I SA/Rz 1210/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Tomasz Smoleń SO del. Piotr Popek / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lutego 2015r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Mercedes Benz SL 300 - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...]07.2014 r., zgodnie z którą określono A.W. (dalej też: Skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Mercedes Benz SL300 o nr VIN [...], rok prod. 1992, poj. silnika 2960 cm3 w wysokości 2 180,00 zł. Organy podatkowe ustaliły, że A.W. w dniu 09.05.2011 r. w Oddziale Celnym złożył deklarację uproszczoną AKC-U nr [...] nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes Benz SL300 o nr VIN [...], rok prod. 1992, poj. silnika 2960 cm3 wraz z wnioskiem o wydanie dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju. W złożonej deklaracji dokonał wyliczenia podstawy opodatkowania w oparciu o ceną, za jaką dokonał zakupu przedmiotowego pojazdu (1 350 Euro), przy zastosowaniu średniego kursu Euro wyliczonego i ogłoszonego przez NBP w dniu 06.05.2011 r. (1 EUR=3,9600 tabela kursów Nr 87/A/NBP/2011), który to dzień Skarżący wskazał jako datę powstania obowiązku podatkowego. Określił podstawę opodatkowania w wysokości 5 346,00 zł oraz podatek akcyzowy w wysokości 994,00 zł, który został zapłacony w dniu 18.05.2011 r. W informacji dołączonej do złożonej deklaracji Skarżący nie wskazał aby pojazd posiadał uszkodzenia a stan pojazdu określił jako sprawny technicznie. Na podstawie art. 272 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm. dalej: Ordynacja) w Oddziale Celnym dokonano sprawdzenia średniej wartości rynkowej samochodu osobowego tego samego rodzaju, co będący przedmiotem opodatkowania. W wyniku dokonanej analizy stwierdzono, że zadeklarowana przez Podatnika podstawa opodatkowania samochodu osobowego marki Mercedes Benz SL300 o nr VIN [...] w wysokości 5 346,00 zł znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu, ustalonej wstępnie przez organ podatkowy w oparciu o komputerowy system INFO-EKSPERT uwzględniając markę i model pojazdu, rok produkcji, datę I rejestracji, wskazany przez podatnika przebieg, rodzaj silnika oraz pojemność/moc silnika - w wysokości netto 11 722,00 zł. W związku z tym wezwano Skarżącego do zmiany wysokości podstawy opodatkowania (skorygowania złożonej deklaracji) lub pisemnego wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu. W odpowiedzi Skarżący pismem z dnia 25.05.2011 r. poinformował, iż pojazd jest sprawny technicznie, ale wymaga drobnych napraw blacharskich oraz całkowitego lakierowania, wymiany poszycia dachu wraz z mechanizmem otwierania oraz wymiany tapicerki foteli i dywanów. Tak złożone wyjaśnienia nie stanowiły jednak w ocenie organu "uzasadnionej przyczyny" zadeklarowanej podstawy opodatkowania, gdyż różnica pomiędzy zadeklarowaną podstawą opodatkowania (5 346,00 zł) a ustaloną wstępnie przez organ podatkowy średnią wartością rynkową pojazdu (11722,00 zł) w wysokości 6 376,00 zł stanowiła 119% zadeklarowanej podstawy opodatkowania i w tej wysokości uznana została za znaczną. W związku z powyższym postanowieniem nr [...] z dnia [...].06.2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia w prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu marki Mercedes Benz SL300 o nr VIN [...] odebrane osobiście przez Skarżącego w siedzibie Oddziału Celnego w dniu 27.06.2014 r. W ramach prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił średnią wartość bazową dla pojazdu Mercedes Benz SL300 o nr VIN [...]na kwotę 15 300,00 zł. Z uwagi jednak na fakt, że powyższych ustaleń dokonano dla podobnego pojazdu lecz w wersji coupe, podczas gdy przedmiotowy pojazd jest w wersji kabriolet, której komputerowy system INFO-EKSPERT nie zawierał, organ I instancji uzyskał informację z Działu Analiz Rynku Spółki z o.o. INFO-EKSPERT że średnia wartość bazowa dla podobnego samochodu marki Mercedes-Benz SL 300, poj. silnika 