I SA/Rz 1201/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2015 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) września 2014 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn, w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - postanawia – oddalić wniosek. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) września 2014 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego, w przedmiocie ustalenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn, w wysokości 9 468 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi S. K. na wyżej wymienione rozstrzygnięcie organu II instancji, wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. I SA/Rz 1201/14, uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł, że decyzja ta nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. W dniu 4 maja 2015 r. skarżący zwrócił się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, a także poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji, z uwagi na swoją trudną sytuację materialną, a także problemy zdrowotne, które szczegółowo przedstawił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a./ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ochrona tymczasowa, przyznawana przez sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. obejmuje jednak tylko okres jaki biegnie od wniesienia skargi do sądu do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie przez sąd I instancji, co wynika bezpośrednio z art. 61 § 6 P.p.s.a., który stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o udzielenie mu ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, po wydaniu wyroku kończącego postepowanie w I instancji (wyrok z dnia 23 kwietnia 2015 r.). Z tego więc względu, z uwagi na brzmienia art. 61 § 1, § 3 i § 6 P.p.s.a., brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania jego wniosku, albowiem aktualnie, na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd nie jest władny orzekać w przedmiocie wstrzymania, w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego dodać należy, że w pkt 2) wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r. Sąd, na podstawie art. 152 P.p.s.a., orzekł, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Tym samym, w związku z zapadłym orzeczeniem, nie jest aktualnie możliwe egzekwowanie ustalonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego. Tak więc wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowy. Skarżący w swoim wniosku wystąpił o wstrzymanie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale również decyzji organu I instancji, jednakże w niniejszej sprawie decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego nie jest decyzją ostateczną, w administracyjnym toku instancji, nie został też nadany jej rygor natychmiastowej wykonalności, z tego więc względu nie może ona stanowić podstawy wystawienia tytułu wykonawczego, na podstawie którego można by było egzekwować ustalone nią zobowiązanie. W tym wypadku wniosek skarżącego o wstrzymanie również należy uznać za bezprzedmiotowy. Mając więc na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie z art. 61 § 3 w zw. z § 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji