I SA/Rz 1164/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ SO del. Piotr Popek Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Mitsubishi Pajero oddala skargę. I SA/Rz 1164/15 Uzasadnienie Zakażoną decyzją z dnia [...] września 2015r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania T. D. (dalej: podatnik/skarżący) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mitsubishi Pajero o numerze VIN: JMBMNV64W2J002114, rok produkcji 2002, pojemność silnika 2477 cm3 w wysokości 6 470,00 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że w toku prowadzonego wobec podatnika postępowania podatkowego przeprowadzony został dowód z oględzin samochodu marki Mitsubishi Pajero. Następnie organ I instancji dokonał weryfikacji wartości przedmiotowego pojazdu, biorąc za punkt odniesienia średnią wartość rynkową samochodu podobnego do samochodu będącego przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego, wyliczoną przy pomocy programu komputerowego INFO-EKSPERT wydawanego przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców samochodowych EKSPERTMOT. Po przeprowadzeniu analizy zebranego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że sprowadzony przez podatnika pojazd należało zaklasyfikować do pozycji 8703 CN. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mitsubishi Pajero o numerze VIN: JMBMNV64W2J002114, rok produkcji 2002, pojemność silnika 2477cm3 w wysokości 6 470,00 zł. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie do Dyrektora Izby Celnej, który powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2015r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że przedmiotowy samochód powinien zostać zakwalifikowany do pozycji 8703 kodu CN. Zdaniem organu II instancji, o zasadności takiej kwalifikacji świadczą cechy pojazdu oraz jego ogólny wygląd. Organ wskazał, że pojazd posiada i posiadał w chwili przemieszczenia na terytorium kraju szereg cech projektowych, które nakazują klasyfikować go do kodu CN 8703: jednobryłową, w pełni przeszkloną wersję karoserii, pięć miejsc siedzących (2+3), z których każde wyposażone jest w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa, we wnętrzu pojazdu - oświetlenie górne z przodu, po bokach za przednimi siedzeniami oraz w części bagażowej, klimatyzację manualną, uchwyty dla pasażerów w pierwszym i drugim rzędzie siedzeń, głośniki z przodu oraz w przestrzeni tylnej pojazdu, po bokach w przestrzeni tylnej umiejscowione podłokietniki z możliwością postawienia kubka, wykładzina podłogowa, jednolita podsufitka, a w przestrzeni bagażowej - ściany boczne z tworzywa sztucznego i podłoga pokryta wykładziną. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że o wyborze właściwej pozycji CN decyduje główna funkcja pojazdu, której pełnienie wynika między innymi z jego budowy i wyposażenia. Wskazał, że podstawowa różnica pomiędzy zakresem przedmiotowym pozycji CN 8703 i CN 8704 zawiera się w przeznaczeniu pojazdów klasyfikowanych do tych pozycji. Ujęte w pozycji 8704 pojazdy przeznaczone są wyłącznie do transportu towarowego, podczas gdy pojazdy z kodu 8703 służą zasadniczo do przewozu osób, choć mogą spełniać także jeszcze inne funkcje. W ocenie organu II instancji, główną funkcją przedmiotowego samochodu jest przewóz osób. Został on wyposażony przez producenta w szereg elementów, które przesądzają o jego zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób (m.in. dwa rzędy siedzeń z zagłówkami, pasy bezpieczeństwa, uchwyty górne dla pasażerów, podłokietniki dla pasażerów drugiego rzędu siedzeń), przy czym można nim również przewozić drobne ładunki. O osobowym charakterze pojazdu świadczy również pełne przeszklenie pojazdu. Niewielka dopuszczalna ładowność - na poziomie 550 kg wobec 2510 kg maksymalnej masy całkowitej sprawia, że przewóz towarów uznać należy za funkcjonalność jedynie dodatkową, przy zachowaniu zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że nie podważa danych zawartych w dokumentach – włoskim dowodzie rejestracyjnym, zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym oraz krajowym dowodzie rejestracyjnym, w których przedmiotowy samochód został określony jako ciężarowy. Organ II instancji wskazał, że dokumenty te zostały wydane w oparciu o inne przepisy niż podatkowe i nie posiadają wiążącego charakteru w aspekcie procesu klasyfikacyjnego i poświadczają jedynie o okolicznościach istotnych przede wszystkim z punktu widzenia przepisów o ruchu drogowym, nie będąc