2960ccm, moc 170kW, automat, benzyna, rok prod. 1992 kabriolet wynosiła w maju 2011 r. w przybliżeniu 16 500,00 zł przy przebiegu normatywnym 378 000 km. W terminie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego Skarżący A.W. przesłał kserokopie 26 paragonów dotyczących zakupu części samochodowych w latach 2011-2014 na łączną kwotę 6 568,99 zł. Dodatkowo podniósł, że kolejne 6 000,00 zł, na które nie posiada rachunków wydatkował na naprawę podzespołów, malowanie nadwozia oraz naprawę poszycia dachu i zakup tapicerki. Ponadto poinformował , że samochód od 2011 roku jest w naprawie o czym świadczy brak aktualnych przeglądów rejestracyjnych, obecnie auto jest rozebrane w warsztacie, a karoseria była remontowana i pomalowana. Organ podatkowy I instancji stwierdził, że wskazana przez Skarżącego wysokość podstawy opodatkowania (5 346,00 zł) znacznie odbiega bez uzasadnionej przyczyny od średniej wartości rynkowej netto tego samochodu ustalonej przez organ podatkowy (11 722,00 zł). W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego decyzją nr [...] z dnia [...].07.2014 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes Benz SL300 o nr VIN [...], rok prod. 1992, poj. silnika 2960 cm3 w wysokości 2 180,00 zł. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem sprawy Skarżący złożył odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, wnosząc o jej "umorzenie". W uzasadnieniu odwołania zarzucił naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez wskazanie w decyzji organu I instancji błędnej daty złożenia deklaracji podatkowej oraz art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez niepowiadomienie o możliwości zapoznania z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Zakwestionował nieuwzględnienie przez organ kosztów w wysokości 6 568,99 zł poniesionych na zakup części do przedmiotowego samochodu marki Mercedes Benz SL300 oraz kosztów w wysokości 6 000,00 zł poniesionych w związku z naprawą podzespołów, naprawą blacharską, malowaniem nadwozia, naprawą poszycia dachu i zakupem tapicerki. Końcowo Skarżący wniósł o uwzględnienie kwoty 12 568,99 zł tj. kwoty z paragonów, którą wydał na zakup części i naprawy, jak również kwoty około 4 000,00 zł jaką poniósł na zapłatę przeglądu technicznego, akcyzy, deklaracji VAT 25, rejestracji, tłumaczeń, ubezpieczenia, a także sprowadzenia samochodu do kraju, a w konsekwencji o przyjęcie za podstawę opodatkowania zadeklarowanej wartości w wysokości 5 346,00 zł. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podtrzymał stanowisko organu I instancji uznając, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, została wydana w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postepowania podatkowego, po zebraniu wystarczającego materiału sprawy do jej rozstrzygnięcia i po jego ocenie z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, w ramach której zostały uwzględnione wszystkie okoliczności sprawy tak na korzyść jak i na niekorzyść podatnika. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem sprawy Skarżący A.W. od decyzji Dyrektora Izby Celnej złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o: uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów procesu, 3. wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania niniejszej skargi. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez działania nie budzące zaufania do organów podatkowych, art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej i nie podjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a tym samym brak uzasadnienia odzwierciedlającego sposób rozumowania organu, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i orzeczenie dowolne, polegające na braku rozważenia w sposób bezstronny i wszechstronny całego materiału dowodowego oraz dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpoznanie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, art. 104 ust. 9 i 11 