I SA/Rz 1106/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku A. L. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez częściowe zwolnienie od wpisów od skarg, w sprawie ze skarg A. L. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) września 2015 r., o numerach: (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług, - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez częściowe zwolnienie go od wpisów od skarg, na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia (...) września 2015 r (z treści pisma skarżącego, zalegającego w aktach sprawy – k. 18, wynika, że wnosi on o zwolnienie od wpisów od skarg, ponad łączna kwotę 500 zł). Składając, na urzędowym formularzu, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący podał, że, jest stanu wolnego, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnim synem, nie posiada żadnego majątku ani dochodów. Z uwagi na niemożność określenia sytuacji majątkowej skarżącego został on wezwany, zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2016 r., do złożenia dodatkowego oświadczenia, między innymi poprzez sprecyzowanie rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej oraz jej rozmiarów, przedstawienie ponoszonych kosztów utrzymania, wskazanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, a także przedłożenie dokumentów źródłowych, w postaci deklaracji VAT oraz kopii ewidencji środków trwałych. Ustosunkowując się do przedmiotowego wezwania skarżący wyjaśnił, że nie posiada żadnych środków trwałych, zatrudnia tylko jednego pracownika, w dodatku na część etatu, nie stać go na opłacenie rachunków i korzysta z pomocy przyjaciół. W oświadczeniu zaznaczono, że załączona do niego została deklaracja VAT 7, której jednak przesyłka nie zawierała. Niezależnie od powyższego skarżący nadmienił, że za każdą z jego spraw, zawisłych przed tut. Sądem, może zapłacić po 10 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie okoliczności o których wyżej mowa obciąża w całości wnioskodawcę i powinno polegać na złożeniu jasnego, pełnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a także współdziałaniu z sądem, w zakresie wyjaśnienia wynikłych w tym zakresie wątpliwości. Mając na uwadze powyższe wymogi, w kontekście okoliczności wynikających ze złożonych przez skarżącego oświadczeń stwierdzić należy, że nie wykazał on, że spełnia kryteria uzyskania wsparcia w postaci prawa pomocy. Ocena taka wynika przede wszystkim z tego, że jego pierwotne oświadczenie nie zawiera w istocie jakichkolwiek informacji o jego sytuacji majątkowej, Skarżący składając bowiem podpisany przez siebie formularz oświadczenia PPF uchylił się w istocie od złożenia jakiegokolwiek oświadczenia, udzielając negatywnych odpowiedzi na prawie wszystkie sformułowane w jego treści pytania. Braków tych nie uzupełnił też składając dodatkowe oświadczenie, które jest wybiórcze i zdawkowe. Oprócz tego skarżący ustosunkowując się do niektórych tylko pytań udzielił na nie wymijających odpowiedzi. W efekcie nie sposób jest więc ustalić z czego się faktycznie utrzymuje, jak przedstawiają się jego wydatki, u kogo mieszka i z czyjej pomocy korzysta. Dlatego też, wobec takiej postawy skarżącego, odmawiającego ujawnienia okoliczności, mających istotne znaczenie dla oceny zasadności jego wniosku, jak również odmawiającego współpracy w zakresie ustalenia tych okoliczności, jego wniosek nie może być uwzględniony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.