I SA/Rz 116/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch /spr./ po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z/s w "T" na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017 r.: - nr [...] w przedmiocie rozliczenia wpłaty na poczet kwoty podatku od towarów i usług - nr [...] w przedmiocie rozliczenia wpłaty na poczet kwoty podatku od towarów i usług oddala skargi. Zaskarżonymi postanowieniami z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] i nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R. (dalej DIAS), po rozpatrzeniu odwołania "A" S.A. z siedzibą w K. (dalej Spółka lub Skarżąca) utrzymał w mocy odpowiednio postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego (dalej NUC) w P. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] i [...] w sprawie rozliczenia wpłaty na poczet kwoty podatku od towarów i usług oraz odsetek. Jak wynika z akt sprawy, NUC w P. postanowieniami z dnia [...] września 2015 r. wszczął wobec "A" S.A. postępowania w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług w imporcie w związku z usunięciem spod dozoru celnego papierosów z filtrem New Linę Fuli Flavor w ilości 14.000.000 sztuk, objętych procedurą tranzytu T1 wg zgłoszenia [...] z dnia 29 października 2011 r. oraz w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług w imporcie w związku z usunięciem spod dozoru celnego papierosów z filtrem New Linę Fuli Flavor w ilości 14.000.000 sztuk, objętych procedurą tranzytu T1 wg zgłoszenia [...] z dnia 29 października 2011 r. Powyższe postępowania NUC w P. zakończył decyzjami z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr: - [...], w której stwierdził powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług na dzień 30 października 2011 r., określił kwotę podatku w wysokości 2.103.201,00 zł oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, o których mowa w art. 37 ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r, poz. 710 ze zm.; zwanej dalej ustawą VAT), - [...], w której stwierdził powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług na dzień 30 października 2011 r., określił kwotę podatku w wysokości 2.103.201,00 zł oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, o których mowa w art. 37 ust. 1a ustawy o VAT. W decyzjach pouczono podatników, iż odsetki pobierane są z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego, tj. od dnia 31 października 2011 r. do dnia doręczenia tych decyzji. Pismami z dnia 17 listopada 2016 r. Spółka poinformowała o wpłacie kwoty 2.598.692,00 zł w związku z decyzją nr [...], na którą złożyła się kwota należności głównej w wysokości 2.103.201,00 zł. oraz odsetki obliczone od tej należności za okres od dnia 31 października 2011 r. do dnia 19 czerwca 2013 r. (od dnia powstania długu celnego do dnia wszczęcia postępowania celnego dokonanego przez Naczelnika Urzędu Celnego w O. prowadzonego pod nr [...], a także odsetki za okres od dnia 12 września 2016 r. do dnia 17 listopada 2016 r. (od terminu płatności podatku wskazanego w ww. decyzji do dnia wpłaty należności) oraz wpłacie kwoty 2.598.692,00 zł w związku z decyzją nr [...], na którą złożyła się kwota należności głównej w wysokości 2.103.201,00 zł. oraz odsetki obliczone od tej należności za okres od dnia 31 października 2011 r. do dnia 19 czerwca 2013 r. (od dnia powstania długu celnego do dnia wszczęcia postępowania celnego dokonanego przez Naczelnika Urzędu Celnego w O. prowadzonego pod nr [...], a także odsetki za okres od dnia 12 września 2016 r. do dnia 17 listopada 2016 r. (od terminu płatności podatku wskazanego w ww. decyzji do dnia wpłaty należności) W ocenie Spółki okres od dnia 20 czerwca 2013 r. do dnia 11 września 2016 r. powinien zostać wyłączony z naliczania odsetek, mając na uwadze zapisy ustawy VAT, która w art. 37 ust. 1 a i 1b wskazuje na termin wyliczenia odsetek za zwłokę w związku z wydaniem przez organ celny decyzji na podstawie art. 34 ustawy VAT, odsyłając podatnika dodatkowo do zasad w zakresie wyliczenia odsetek za zwłokę do przepisów Ordynacji podatkowej, w której zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7, za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie trzech miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, odsetek nie nalicza się. Strona podniosła, że postępowania w sprawie usunięcia spod dozoru celnego towaru wg [...] i [...] z dnia 29 października 2011 r. rozpoczęły postanowienia o wszczęciu postępowań przez NUC w O., które ostatecznie zakończyły się wydaniem przedmiotowych decyzji NUC w P., a do opóźnienia w długości prowadzonego postępowania doszło