I SA/Rz 121/16

Dnia 22 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kwoty nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2009 rok -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej ARiMR) z dnia [...] grudnia 2015r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] września 2015r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2009 rok w wysokości 6.541,72zł. W skardze na tę decyzję J. A. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej podnosząc, że aby zwrócić kwotę 6.541,72zł byłby zmuszony zaciągnąć pożyczkę, ewentualnie sprzedać część znajdujących się w jego posiadaniu maszyn rolniczych, co groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Zaciągnięcie pożyczki wiązałoby się z obowiązkiem zwrotu pożyczonej sumy wraz z odsetkami, których w razie pozytywnego rozpoznania skargi, nie zrekompensowałby ewentualny późniejszy zwrot przez organ uiszczonej przez Skarżącego sumy, nawet z odsetkami. Z kolei sprzedaż części maszyn rolniczych spowodowałaby znaczne utrudnienia w prowadzeniu przez Skarżącego gospodarstwa rolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciami znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Analizując treść uzasadnienia ww. wniosku Sąd doszedł do przekonania, że Skarżący nie wykazał, aby w sprawie zachodziły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zaznaczyć, że to na Skarżącym zwłaszcza, że jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, spoczywał obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podnoszone przez Skarżącego okoliczności, polegające na konieczności zaciągnięcia pożyczki lub sprzedaży maszyn rolniczych w celu wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały przez Skarżącego uprawdopodobnione. Do wniosku Skarżący, mimo że jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie dołączył dokumentacji, która obrazowałaby jego sytuację finansową i majątkową. Sąd nie mógł więc zweryfikować, czy rzeczywiście sytuacja Skarżącego jest na tyle trudna, że nie jest on w stanie spłacić ciążącego na nim zobowiązania z własnych zasobów i musi pozyskać środki finansowe z pożyczki lub sprzedaży maszyn rolnicznych. Sąd nie może jedynie na podstawie samych twierdzeń Skarżącego uznać, że w sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zaznaczyć, że w przypadku decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności do zwrotu stwierdzenie, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia następstw określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest uzależnione od tego, w jakiej proporcji pozostaje wysokość kwoty należnej do zwrotu do wysokości środków finansowych, jakimi Skarżący może dysponować. Zatem z uwagi na to, że wniosek Skarżącego nie został poparty dokumentami wskazującymi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd postanowił odmówić uwzględnienia przedmiotowego żądania. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.