I SA/Rz 1224/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku "A" sp. j, z siedzibą w M., o przyznanie tej spółce prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie doradcy podatkowego, w sprawie ze skarg "A" sp. j, z siedzibą w M. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 października 2014 r. o numerach: (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...), w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2010 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca spółka wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie dla niej zawodowego pełnomocnika, w osobie doradcy podatkowego. W związku z tym, złożyła, na urzędowym formularzu PPPr, oświadczenie o stanie majątkowym, zgodnie z którym wartość zgromadzonych przez nią środków trwałych wynosi 47 699,40 zł, a ostatni rok obrotowy zamknęła stratą w wysokości 30 zł. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem skarżąca nie posiada żadnego czynnego rachunku bankowego, a jej przychód za 2014 r. wyniósł 1 390,33 zł, zaś za pierwsze półrocze 2015 r. wynosi 0 zł. Oprócz tego, w uzasadnieniu wniosku podkreślono, że Sąd Rejonowy w T., postanowieniem z dnia 14 lipca 2014 r. umorzył prowadzone względem spółki postępowanie upadłościowe, ze względu na brak środków na jego przeprowadzenie. Aktualnie spółka faktycznie nie prowadzi działalności, nie jest więc w stanie pokryć kosztów skorzystania z pomocy zawodowego pełnomocnika – doradcy podatkowego. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie prawnej a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, w zakresie częściowym, może nastąpić, gdy wykaże ona że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Jak wynika z przytoczonego wyżej regulacji przyznanie prawa pomocy innym stronom postępowania sądowoadministracyjnego niż osoby fizyczne uzależnione jest nie tylko od ich sytuacji materialnej. Ustawodawca w przypadku tej kategorii podmiotów, jaką stanowią osoby prawne i jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, posługując się terminem "prawo pomocy może zostać przyznane", pozostawił decyzję w tym przedmiocie uznaniu sądu, co oznacza, że nawet w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże faktyczny brak środków na pokrycie określonych kosztów postepowania, to nie rodzi to po jego stronie swoistego rodzaju "roszczenia" o przyznanie mu ulgi w postaci prawa pomocy. Udzielając bowiem tego rodzaju wsparcia ze środków publicznych osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej rozważyć należy oprócz uwarunkowań materialnych również takie okoliczności jak status i forma prawna wnioskodawcy, cele jego działalności, możliwości pozyskania przez niego środków oraz potencjalne skutki odmowy przyznania mu wsparcia. Skarżąca ma status jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, w rozumieniu art. 33 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.), co oznacza, że posiada ona zdolność prawną, jednakże nie jest podmiotem w pełni niezależnym od swoich wspólników. Za zobowiązania spółki jawnej subsydiarnie odpowiadają bowiem jej wspólnicy, co wynika z art. 31 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030, ze zm.). W związku z tym, w sytuacji, w której spółka nie będzie w stanie regulować swych zobowiązań, obowiązek ten spadnie na wspólników. Skarżąca w niniejszej sprawie jest spółką prawa handlowego – przedsiębiorcą, którego celem działania jest pomnażanie majątku swoich wspólników, którzy ponoszą solidarną odpowiedzialność za jej zobowiązania. W sytuacji więc, w której spółka ta nie posiada środków na zaspokojenie swoich potrzeb, takich jak opłacenie usług zawodowego pełnomocnika, w pierwszej kolejności pominą się zwrócić o pomoc do wspólników, z woli których została utworzona i funkcjonuje w obrocie gospodarczym. Niezależnie od powyższego stwierdzić też należy, że skarżąca nie realizuje żadnych szczególnie doniosłych celów społecznych, które przemawiałyby za przyznaniem jej wsparcia z budżetu państwa. W związku z tym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.