z winy organu. Jednocześnie Spółka wniosła o pisemnie rozksięgowanie dokonanych w dniu 17 listopada 2016 r. wpłat. W związku z powyższym NUC w P. postanowieniami z dnia [...] grudnia 2016 r. nr : - [...], zaliczył wpłatę w wysokości 2.598.692 zł, dokonaną w dniu 17 listopada 2016 r. na należność główną (1.711.597,00 zł) i odsetki (887.113,00 zł) wynikające z decyzji NUC w P. z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] - [...], zaliczył wpłatę w wysokości 2.598.692 zł, dokonaną w dniu 17 listopada 2016 r. na należność główną (1.711.597,00 zł) i odsetki (887.113,00 zł) wynikające z decyzji NUC w Przemyślu z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. Od tych postanowień zażalenia złożyła Spółka, nie zgadzając się z tymi rozstrzygnięciami. Organowi I instancji zarzuciła naruszenie: art. 54 § 1 pkt 7 O.p. ze względu na niedoręczenie decyzji wymiarowych w terminie trzech miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, art. 55 § 2 O.p. poprzez uznanie, że ma zastosowanie w niniejszej sprawie, art. 121, art. 122 O.p. poprzez przyjęcie argumentacji i uzasadnień postanowień sprzecznych z zasadami prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz prowadzenia tego postępowania w sposób, który zapewnia podejmowanie wszelkich niezbędnych działań do załatwienia sprawy wtoku postępowania podatkowego. DIAS postanowieniami z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] i [...] - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia. Organ II instancji wskazał, że w art. 37 ust. 1a ustawy VAT ustawodawca wprowadził zasadę obligatoryjnego poboru odsetek w przypadku, gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34. Przepis określa wprost okres za który są one należne - od momentu, w którym powstał obowiązek podatkowy, do momentu, w którym została wydana decyzja weryfikacyjna przez naczelnika urzędu celnego. Regulacja ta zawiera również jedyny wyjątek od powyższej zasady. Odsetek nie pobiera się, jeżeli podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Jednocześnie regulacja zawarta w tym przepisie stanowi odesłanie do przepisów regulujących wysokość i zasady pobierania odsetek za nieterminową wpłatę mających zastosowanie w sprawach podatkowych (w szczególności odesłanie do wydanego na podstawie art. 58 O.p. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach - Dz. U. Nr 165 poz.1373). Konstrukcja art. 37 ustawy VAT nie daje zatem podstaw do zastosowania wyłączeń, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Organ odwoławczy zauważył również, że w myśl postanowień art. 54 § 2 O.p. art. 54 § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. W tym zakresie DIAS argumentował, że postępowania wszczęte postanowieniami z dnia [...] września 2015 r. i zakończone decyzjami z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] i [...] - były prowadzone przez NUC w P. równolegle z postępowaniami celnymi i wymagały zgromadzenia obszernego materiału dowodowego, w tym m.in. pozyskania dokumentów i materiałów będących w dyspozycji prokuratury, identyfikacji pełnego kręgu dłużników (tożsamych z podatnikami w sprawie podatku VAT w imporcie), w tym obywateli Ukrainy, przeprowadzenia działań mających na celu skuteczne doręczenie niezbędnych dokumentów, realizacji licznych wniosków dowodowych strony zgłaszanych w toku prowadzonego postępowania, prowadzenia równolegle postępowań "wpadkowych" związanych z postępowaniem głównym. Podejmowane czynności przyczyniły się do przekroczenia terminu trzech miesięcy od daty wszczęcia postępowania podatkowego do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Organ drugiej instancji analizując szczegółowo przebieg postępowań wyjaśniających zakończonych decyzjami celnymi z dnia [...] sierpnia 2016 r., warunkującymi możliwość wydania decyzji w zakresie podatku VAT, nie dopatrzył się żadnych cech, które mogłyby wskazywać na opieszałość organu przy podejmowaniu czynności dowodowych lub na brak racjonalności w działaniu. Zauważył natomiast, iż podejmowane czynności dowodowe miały charakter sekwencyjny, a każde kolejno podejmowane działanie wynikało z konieczności dalszego wyjaśniania faktów, ustalonych poprzednim dowodem. DIAS wspomniał również o wielości stron postępowania, konieczności wielokrotnego porównywania ze sobą uzyskanych dowodów z różnych źródeł (Straż Graniczna, prokuratura, ukraińskie organy celne, dane systemowe, konwojenci, ambasady, konsulaty), analizie danych systemowych, niezakończonym śledztwie w sprawie karnej i pojawiających się z biegiem sprawy nowych dowodach. W ocenie DIAS wszystko to uzasadnia długi przebieg