wiążącymi na gruncie przepisów podatkowych. Organ wyjaśnił również, że fakt zarejestrowania przedmiotowego samochodu na terytorium Włoch jako samochodu ciężarowego nie ma znaczenia dla poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym. Odnosząc się do zarzutów podatnika dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego, organ II instancji uznał je za nietrafne, stwierdzając, że ustalenia faktyczne w zakresie stanu i wyposażenia pojazdu nie budzą wątpliwości. Przytaczając wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007r., w sprawie C-486/06, organ II instancji wskazał, że wyposażenie i ogólny wygląd nadwozia przedmiotowego samochodu jest kojarzone z terenowym autem osobowym, co potwierdza prawidłowość klasyfikacji do pozycji 8703. W ocenie organu II instancji, przedmiotowego samochodu nie można było zaklasyfikować do pozycji CN 8704 zawierającej pojazdy samochodowe do transportu towarowego, gdyż nie posiada on cech tego rodzaju pojazdów. Z tych względów, organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo ocenił przedmiotowy pojazd jako przeznaczony zasadniczo do przewozu osób i jako pojazd osobowy w dniu powstania obowiązku podatkowego podlegał on akcyzie. Prawidłowo również, za moment powstania obowiązku podatkowego organ I instancji przyjął dzień 5 lutego 2010r., a więc datę przeprowadzenia badań technicznych na terytorium kraju, gdyż data ta stanowi najwcześniejszy moment, o którym można z całą pewnością powiedzieć, że auto wówczas znajdowało się na terenie kraju. W ocenie organu II instancji, zasadnym było przyjęcie za podstawę opodatkowania kwoty, jaką podatnik zapłacił za samochód. Organ I instancji weryfikując średnią wartość rynkową brutto (25.364,00zł) nie stwierdził istnienia znacznej rozbieżności pomiędzy ceną zapłaconą za przedmiotowy samochód, a jego średnią wartość rynkową. Brak było zatem podstaw do zastosowania art. 104 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) – dalej: u.p.a. W konsekwencji prawidłowo organ I instancji przyjął za podstawę opodatkowania, kwotę wynikającą z umowy zakupu pojazdu w wysokości 8500 Euro, za którą podatnik nabył przedmiotowy samochód (art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a.). Organ odwoławczy nadmienił również, że z uwagi na brak upływu w niniejszej sprawie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy był uprawniony do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu. Na decyzję organu odwoławczego podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: I. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., polegające na jego błędnym zastosowaniu względem nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu ciężarowego, niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym; 2. art.100 ust. 4 u.p.a., przez błędne przyjęcie, że samochód ciężarowy będący przedmiotem opodatkowania to samochód osobowy; 3. art. 102 ust. 1 u.p.a., przez uznanie skarżącego za podatnika w przedmiotowej sprawie, tj. za osobę fizyczną, która dokonała czynności nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, w sytuacji gdy skarżący nabył wewnątrzwspólnotowo samochód ciężarowy; 4. art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a., przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie podstawą opodatkowania jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy, podczas gdy przedmiotem postępowania był samochód ciężarowy. II. Naruszenie przepisów postępowania podatkowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613) – dalej: O.p., przez przyjęcie odmiennych wniosków, niż wynikających z dokumentów urzędowych sporządzonych w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że wbrew ustaleniom zaskarżonej decyzji przedmiotowy pojazd powinien zostać zakwalifikowany do pozycji 8704 CN jako samochód ciężarowy przeznaczony do przewozu towarów. Za taką kwalifikacją przemawia, według skarżącego, określenie przeznaczenia przedmiotowego samochodu we włoskim dowodzie rejestracyjnym jako "samochodu ciężarowego do przewozu towarów – do użytku własnego", w nadwoziu typu "furgon", w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym - jako "pojazdu ciężarowego i specjalnego do 3,5 t." oraz zaświadczeniu VAT-25 - jako pojazdu ciężarowego. Skarżący podniósł, że nadwozie typu furgon służy do przewozu towarów. Natomiast wyposażenie samochodu w jednolitą tapicerkę, siedzenia z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa, otwierane elektrycznie szyby to