I SA/Rz 1134/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, w sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia (...) sierpnia 2015 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. w związku ze sprzeciwem skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 marca 2016 r., sygn. I SA/Rz 1134/15, odmawiającego przyznania mu prawa pomocy - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 7 marca 2016 r., sygn. I SA/Rz 1134/15, odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia, powodem odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego było stwierdzenie, że jego sytuacja majątkowa jest na tyle dobra, że poniesienie przez niego kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie leży w granicach jego możliwości finansowych. Rozpoznający wniosek doszedł do takiego wniosku na podstawie informacji, że skarżący jest jedynym udziałowcem spółek, do których należą trzy pensjonaty i hotele. Obiekty te, w sensie ekonomicznym, należą więc do skarżącego, w związku z czym należy uznać go za osobę majętną. Niezależnie od powyższego referendarz zauważył, że oświadczenie skarżącego nie jest w pełni wiarygodne, albowiem kwota zadeklarowanych w nim wydatków przewyższa kwotę podanych dochodów, co jest oczywistą sprzecznością i nie zostało w żaden sposób wyjaśnione . Sprzeciw od postanowienia referendarza wniósł skarżący, stwierdzając, że wykazał on w sposób wystarczający, iż spełnia przesłanki uzyskania prawa pomocy. Przedstawił bowiem w sposób wyczerpujący swoją sytuacje materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skarżący w niniejszej sprawie, kwestionując zasadność zaskarżonego orzeczenia nie sformułował w zasadzie żadnych zarzutów wobec tego postanowienia. Ograniczył się jedynie do prostego zaprzeczenia ustaleniom poczynionym przez referendarza, bez poparcia swoich twierdzeń konkretnymi argumentami, oraz gołosłownego stwierdzenia o spełnieniu przez siebie przesłanek uzyskania prawa pomocy. W tej sytuacji brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia, które odpowiada prawu. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., dlatego też utrzymano je w mocy, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a.