postępowania, którego celem było nie tylko określenie prawidłowej kwoty należności, ale przede wszystkim ustalenie, czy zaistniał fakt generujący powstanie zobowiązania, a następnie gdzie i kiedy to nastąpiło oraz kto może być uznany za dłużnika/podatnika. W ocenie DIAS nie bez wpływu na długość prowadzonych postępowań pozostaje także inicjatywa dowodowa strony, co z uwagi na obszerność i złożoność spraw, a także wysokość kwoty długu celnego oraz podatków wydaje się uzasadnione. Odnosząc się do poniesionej w zażaleniach kwestii dotyczącej ustalenia właściwości miejscowej, organ odwoławczy wskazał, że NUC w O. w dniu 19 czerwca 2013 r. wszczął jedynie postępowania celne w sprawie usunięcia spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu wg [...] i [...] z dnia 29 października 2011 r. i prowadził postępowania pod sygnaturą akt nr [...] oraz [...]. Następnie pismem z dnia 28 lipca 2014 r. przekazał NUC w P. akta sprawy uznając, że nie jest organem właściwym do prowadzenia postępowań w sprawie usunięcia spod dozoru celnego towaru objętego procedurą wg [...] i [...]. W dniu 27 października 2014 r. NUC w P. zwrócił akta przekazanych spraw do NUC w O. uznając, że nie jest właściwy do prowadzenia postępowań w przedmiotowych sprawach. W takich okolicznościach NUC w O. wystąpił do Ministra Finansów o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] uznał, iż właściwym do prowadzenia postępowań w sprawie usunięcia spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu wg [...] i [...] z dnia 29 października 2011 r. jest NUC w P. Akta sprawy zostały ponownie przekazane do prowadzenia NUC w P. DIAS mając powyższe na uwadze stwierdził, że NUC w O. nie wszczął nie prowadził postępowań podatkowych w zakresie podatku VAT. Dlatego nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym w zażaleniach, że wszczęcie postępowań przez NUC w O. jednocześnie wszczynało postępowania w zakresie podatku od towarów i usług. DIAS wskazał, że w niniejszych sprawach postępowanie podatkowe w zakresie podatku VAT zostało formalnie wszczęte wobec "A" S.A. poprzez wydanie przez NUC w P. postanowień z dnia [...] września 2015 r. nr [...] i [...], które zostały doręczone stronie w dniu 14 września 2015 r. Reasumując DIAS stwierdził, że treść art. 37 ust. 1a ustawy VAT wyklucza możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 54 § 1 pkt 7 O.p. DIAS podkreślił, że brak jest podstaw do przypisania organowi I instancji winy za opóźnienie w wydaniu decyzji. Spółka wniosła skargi na postanowienia DIAS z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] (sygn. akt I SA/Rz 116/18) i nr [...] (sygn. akt I SA/Rz 117/18), wnosząc o uchylenie postanowień obu instancji, alternatywnie o uchylenie zaskarżonych postanowień w całości, jako niezgodnych z przepisami prawa oraz zobowiązanie przez Sąd DIAS, jako organu II instancji, do wydania w określonym terminie postanowień uchylających w całości postanowienia organu I instancji i rozstrzygających o zaksięgowaniu dokonanej przez Spółkę wpłaty z uwzględnieniem okresów podlegających wyłączeniu, tj. zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. - w razie uznania przez Sąd, że zobowiązanie tego organu do wydania takich postanowień jest uzasadnione okolicznościami sprawy. Nadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniom zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i formalnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.; art. 54 § 1 pkt 7 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie; art. 54 § 1 pkt 7 w zw. z art. 120, 121, 122 i 123 O.p. poprzez przyjęcie uzasadnienia dla rozstrzygnięcia swoich postanowień, które prowadzi do naruszenia zasady: działania organów na podstawie przepisów prawa, prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, prowadzenia tego postępowania w sposób, który zapewnia podejmowanie wszelkich niezbędnych działań do załatwienia sprawy w toku postępowania podatkowego, czy też zapewnienia stronie postępowania czynnego udziału w każdym stadium postępowania; art. 54 § 1 pkt 7 w zw. z art. 165 § 2 i 4 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że postanowienia o wszczęciu postępowań przez NUC w O. odnoszą się wyłącznie do postępowań celnych, z pominięciem postępowania podatkowego w zakresie podatku VAT, pomimo faktycznego podejmowania czynności w sprawie; 54 § 2 O.p. poprzez nieprawidłowe uznanie, iż opóźnienie w wydaniu decyzji przez organ I instancji było uzasadnione okolicznościami niezależnymi od organu oraz wiązały się z inicjatywą dowodową strony; art. 55 § 2 O.p. poprzez błędne uznanie, że mają one zastosowanie w