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy w sprawie nie istniały podstawy do kwestionowania podanego i wyliczonego przez Skarżącego wymiaru podatku, art. 10 i 12 kpa, poprzez naruszenie zasady działania w sprawie wnikliwie i szybko oraz dążenia do pełnego sprawnego rozpoznania sprawy, po uprzednim zastosowaniu względem strony wszelkich niezbędnych pouczeń jak również przekroczenie ustawowych terminów do załatwienia sprawy, w tym w zakresie odpowiedzi na pisma strony, terminu wydania decyzji, art. 42 kpa poprzez przyjęcie, ze stronie osobiście wręczono korespondencję ze strony organu w sytuacji, gdy zdarzenie takie nie miało miejsca a zatem naruszono procedury administracyjne związane z terminami i sposobami doręczeń co czynić powinno niniejsze postępowanie nieskutecznym, W uzasadnieniu podniesionych zarzutów Skarżący argumentuje, że organy podatkowe nie uwzględniły stanu technicznego spornego pojazdu. Jak wskazuje Skarżący pojazd mimo, że był sprawny technicznie, to z uwagi na jego liczne usterki, które o ile pozwalały na użytkowanie samochodu, to znacznie obniżyły jego wartość. Skarżący podkreślił, że pojazd wymagał znacznych nakładów finansowych - felgi były pokrzywione, poszycie dachu rozerwane, mechanizm otwarcia dachu zardzewiały i uszkodzony, zużyte były również dywany, wykładziny wygłuszające pod dywanami i tapicerka foteli. Jak podnosi Skarżący automatyczna skrzynia biegów była wadliwa. W ocenie Skarżącego organy nie miały podstaw do kwestionowania zadeklarowanej podstawy opodatkowania bowiem Skarżący wskazał na liczne usterki pojazdu oraz przedstawił w trakcie postępowania kserokopie paragonów dokumentujących koszty poniesionych napraw, co w ocenie Skarżącego stanowiło uzasadnioną przyczynę obniżonej wysokości zadeklarowanej podstawy opodatkowania. Natomiast nie uwzględnienie przez organy składanych przez Skarżącego wyjaśnień oraz wykazanych kosztów poniesionych napraw w ocenie Pana A.W. stanowiło niedostateczne rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepełną analizę sprawy. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. 2014 r., poz. 752 ze zm., – dalej: u.p.a.), oraz przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli przede wszystkim przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej: o.p. lub ordynacja podatkowa). Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się wokół sporu, który dotyczył określenia wartości podstawy opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu marki Mercedes Benz SL300 rok produkcji 1992. Pozostałe elementy konstrukcyjne podatku, tj. czynność podlegająca opodatkowaniu - wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodu osobowego, niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - art. 100 ust.1 pkt 2 u.p.a., moment powstania obowiązku podatkowego - art.101 ust. 2 u.p.a., jak również kwestia kwalifikacji nabytego pojazdu do kategorii samochodów osobowych (CN 8703) nie budziły wątpliwości w sprawie. W związku z powyższym przedmiotem dalszych rozważań Sądu będzie prawidłowość określenia przez organy podatkowe podstawy opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu. Zgodnie z art. 104 ust.1 pkt 2 u.p.a. podstawą opodatkowania jest kwota, jaką podatnik jest zobowiązany zapłacić za samochód osobowy. Inaczej rzecz biorąc, podstawą opodatkowania jest kwota wynikająca z faktury, jaką w związku z zakupem pojazdu otrzymał podatnik, czy też wynikająca z umowy sprzedaży, jeżeli nie wystawiono faktury, czy też w końcu innego dokumentu, z którego wynika kwota, jaką podatnik za ten samochód zapłacił, przed jego przemieszczeniem na terytorium kraju. Jak z powyższego wynika ustawodawca wprowadza zasadę, zgodnie z którą, to kwota zapłacona przez podatnika za samochód wyznacza podstawę opodatkowania a zatem musi być brana pod uwagę w pierwszej kolejności. Dlatego też w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia, jeśli podatnik przedkłada dokumenty wskazujące na cenę zapłaconą przez niego za pojazd, organ podatkowy powinien, co do zasady, obliczyć podatek, przyjmując jako podstawę opodatkowania kwotę wynikająca z tych dokumentów, czy raczej zaakceptować wyliczenie przedstawione przez podatnika w stosownej deklaracji o ile została prawidłowo wypełniona. Od zasady tej ustawodawca dopuszcza w art. 104 ust. 8 u.p.a. wyjątek, który uprawnia organ do uruchomienia procedury weryfikacji wysokości podstawy opodatkowania pod warunkiem jednak, że podana przez podatnika wartość podstawy opodatkowania, to jest cena nabycia, znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej nabytego samochodu osobowego bez uzasadnionej przyczyny. W tym celu organ podatkowy może wezwać podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu. Zatem aby odstąpić od trybu opodatkowania akcyzą podstawy określonej w umowie sprzedaży (fakturze), organy muszą ustalić, że po pierwsze, cena w niej zawarta i zadeklarowana przez podatnika znacznie odbiega od średniej ceny rynkowej, a po drugie, że dzieje się tak bez uzasadnionej przyczyny. Nie jest więc wystarczające jakiekolwiek odstępstwo od ceny rynkowej, ale tylko odstępstwo znaczne, które dodatkowo musi nastąpić bez uzasadnionej przyczyny. W przypadku gdy odstępstwo znaczne ma swoją uzasadnioną przyczynę, nie może stanowić podstawy do określenia wysokości podatku akcyzowego z wykorzystaniem innej podstawy opodatkowania niż wynikająca z art.104 ust.1 pkt 2 u.p.a. Nie może zatem budzić wątpliwości, że każdorazowo organ podatkowy powinien zająć stanowisko co do tych dwóch elementów pozwalających na przyjęcie podstawy opodatkowania, wynikającej z art. 104 ust. 9 u.p.a. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organ podatkowy postępowania, w wyniku którego ustalono odmienną od wskazanej przez Skarżącego podstawę opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego Mercedes Benz SL300 rok produkcji 1992 r. Jak chodzi o pierwsze stadium procedury weryfikacji wskazanej przez Skarżącego A.W. podstawy opodatkowania jawi się ono jako niesporne. Organy celne wykazały jednoznacznie, że średnia wartość rynkowa przedmiotowego pojazdu znacznie odbiega od zadeklarowanej przez skarżącego. Prawidłowo organy ustaliły w oparciu o komputerowy system INFO-EKSPERT średnią wartość rynkową takiego samochodu z uwzględnieniem marki, modelu, roku produkcji, datę pierwszej rejestracji, przebiegu, rodzaju silnika oraz pojemności/mocy silnika. Wyliczona w ten sposób średnia cena rynkowa rzędu 11 722 zł rzeczywiście znacznie, bo o blisko o 120 %, odbiegała od wartości zadeklarowanej przez Skarżącego – 5 346 zł.. Takie ustalenie uprawniało organ celny do uruchomienia drugiego stadium weryfikacji, to jest do ustalenia czy zachodzą uzasadnione przyczyny takiej dysproporcji między wartością zadeklarowaną przez podatnika a ustaloną wstępnie przez organ celny zgodnie z art. 104 ust 8 u.p.a. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że od tej pory to na podatniku spoczywał ciężar wykazania, że zadeklarowana przez niego podstawa opodatkowania jest prawidłowa, skoro z natury rzeczy, jemu tylko znane są okoliczności towarzyszące nabyciu, a usprawiedliwiające znaczne odstępstwo wskazanej przezeń wartości od średniej wartości rynkowej. W tym aspekcie słusznie organy przywiązywały dużą wagę do oświadczeń Skarżącego złożonych czasie nieodległym od przemieszczenia przedmiotowego samochodu na terytorium kraju. Mianowicie w piśmie, które wpłynęło do oddziału Celnego w dniu 2 czerwca 2009 r., Skarżący oświadczył, że stan techniczny pojazdu jest dobry. Fakt ten potwierdziły przeprowadzone w dniu 9 maja 2009 r. badania techniczne, dopuszczające ten pojazd do ruchu drogowego. Skarżący wprawdzie zasygnalizował, że samochód wymaga drobnych napraw blacharskich, całkowitego lakierowania, wymiany poszycia dachu wraz z mechanizmem otwierania a także wymiany tapicerki, ale takie zabiegi, choć niekwestionowane, prawidłowo zostały uznane przez organy