wyposażenie standardowe, które nie może przesądzać o przeznaczeniu samochodu jako osobowego, czy ciężarowego. Skarżący zarzucił, że przepisy prawa materialnego, na których naruszenie wskazuje, nie powinny być w ogóle przez organ zastosowane, gdyż dotyczą samochodów osobowych. Uzasadniając naruszenie art. 194 § 1 O.p. skarżący podniósł, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę okoliczności wynikających z dokumentów urzędowych (zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, dowodzie rejestracyjnym, zaświadczenia VAT-25), lecz same, błędnie ustaliły stan faktyczny dotyczący przedmiotowego samochodu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Mitsubishi Pajero. Istota powstałego w sprawie sporu dotyczy tego, czy nabyty i sprowadzony na terytorium kraju przez skarżącego samochód jest, jak dowodzą orzekające w sprawie organy, samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do kodu CN 8703), czy też samochodem przeznaczonym do transportu towarowego (pozycja CN 8704), jak twierdzi skarżący. W ocenie Sądu, rację w przedmiotowym sporze należy przyznać organom. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego, niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 101 ust. 2 ww. ustawy, obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych nabytych wewnątrzwspólnotowo i niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1), bądź nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2). Podatnikiem – według art. 102 ust. 1 u.p.a., jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Natomiast przepis art. 100 ust. 4 u.p.a. definiuje samochody osobowe jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 87031011, pojazdów typu meleks o kodzie CN 87031018 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 87031018. Z powyższych regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu przepisów u.p.a. decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L. 256 z 7 września 1987, str. 1, ze zm) – dalej: rozporządzenie z dnia 23 lipca 1987r. Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (w skrócie: ORINS), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy przeprowadzić w oparciu o nazwy pozycji oraz uwagi do sekcji i działów. Zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższego brzmienia pozycji 8703 wynika zatem, że o klasyfikacji samochodu do tej pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób, bądź towarów, ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu, zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy celnej – Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których organy prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego pojazdu. Według wyjaśnień do pozycji 8703, określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są bardziej przeznaczone do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto nie przekracza 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe"(np. pojazdy typu van, SUV-y, niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. oświetlenie, wentylacja, dywaniki, popielniczki). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że dokonana przez organy obu instancji klasyfikacja pojazdu odpowiada wskazanym wyżej regułom. W postępowaniu ustalono, że przedmiotowy samochód jest pojazdem jednobryłowym, z pełni przeszkloną wersją karoserii z możliwością otwierania szyb. Samochód posiada oświetlenie górne z przodu, po bokach za przednimi siedzeniami oraz w tylnej części. Wyposażony jest w pięć miejsc do siedzenia z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa, uchwyty dla pasażerów w pierwszym i drugim rzędzie siedzeń, podłokietniki w przestrzeni tylnej (z możliwością postawienia kubka), klimatyzację, wykładzinę i jednolitą podsufitkę. W przestrzeni bagażowej ściany boczne są z tworzywa sztucznego, a podłoga poryta jest wykładziną. W ocenie Sądu, powyższe cechy, świadczą o tym, że pojazd ten jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, mimo, że można nim przewozić również towary. O przeważającej osobowej funkcji pojazdu świadczy fakt, że pojazd ten jest samochodem pięciomiejscowym, posiadającym niezbędne wyposażenie, służące wygodzie i bezpieczeństwu pasażerów. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że w samochodzie zamontowana jest metalowa kratka (przytwierdzona do ścian bocznych i podłogi za pomocą śrub) oddzielająca przestrzeń pasażerską od towarowej. Obecność takiej przegrody nie jest cechą, która może zmienić przeznaczenie samochodu z osobowego na towarowy. Przegroda ta nie jest na stałe zespolona z karoserią pojazdu. Ponadto istnienie przegrody jest tylko jedną z cech, której brak uzasadnia uznanie pojazdu za osobowy. Podnoszona przez skarżącego ładowność pojazdu wynosząca 550 kg, nie podważa zasadności klasyfikacji przedmiotowego pojazdu jako samochodu osobowego. Przeciwnie, jak słusznie zauważa organ II instancji, dopuszczalna ładowność przedmiotowego pojazdu wynosząca 550 kg, wobec jego maksymalnej masy całkowitej wynoszącej 2510 kg, świadczy o tym, że nie jest on przeznaczony do przewozu dużego ładunku - przewóz towarów jest jego funkcją dodatkową, a funkcję zasadniczą stanowi przewóz osób. Możliwość przewożenia towarów przez przedmiotowy samochód nie powoduje wyłączenia przeważającej jego funkcji osobowej. Ponadto obowiązujące Noty Wyjaśniające do HS nie odwołują się do kryterium ładowności. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo w swych decyzjach wywodziły, że fakt określenia ww. samochodu jako ciężarowy we włoskim i krajowym dowodzie rejestracyjnym oraz w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym nie ma wpływu na ocenę prawidłowości klasyfikacji spornego pojazdu jako samochodu ciężarowego. Przepisy u.p.a. i rozporządzenia z dnia 23 lipca 1987r. tworzą autonomiczny system określania przedmiotów opodatkowania i ich szczegółowej klasyfikacji na potrzeby podatku akcyzowego (Taryfa Celna Wspólnot Europejskich), który nie może być zastąpiony przez inne akty normatywne. Dlatego też ocena przedmiotowego pojazdu może być dokonana jedynie przy zastosowaniu instytucji prawnych, uregulowanych w ww. ustawie i rozporządzeniu. Ustawa akcyzowa posługuje się własną definicją "samochodu osobowego" i wyłącznie ta definicja może decydować o kwalifikacji samochodu w podatku akcyzowym. Należy przy tym podkreślić, że organ nie kwestionował zapisów w przedłożonych przez skarżącego dokumentach. Zważywszy jednak, że określenie rodzaju pojazdu na gruncie jego rejestracji odbywa się na innych zasadach, aniżeli klasyfikacja towarowa, zapisy te nie mogły automatycznie skutkować przyjęciem, jak domagał się tego skarżący, że nabyty przez niego pojazd jest samochodem ciężarowym. Organ podatkowy nie jest więc związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego czy ciężarowego, bowiem z punktu widzenia przepisów u.p.a., istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN, co potwierdza orzecznictwo sądowe (m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Rz 133/11, wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 marca 2011r., sygn. akt I SA/Ke 163/11, dost. CBOIS). W tym stanie rzeczy, na gruncie przepisów u.p.a. dla prawidłowej klasyfikacji przedmiotowego samochodu, nie ma decydującego znaczenia treść dowodu rejestracyjnego oraz przeprowadzonych w kraju badań technicznych. Dokumenty te mogą mieć jedynie charakter posiłkowy. Na marginesie Sąd stwierdza, że w zaświadczeniu VAT-25 z dnia 9 lutego 2010r., na które powołuje się skarżący, przedmiotowy pojazd określony został jako samochód osobowy, a nie jak twierdzi skarżący – ciężarowy. W świetle zarzutów skargi, należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącego, ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny jest prawidłowy, a dokonane przez organy podatkowe ustalenia znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym w protokole oględzin z dnia 7 maja 2015r. wraz ze sporządzoną dokumentacją fotograficzną. Prezentowanie przez skarżącego, odmiennej oceny materiału dowodowego, nie świadczy o naruszeniu przez organ przepisu art. 194 § 1 O.p. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej klasyfikacji spornego pojazdu do pozycji CN 8703 i zasadnie określiły skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu. Prawidłowo ustalono moment powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym w dniu 5 lutego 2010r., tj. w dacie przeprowadzenia badań technicznych pojazdu w Polsce, jako najwcześniejszego momentu, o którym można z całą pewnością powiedzieć, że pojazd znajdował się wówczas na terytorium kraju. Nie budzi wątpliwości również przyjęcie za podstawę opodatkowania, kwoty jaką skarżący zapłacił za przedmiotowy samochód, wynikającej z umowy jego zakupu – zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. Z przedstawionych względów, podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów u.p.a. Sąd uznał są niezasadne. W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.