sprawie; art. 37 ust. 1a ustawy VAT w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. poprzez nałożenie na Spółkę obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę od dnia 30.10.2011 r. do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, z pominięciem okoliczności uzasadniających odstąpienie od naliczania odsetek. W uzasadnieniach skarg podniesiono, że skoro Naczelnik UC w O. wszczął wobec Skarżącej postępowania w zakresie towarów, z którymi wiążą się obowiązki celne i podatkowe z tytułu podatku VAT – Spółka miała uzasadnione podstawy aby twierdzić, że wszczęte postępowania dotyczą zarówno należności celnych i wiążących się z towarem należności z tytułu podatku VAT. W ocenie Skarżącej postępowania prowadzone przez Naczelnika UC w O. i Naczelnika UC w P. należy uznać za jedno postępowanie celne i podatkowe. Oznacza to, że w tym zakresie – zastosowanie mają przepisy art. 54 § 1 pkt 7 O.p. i okres od dnia 20.06.2013r do dnia 04.09.2016r. powinien zostać wyłączony z naliczania odsetek, mają na uwadze treść art. 37 ust. 1a i ust, 1b ustawy o VAT w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Zdaniem Skarżącej to Naczelnik UC w P. przyczynił się do przedłużenia postępowania i niemożności wydania decyzji w okresie 3 miesięcy. Okres trwania sporu kompetencyjnego był skutkiem błędnego przekonania Naczelnika UC w P., że jest on niewłaściwym organem w sprawie. W ocenie Skarżącej niedopuszczalne jest również przypisywanie jej winy niedochowania terminu załatwienia sprawy w ciągu 3 miesięcy od daty wszczęcia postępowania w przypadku, gdy strona realizuje swoje prawa w toczącym się postępowaniu, zgodnie z zasadą czynnego udziału strony na mocy art. 123 § 1 w zw. z art. 188 oraz art. 229 O.p. W odpowiedziach na skargi DIAS wniósł o ich oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień. Na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2018 r. tut. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) postanowił połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy oznaczone sygn. akt I SA/Rz 116/18, I SA/Rz 117/18 i prowadzić je pod sygn. I SA/Rz 116/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W niniejszych sprawach spór pomiędzy Skarżącą a Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej koncentruje się w istocie wokół jednej zasadniczej kwestii, związanej ze sposobem naliczania odsetek od kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, a w szczególności czasokresem, za które odsetki te powinny być naliczone. Według organów art. 37 ust. 1a ustawy VAT wyczerpująco określa zasady pobierania odsetek od niepobranej kwoty podatku w sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie. Treść tego przepisu wyklucza możliwość zastosowania art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Zgodnie zaś ze stanowiskiem Skarżącej, w tym wypadku powinny znaleźć zastosowanie zasady dotyczące naliczania odsetek od zaległości podatkowych, tj. art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Sąd rację w tym sporze przyznał organom, mając na uwadze okoliczności faktyczne przedmiotowych spraw, a także odpowiednie regulacje prawne w tym zakresie. Postanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług było spowodowane postaniem długu celnego w przywozie opisanych na wstępie towarów. W takim przypadku kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów organ podatkowy określa na podstawie przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o VAT, którego dyspozycja odnosi się do przypadku zaistniałego w niniejszej sprawie. Zastosowanie art. 34 ust. 1 ustawy o VAT powoduje natomiast, że pobranie odsetek od tak określonej a niepobranej kwoty podatku następuje na zasadach wyznaczonych przez art. 37 ust. 1a ustawy o VAT w brzmieniu z daty powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Art. 37 ust. 1a ustawy o VAT w dacie powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług brzmiał następująco: "W przypadku gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz w art. 34, naczelnik urzędu celnego pobiera od niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z tym że ich wysokość jest liczona od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych. Odsetek nie pobiera się, jeżeli podatnik udowodni, że wykazana w zgłoszeniu celnym nieprawidłowa kwota podatku była spowodowana okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania." Przepis ten w sposób jednoznaczny i wyczerpujący precyzuje sposób naliczania odsetek w sytuacji, w której dochodzi do powstania obowiązku ich uiszczenia od niepobranej kwoty podatku VAT, należnego z tytułu