I SA/Rz 1185/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku L. P. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi L. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) września 2015 r., nr (...), w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych, dotyczących zobowiązań podatkowych skarżącego z tytułu podatku od środków transportowych, od 2003 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego adwokata. W związku z tym złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, w którym podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z pełnoletnim synem. Skarżący zadeklarował, że nie uzyskuje żadnych dochodów, nie wskazał też wysokości dochodów syna. Zaznaczył jedynie, że prowadzi on pizzerię Jeżeli chodzi o posiadany majątek, to skarżący wymienił jedynie dom o pow. 150 m2, który został, zgodnie z jego twierdzeniem, zajęty w postępowaniu egzekucyjnym, a także nieruchomości rolne o areale 1,5 ha. W zakresie ponoszonych wydatków skarżący nadmienił jedynie, że wszelkie koszty mieszkaniowe, jak również koszty jego rehabilitacji ponosi syn. W związku z mało precyzyjnym i niejasnym oświadczeniem skarżącego, zarządzeniem z dnia 9 maja 2016 r., został on wezwany o złożenie dodatkowego oświadczenia, między innymi poprzez precyzyjne określenie i udokumentowanie wydatków bytowych, a także przedstawienie informacji odnośnie prowadzonej przez jego syna działalności. Ustosunkowując się do przedmiotowego wezwania skarżący podał, że opłaty za prąd i gaz ponoszą jego synowie, zaś na żywność, leki, środki czystości wydaje miesięcznie od 200 do 300 zł. Zaznaczył jednak, że te wydatki również pokrywają synowie i córka. Jednocześnie skarżący podkreślił, że nie prowadzi z synem wspólnego gospodarstwa domowego, choć mieszka w tym samym budynku. Ze złożonych przez skarżącego dokumentów źródłowych wynika, że skarżący posiada stałe źródło dochodów, w postaci renty rodzinnej, wypłacanej mu przez KRUS, w wysokości 527,25 zł brutto kwartalnie. Jeden zaś z jego synów, który z nim zamieszkuje, prowadzi działalność gospodarczą, uzyskując z tego tytułu miesięczne przychody w wysokości od 32 277,83 zł do 76 537,40 zł. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosił 100 zł. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie o którym mowa w powołanym wyżej przepisie oznacza przede wszystkim złożenie przez wnioskodawcę pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia, obrazującego jego sytuację majątkową i zdolności płatnicze, a na wezwanie dodatkowego oświadczenia, wyjaśniającego wszelkie rozbieżności i wątpliwości. Mając na uwadze treść złożonych poprzez skarżonego oświadczeń nie sposób jest stwierdzić, że spełnił ono wyżej wyszczególnione wymogi. Oświadczenia te są bowiem niejasne, wzajemnie sprzeczne oraz wybiórcze, w związku z czym nie jest możliwe stwierdzenie czy skarżący spełnia wymogi uzyskania wsparcia ze środków publicznych, w postaci prawa pomocy. I tak, skarżący najpierw twierdzi, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem, po czym, w dodatkowym oświadczeniu, przeczy temu, w dalszym ciągu utrzymując, że syn, podobnie jak pozostałe jego dzieci dostarczają mu środków utrzymania. Podobnie, w pierwotnym oświadczeniu zaznaczył on, że nie ma żadnych dochodów, następnie zaś przedłożył dokumenty świadczące o tym, że pobiera rentę rodzinną. Mając na uwadze powyższe trudno jest stwierdzić, w sposób precyzyjny i jednoznaczny, jak przedstawia się rzeczywista sytuacja materialna skarżącego. Co prawda, uzyskuje on niskie dochody, jednak wszelkie przytoczone przez niego okoliczności wskazują na to, że nie jest to jego jedyne źródło utrzymania. Korzysta on bowiem ze wsparcia rodziny, którego wysokość pozostaje nieznana. Tak samo nie sposób jest stwierdzić, jakie wydatki skarżący ponosi, gdyż najpierw stwierdził, że to on je opłaca, po czym powołał się na fakt ich opłacania przez dzieci. Przytoczone przez skarżącego okoliczności, choć sprzeczne i nieprecyzyjne, wskazują raczej na to, że faktycznie gospodaruje on z jednym z synów i jego rodziną, wobec czego określenie jego zdolności płatniczych wymagałoby dokonania oceny sytuacji wszystkich tych osób. Ocena ta nie jest jednak możliwa, na skutek postawy skarżącego, którego oświadczenia nie spełniają wymogów, wyszególnionych na początku niniejszych rozważań. Z tego więc względu przyjąć należy, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że skarżący wykazał spełnienie przez siebie przesłanek uzyskania prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.