za takie, które nie usprawiedliwiają znacznej dysproporcji wartości pojazdu zadeklarowanej przez Skarżącego od jego średniej wartości rynkowej. Jak zaznaczył Skarżący, jest on miłośnikiem modeli samochodów marki mercedes i zrozumiałe jest, że w związku ze swoja pasją dąży do przywrócenia stanu możliwie najbardziej odpowiadającemu stanu pierwotnemu, oryginalnemu. Zabiegi i naprawy, które wskazuje Skarżący w znacznej mierze, jak podkreślił trafnie organ II instancji świadczą właśnie o nadaniu pojazdu odpowiedniej estetyki i standardu. Tymczasem rzecz dotyczy samochodu, który liczył w dacie sprowadzenia 19 lat, i takie ubytki na które powołuje się skarżący są wynikiem zużycia na skutek właśnie wieku pojazdu i typowej jego eksploatacji. Warto jeszcze dodać, że przebieg silnika przedmiotowego znacznie odbiga (jest mniejszy) od modelu użytkowanego w sposób przeciętny . Nie jest zasadny zarzut Skarżącego, że organy celne nie wzięły pod uwagę przedłożonych przez niego paragonów dokumentujących wydatki w wysokości 6 568,99 zł na części samochodowe. Przeciwnie, te dokumenty (kserokopie) były przedmiotem analizy organu tak I jak i II instancji, które zgodnie doszły do wniosku, że owe wydatki nie dowodzą bynajmniej, że uzasadniona jest wartość podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego zadeklarowana przez Skarżącego. Zaprezentowana ocena znaczenia i mocy dowodowej tych dokumentów w omawianym aspekcie w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zasługuje na aprobatę sądu. Po pierwsze, trafnie akcentują organy, że spośród 26 przedstawionych paragonów 2 pochodzą sprzed daty nabycia wspólnotowego, a pozostałe 24 z lat 2011 – 2013, z czego pierwsze z nich wystawione zostały po upływie sześciu miesięcy od tego nabycia. Po wtóre, nie wynika z tych paragonów jakie części zostały zakupione i do jakiego konkretnie pojazdu. Typowa eksploatacja pojazdu, zwłaszcza ze starszych roczników wymaga bieżących napraw, stałych, cyklicznych przeglądów, które na ogół wiążą się z wymianą zużytych części lub zabiegami konserwacyjnymi. Zatem wydatki z lat późniejszych nie sposób wiązać ze stanem technicznym pojazdu z dnia nabycia wspólnotowego mającym wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym. Jak też już podkreślono, wydatki na poprawę standardu pojazdu, przekraczającego typowy, przeciętny stan odpowiadający rocznikowi pojazdu, nie mieszczą się w takich, które uzasadniają znaczne odstępstwo wartości podstawy opodatkowania od średniej ceny rynkowej. Słusznie także podkreśliły organy, że stan obecny pojazdu, dokumentowany przedkładanymi przez Skarżącego zdjęciami, nie są adekwatne do ustalenia podstawy opodatkowania w dniu powstania obowiązku podatkowego, gdyż odnoszą się do aktualnego stanu i obrazują zabiegi podejmowane obecnie przez Skarżącego. Z tego też powodu bez znaczenie w tej mierze jest także to czy Skarżący użytkował pojazd i dokonywał jego przeglądu technicznego w kolejnych latach następujących po sprowadzeniu do kraju, skoro w tej dacie był on sprawny technicznie i nadawał się do uczestnictwa w ruchu drogowym, co zostało urzędowo poświadczone. Skarżący podniósł, że wydatkował dalszą kwotę 6 000 zł na naprawy, które jednak nie potrafi udokumentować, z uwagi na upływ czasu, jaki minął od nabycia pojazdu, a trudności już miał z odnalezieniem tych , które przedstawił do sprawy. Godzi się zauważyć, że Skarżący zdawał sobie sprawę z zakwestionowania przez urząd celny zadeklarowanej przezeń podstawy opodatkowania, a zatem winien liczyć się z tym, że wszystkie wydatki należy udokumentować i zachować dla potrzeb postępowania podatkowego i wykazania swoich racji. Nie wykazał także tego Skarżący, że ewentualne wydatki związane były z typowymi naprawami służącymi przywrócenie sprawności użytkowej pojazdu, a nie poprawie jego estetyki i standardu. W tych prawidłowo ustalonych okolicznościach organy podatkowe dokonały zgodnego z prawem wyliczenia podstawy opodatkowania