru na magazyn czasowego składowania. Wymienione dokumenty nie zawierają żadnych adnotacji odwołujących się, że działają na podstawie upoważnienia innej osoby, czy świadczących o działaniu jako przedstawiciel w imieniu i na rzecz innej osoby. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 WKC oraz na warunkach określonych w art. 64 ust. 2, z zastrzeżeniem przepisów przyjętych w ramach 243 ust. 2 lit. b, każda osoba ma prawo działania przez przedstawiciela reprezentującego go przed organami celnymi celem dokonania wszelkich czynności i formalności przewidzianych przepisami prawa celnego (ust.1). Przedstawicielstwo może być bezpośrednie, w tym przypadku przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub pośrednie, gdy przedstawiciel działa w imieniu własnym lecz na rzecz innej osoby. Państwa członkowskie mogą sobie zastrzec prawo do dokonywania, na swoim obszarze, zgłoszenia celnego przez przedstawiciela bezpośredniego lub przedstawiciela pośredniego tak, aby przedstawicielem był agent celny wykonujący swój zawód na terytorium Państwa Członkowskiego (ust. 2). Przedstawiciel musi zgłosić fakt wykonywanej działalności na rzecz osoby reprezentowanej, sprecyzować, czy jest to przedstawicielstwo pośrednie czy bezpośrednie oraz być umocowanym do reprezentowania. Osoba, która nie zadeklaruje faktu wykonywania działalności w imieniu i na rzecz innej osoby lub taka, która zadeklaruje, że działa w imieniu lub na rzecz innej osoby nie będąc umocowana do reprezentowania, jest traktowana jako działająca we własnym imieniu i na własną rzecz (ust.4). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 73 Prawa celnego w związku z art.133 i 135 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że stroną postępowania jest spółka cywilna, Dyrektor Izby Celnej uznał, że nie można tego zarzutu uważać za słuszny i przytoczył argumentację przemawiającą za przyjętym stanowiskiem. Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 73 ust. 1 Prawa celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Określenie "osoba" użyte we Wspólnotowym Kodeksie Celnym, zgodnie z art. 4 pkt 1 Kodeksu, oznacza osobę fizyczną, osobę prawną oraz o ile obowiązujące przepisy przewidują taką możliwość, stowarzyszenie osób uznane za zdolne do podejmowania czynności prawnych a nieposiadające przy tym osobowości prawnej. Zdefiniowane w ten sposób pojęcie "osoby" koresponduje z określeniem przez art. 133 § 2 Ordynacji podatkowej strony postępowania podatkowego jako osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej innej niż wymieniona w § 1, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa. Organ wyjaśnił, że w myśl przepisów Ordynacji podatkowej w przypadkach, w których ustawa podatkowa przyznaje spółce cywilnej podmiotowość podatkową - podatnikiem, płatnikiem lub inkasentem, ą także kontrolowanym czy strona postępowania podatkowego w zakresie praw i obowiązków wynikających z tej podmiotowości jest spółka cywilna. Organ podkreślił, że adresatem decyzji organu I instancji w rozpatrywanej sprawie jest "A" spółka cywilna A. G., W. S. Postępowanie celne prowadzone z udziałem spółki cywilnej - jako strony tego postępowania - prowadzone było w rzeczywistości z udziałem jej wspólników, przy czym oni wszyscy zostali określeni w decyzji orzekającej o długu celnym. Decyzja skierowana została do spółki cywilnej wymienionej z nazwy (firmy pod jaka prowadzi działalność) i ze wskazaniem z imienia i nazwiska wszystkich jej wspólników. W ocenie organu oznaczenie w ten sposób strony w postępowaniu administracyjnym - adresata decyzji nie może być uznane za nieprawidłowe i dające podstawę do wzruszenia takiej decyzji. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r., skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucając organowi celnemu naruszenie przepisów: art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez brak precyzyjnego wskazania stron postępowania, jednoznacznej podstawy prawnej oraz poprawnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, art. 121, art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez nieprzeprowadzenie postępowania z poszanowaniem zasady budowania zaufania do organu prowadzącego postępowanie, niedostateczne niewyjaśnienie podstaw i przesłanek wydanej decyzji, niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności w jakiej roli występowali skarżący, zakresu ich odpowiedzialności, ewentualnie zakresu ich wiedzy lub powinności o takiej wiedzy, wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału, błędne ustalenia faktyczne pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów - przyjęcie, że skarżący nie działali jako pełnomocnicy bezpośredni, dowolność w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, poprzez pominięcie odniesienia się do zarzutów odwołania, w tym m.in. obciążenia skarżących odpowiedzialnością pomimo podjęcia czynności zgodnie z pozwoleniem PL402000MC0016, będącym podstawą ich działania; art. 73 Prawa celnego w związku z art. 133 i 135 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że stroną postępowania celnego jest spółka cywilna, art. 202 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Jednocześnie skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi skutkującymi koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności. Przepis art. 40 Wspólnotowego Kodeksu Celnego stanowi, że towary wprowadzone na obszar celny Unii Europejskiej zostają przedstawione organom celnym przez osobę, która wprowadziła je na ten obszar lub, w zależności od przypadku, przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu, z wyjątkiem towarów przewożonych środkami transportu będącymi jedynie w tranzycie przez wody terytorialne lub przestrzeń powietrzną obszaru celnego bez postoju na tym obszarze. Osoba zgłaszająca towary powołuje się na deklarację skróconą lub deklarację celną uprzednio złożoną w odniesieniu do tych towarów. W rozpoznawanej sprawie przesyłka dla ukraińskiego odbiorcy "B" zawierająca zgodnie z dokumentami przewozowymi pasy z napinaczami i linki holownicze została przedstawiona w dniu 23 października 2012 r. w urzędzie celnym przeznaczenia Oddział Celny, gdzie równocześnie złożona została deklaracja skrócona czasowego składowania w magazynie czasowego składowania. Trzeba tutaj podkreślić, że zlecającym złożenie towaru w magazynie czasowego składowania i składającym deklarację skróconą, zgodnie z zapisem w polu 1, była spółka cywilna "A". Deklaracja skrócona została przyjęta w trybie bezweryfikacyjnym i towar zwolniony do złożenia w magazynie czasowego składowania. Przenosząc zatem normę art. 40 WKC na grunt rozpatrywanej sprawy mamy do czynienia ze wspólnikami spółki cywilnej "A" jako osobami, które przejęły odpowiedzialność za wprowadzony towar i następnie złożyły deklarację skróconą dotyczącą tego towaru. Na jej wniosek z dnia 23 października 2012 r., ale złożony po zwolnieniu towaru, gdy znajdował się on w magazynie czasowego składowania, urząd celny przeprowadził w dniach 25 - 29 października 2012 r. kontrolę celną. W tym momencie firma "A" występowała w charakterze prowadzącego magazyn czasowego składowania. Rewizja celna towaru, udokumentowana "Protokołem stwierdzenia rozbieżności pomiędzy zawartością przesyłki a treścią zgłoszenia celnego lub uszkodzenia opakowań towarów" z dnia 29 października 2012 r., ujawniła niezgodność w stosunku do towarów objętych deklaracją skróconą nr [...] w postaci nadwyżki 43 sztuk pasów z napinaczami. W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że wystąpienie powyższej rozbieżności pomiędzy stanem wynikającym ze zgłoszenia towaru w dniu 23 października 2012 r. w deklaracji skróconej, i stwierdzonym w dniu 29 października 2012 r. stanem rzeczywistym towaru niewątpliwie spełnia przesłanki nielegalnego wprowadzenia i powstania długu celnego, o których stanowią ust. 1a i ust. 2 art. 202 WKC, tj. w związku z naruszeniem przez odwołujących art. 40 WKC poprzez podanie w deklaracji skróconej danych dotyczących towarów niezgodnych ze stanem faktycznym. Bez znaczenia jest tutaj, okoliczność że wspólnicy spółki spełnili wymagania określone w pozwoleniu na prowadzenie magazynu składowania czasowego w szczególności odnośnie wykonywania obowiązków wynikających ze składowania towarów, w tym przy przyjmowaniu towarów. Rzecz bowiem w tym, że przed przyjęciem towarów do magazynu składowania czasowego złożyli oni deklarację skróconą czasowego składowania. Składając tę deklarację wspólnicy nie skorzystali z możliwości sprawdzenia towaru wobec czego, na podstawie deklaracji skróconej nr [...] czasowym składowaniem objęty został towar w rodzaju i ilości określonej w dokumentach towarzyszących przesyłce - pasy z napinaczami oraz linki holownicze w ilości wg faktury nadawcy 14430 sztuk/827 kartonów, o masie 21.135 kg. Składając deklarację skróconą z takim rodzajem i ilością towaru zgłaszający przejęli odpowiedzialność za wszystkie te towary, które w konsekwencji tego zostały objęte składowaniem w magazynie czasowego składowania. Należy przy tym podkreślić, że deklaracja skrócona nr [...], zgodnie z zapisem w polu "składający deklarację" złożona została przez "A". Powyższy dokument nie zawiera żadnych adnotacji, że składający występuje w imieniu i na rzecz innej osoby. Jako zlecający "A" figuruje również w dokumencie "Zlecenie złożenia towaru na magazyn czasowego składowania 01". Wobec tych zapisów nie można zatem uznać za zasadnie twierdzenia skarżących, że działali oni w charakterze przedstawicieli bezpośrednich i dokonywali zgłoszenia w imieniu i na rzecz innego podmiotu tj. "B". Bezpodstawne są także zarzuty skargi odnośnie określenia adresata decyzji. Adresatem decyzji organu I instancji w rozpatrywanej sprawie jest "A" spółka cywilna A.G., W. S. Postępowanie celne prowadzone z udziałem spółki cywilnej - jako strony tego postępowania - prowadzone było w rzeczywistości z udziałem jej wspólników, przy czym oni wszyscy zostali określeni w decyzji orzekającej o długu celnym. Decyzja skierowana została do spółki cywilnej wymienionej z nazwy (firmy pod jaka prowadzi działalność) i ze wskazaniem z imienia i nazwiska wszystkich jej wspólników. W ocenie Sądu oznaczenie w ten sposób strony w postępowaniu administracyjnym - adresata decyzji nie może być uznane za nieprawidłowe i dające podstawę do wzruszenia takiej decyzji. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.