I SA/Rz 1147/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2014 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi T. S. o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn. I SA/Rz 335/12, w związku z wnioskiem skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie adwokata - postanawia - oddalić wniosek. T. S. złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jedyne jej źródło dochodu stanowi emerytura w wysokości 1 144,56 zł miesięcznie brutto. Z przedmiotowego oświadczenia wynika także, że skarżąca nie posiada żadnego majątku. W związku z faktem, że w oświadczeniach o stanie majątkowym składanych w innych sprawach (również w sprawie I SA/Rz 335/12) skarżąca deklarowała, że jest właścicielką nieruchomości, tj. domu jednorodzinnego o pow. 160 m2 , a także części domu odziedziczonego po rodzicach, w poprzednim postępowaniu wpadkowym, dotyczącym wniosku skarżącej o zwolnienie jej od kosztów sądowych, została ona wezwana do wyjaśnienia czy stan ten uległ obecnie zmianie. Ustosunkowując się do tego wezwania skarżąca stwierdziła, że wymieniany w innych oświadczeniach dom darowała swojej siostrze w dniu 8 stycznia 2013 r. Składając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 grudnia 2013 r. skarżąca podniosła, że od kilkunastu lat leczy się psychiatrycznie, ostatnio też była hospitalizowana, co w jej ocenie przemawia za uwzględnieniem jej wniosku i ustanowieniem adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze treść przytoczonego przepisu, a także okoliczności wynikające z oświadczeń skarżącej, zalegających w aktach niniejszej sprawy, jak również pozostałych spraw toczących się z jej udziałem przed tut. Sądem należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyznania jej prawa pomocy, gdyż nie sposób jest przyjąć, że jej sytuacja materialna uzasadnia udzielenie tego rodzaju wsparcia ze środków publicznych. Ocena taka wynika przede wszystkim z faktu, że skarżąca, już po złożeniu skargi o wznowienie postępowania, wyzbyła się prawie całego majątku, dokonując darowizny należącego do niej domu na rzecz siostry. W tej więc sytuacji nie może ona zasadnie podnosić faktu nieposiadania majątku, jako okoliczności świadczącej o jej złej sytuacji materialnej, gdyż jest to efektem jej świadomego i celowego działania. Dokonywanie rozporządzeń majątkiem pod tytułem darmym przemawia za tym, że twierdzenia skarżącej o braku możliwości wygospodarowania środków na sfinansowanie kosztów wszczętego przez nią postępowania są gołosłowne. W związku z powyższym należy stwierdzić, że wszelkie inne okoliczności, podnoszone we wniosku, nie mogą zmienić oceny, co do braku podstaw do przyznania skarżącej dofinansowania ze środków publicznych, w postaci prawa pomocy. Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.