a mianowicie z regułami określonymi w art. 104 ust 9,10 i 11 u.p.a., których dyspozycji wbrew stanowisku Skarżącego nie uchybił. Punktem wyjścia było ustalenie średniej wartości rynkowej samochodu tej samej marki, tego samego modelu, rocznika, o przybliżonym stanie technicznym i wyposażeniu, w oparciu o katalog publikowany w specjalistycznym wydawnictwie. Twierdzenia Skarżącego, że tego modelu i rocznika na jego terenie są znacznie tańsze nie jest poparte żadnym dowodem. Nie wykazał też, że średnie ceny publikowane przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Samochodowych EKSPERTMOT odbiegają od rzeczywistych, osiąganych na rynku. Podkreślenia wszakże wymaga, że nawet pojedyncze przypadki osiągania w konkretnych transakcjach niższych cen od średnich nie przekreślają adekwatności wartości cen wskazywanych w katalogu, które z natury rzeczy odnoszą się do cen uśrednionych, w oparciu o dane z giełd samochodowych i komisów. Bez związku z zastosowanymi procedurami przez organ celny były koszty jakie Skarżący poniósł w związku ze sprowadzeniem pojazdu do kraju i jego zarejestrowaniem, w tym koszty ubezpieczenia, opłacone podatki, przegląd itp. Reasumując organy wbrew stanowisku skarżącego przeprowadziły postępowanie podatkowe w sposób respektujący jego ogólne zasady określone w ordynacji podatkowej. Wyrażone w art. 120, art. 121 § 1 o.p. zasady praworządności oraz zaufania obywatela do organów Państwa przemawiają za tym, by w razie wątpliwości co do rozumienia konkretnego przepisu zastosować taką jego wykładnię, która nie byłaby krzywdząca dla podatnika. Jednakże zasada zaufania do organów podatkowych nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem (por. wyrok WSA z dnia 1 czerwca 2001 r. sygn. akt I SA/Gd 1145/99, wyrok NSA z dnia 30 września 2005 r. sygn. akt FSK 2528/2004). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że nie ma wątpliwości co do rozumienia przepisów mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Zastosowanie innych przepisów niż to uczyniono do ustalonego stanu faktycznego, oznaczałoby wydanie decyzji sprzecznej z obowiązującym prawem. Należy także podkreślić, że nałożony przez art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek organów podatkowych dążenia do prawdy obiektywnej należy rozumieć jako ciążące na tym organie zobowiązanie do podejmowania wszelkich niezbędnych działań, jakie są konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W niniejszej sprawie dokonując oceny materiału dowodowego organy podatkowe uznały zebrany materiał za dostatecznie wyjaśniony do wydania orzeczenia co do istoty sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy niewątpliwie potwierdza zasadność zastosowanych przez organy podatkowe przepisów ustawy o podatku akcyzowym dotyczących nabycia wewnątrzwspólnotowego, czyniąc tym zadość zasadzie praworządności. Ocena dowodów została przeprowadzona prawidłowo, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów i nie został przekroczony próg dowolności. Wnioskowanie było przeprowadzone w sposób prawidłowy, przy zastosowaniu zasad logiki i doświadczenia życiowego. Sąd nie dopatrzył się w sposobie prowadzenia postępowania podatkowego naruszenia zasady czynnego udziału strony czy zasady szybkości postepowania określonych w art. 123 § 1 o.p i 125 § 1 o.p., bo te przepisy odnoszą się do postępowania zwieńczonego zaskarżoną decyzją , a nie jak błędnie wskazał Skarżący, art. 10 i art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.). W skardze nie przedstawiono zresztą rzeczowych argumentów na poparcie takiego stanowiska, a sąd z urzędu nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień. Jak dowodzi lektura akt postępowania podatkowego Skarżący miał stworzoną możliwość wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego i z tej możliwości korzystał. Z tych wszystkich względów, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270 z późń. zm.), skargę oddalił.