importu towarów, określonego przez organ na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o VAT. W tej więc sytuacji brak jest podstaw do odwoływania się do regulacji zawartej w art. 54 § 1 pkt O.p., odnoszącego się do naliczania odsetek od zaległości podatkowych. Dla rozstrzygnięcia niniejszych spraw szczególnie istotnym jest, że art. 37 ust. 1a ustawy o VAT określa w sposób jednoznaczny okres, za który powinny być naliczane odsetki od niepobranej kwoty podatku VAT, wskazując, że biegnie on od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych. Przepis ten nie wskazuje już jednak stawek, według których winny być one naliczane, podobnie jak i innych okoliczności technicznych związanych chociażby z zarachowywaniem dokonywanych wpłat. Z tego więc względu art. 37 ust. 1a ustawy o VAT odsyła w tym względzie do regulacji Ordynacji podatkowej stanowiąc, że naczelnik urzędu celnego pobiera odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących dla poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Treść tego przepisu, mając na uwadze jego literalne brzmienie, może wprawdzie budzić pewne wątpliwości interpretacyjne, niemniej jednak zauważyć należy, iż jego wykładnia powinna przebiegać ściśle według reguł uwzględniających przede wszystkim decydujące znaczenie regulacji wynikającej z art. 37 ust. 1a ustawy o VAT, gdyż to ten przepis reguluje szczególne zasady pobierania odsetek w odniesieniu do zdarzenia polegającego na niepobraniu kwoty podatku VAT, określonego w oparciu o przepis art. 34 ust. 1 ustawy o VAT. Inne normy mogą mieć więc jedynie w tym zakresie charakter uzupełniający, zaś w przypadku sprzeczności powinny ustąpić przed przepisem art. 37 ust. 1a ustawy o VAT. W tej więc sytuacji nie sposób odwoływać się, jeżeli chodzi o do czasokres naliczania odsetek od kwoty podatku VAT z tytułu importu towarów, bezpośrednio do regulacji Ordynacji podatkowej, gdyż przepisy tego aktu mogą znaleźć zastosowanie jedynie w aspektach nieuregulowanych w art. 37 ust. 1a ustawy o VAT, a więc tych niezwiązanych z problematyką okresu, za który odsetki powinny być naliczane. Skoro zaś ustawodawca w art. 37 ust. 1a ustawy o VAT wprost uregulował to zagadnienie, to nie sposób przyjąć, że równocześnie odesłał do rozwiązań funkcjonujących w tym zakresie na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej, które są sprzeczne ze wskazaną wyżej normą prawną. Tak więc zarówno do regulacji Ordynacji podatkowej, jak i wydanego na jej podstawie rozporządzenia odwołać należy się jedynie w zakresie dotyczącym ustalania stawek odsetek, a także między innymi sposobu zaliczania wpłacanych przez dłużnika podatkowego kwot na poczet samych należności podatkowych i należnych od nich odsetek. Regulacje te nie stoją z nim w sprzeczności, czego nie można powiedzieć o art. 54 § 1 pkt 7 O.p., który traktuje o zupełnie innym czasokresie naliczania odsetek w określonej sytuacji procesowej. Przesądzenie zastosowania w niniejszej sprawie sposobu naliczania odsetek w sposób uregulowany w art. 37 ust. 1a ustawy o VAT sprawia, że bezprzedmiotowe pozostają zarzuty dotyczące prowadzenia przez organy celne postępowania w sposób prowadzający do jego nieuzasadnionego przedłużenia. Okoliczności te miałby by bowiem znaczenie jedynie w sytuacji, w której doszłoby do zastosowania art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Skoro zaś przesądzono, że przepis ten nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, to dalsze rozważania na ten temat są bezprzedmiotowe. Za nieuzasadnione należało również uznać argumenty Skarżącej co do prowadzenia przez Naczelnika UC w O. oraz Naczelnika UC w P. jednego postępowania celnego i podatkowego, co w rezultacie miałoby prowadzić do wykluczenia okresu od dnia 20.06.2013 r. do dnia 04.09.2016 r. z okresu naliczania odsetek. Jak już wyżej wskazano, okoliczności prowadzenia postępowania w terminie dłuższym niż 3 miesiące nie są brane pod uwagę z uwagi na kompleksowe określenie czasokresu naliczania odsetek w art. 37 ust. 1a ustawy o VAT. Nie ulega również wątpliwości, że zakresy przedmiotowe postępowań prowadzonych przez Naczelnika UC w O. i Naczelnika UC w P. w niniejszej sprawie nie pokrywały się. Pierwsze, prowadzone przez Naczelnika UC w O. dotyczyło usunięcia spod dozoru celnego towarów objętych procedurą tranzytu z dnia 29 października 2011 r. Drugie natomiast, wszczęte przez Naczelnika UC w P. postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. było prowadzone w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług w imporcie towarów. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.