I SA/Rz 1137/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r., nr [....], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - postanawia – utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 10 marca 2016 r., sygn. I SA/Rz 1137/15, w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy. Przewodniczący Wydziału I, zarządzeniem z dnia 1 lutego 2016 r., wezwał skarżącego do wykonania zarządzenia z dnia 2 grudnia 2015 r., wzywającego go do uiszczenia wpisu od skargi, w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 lutego 2016 r. W dniu 8 lutego 2016 r. skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W związku z tym, że wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 23 lutego 2016 r., skarżący został wezwany do uzupełnienia tego braku formalnego. Wezwanie w tym przedmiocie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 marca 2016 r., a termin do jego wykonania upłynął z dniem 8 marca 2016 r. Zarządzenie to nie zostało wykonane. Z uwagi na powyższe referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 10 marca 2016 r., pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 14 marca 2016 r. W dniu 21 marca 2016 r. skarżący złożył sprzeciw od wyżej opisanego zarządzenia podnosząc, że nie jest w stanie opłacić wpisu od skargi, jak również bronić swoich interesów przed Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skarżący, wnosząc sprzeciw od zarządzenia referendarza nie sformułował w istocie żadnych zarzutów, dotyczących tego zarządzenia. Ograniczył się jedynie do przytoczenia okoliczności, które jego zdaniem, powinny przemawiać za przyznaniem mu prawa pomocy. Tymczasem w niniejszej sprawie rozważanie tych przesłanek jest przedwczesne, gdyż wniosek skarżącego nie spełnia wymogów formalnych, jako że nie został złożony na urzędowym formularzu. W myśl bowiem art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać złożony na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Wnioskodawca, który nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest wzywany do uzupełnienia tego braku, poprzez złożenie wniosku w siedmiodniowym terminie na stosownym druku - w wypadku osoby fizycznej – druku PPF. Konsekwencją niezastosowania się do wezwania w zakreślonym terminie, jest pozostawienie takiego wniosku bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Skarżący, pomimo wezwania, nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF, w związku z tym jego wniosek prawidłowo pozostawiono bez rozpoznania, na podstawie art. 257 P.p.s.a. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art.260 § 1 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.