I SA/Rz 123/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędzia WSA Kazimierz Włoch / spr./ Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. spółka jawna w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 rok w postępowaniu wznowieniowym oddala skargę. I SA/Rz 123/17 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2017r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2016r., nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy z dnia [...] października 2015r., nr [...], określającej "A" Sp.j. z siedzibą w K. (dalej: spółka/skarżąca) wysokość podatku od nieruchomości za 2015r. Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] października 2015r., nr [...], Wójt Gminy określił Zakładowi spółce wysokość podatku od nieruchomości za 2015r. w kwocie 49.906 zł. Pismem z dnia 5 września 2016r. spółka wniosła o wznowienie postępowania w sprawie ww. decyzji ostatecznej, wskazując na zaistnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm. – dalej: O p.). Spółka wskazała, że organ podatkowy nie był w posiadaniu aneksu do umowy dzierżawy z dnia 15 września 2011r., w którym Spółka wydzierżawia jedynie część działki nr [...] sklasyfikowanej jako (Bi) o pow. 6165 m2 spółce "B" i od samego początku deklarowała je jako związane i zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez dzierżawcę. Zdaniem spółki, brak ww. aneksu do umowy uniemożliwił organowi podatkowemu prawidłowe określenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 rok. Decyzją z dnia [...] listopada 2016r., nr [...], Wójt Gminy odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej, wobec nie stwierdzenia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. W ocenie organu I instancji, aneks do umowy dzierżawy, na który powołuje się spółka, nie jest istniejącym w dniu wydania decyzji dokumentem mającym jakiekolwiek znaczenie prawne, nie musiał więc być znany organowi podatkowemu. Powołując się na treść przepisów ustawy z dnia 21 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014r., poz.849 ze zm. – u.p.o.l.), organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie podatnikiem jest Spółka będąca właścicielem nieruchomości i obiektów budowlanych, a nie dzierżawca, który jest posiadaczem zależnym. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że z uwagi na to, że spółka nie jest podmiotem leczniczym, nie udziela świadczeń zdrowotnych i nie zajmuje pomieszczeń na cele związane z działalnością w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, brak jest możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku od nieruchomości przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniom spółki, przedmiotowy aneks do umowy dzierżawy nie świadczy o wyjściu na jaw nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję z dnia 15 października 2015r. określającą spółce wysokość podatku od nieruchomości za 2015 rok. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2017r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o braku przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wójta Gminy z dnia [...] października 2015r. Wskazał, że nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2015r., a nieznanym organowi, który wydał tą decyzję jest aneks do umowy dzierżawy, według którego Spółka, jako wydzierżawiający, będąc właścicielem działki nr ew. 4191, oddała w dzierżawę część ww. nieruchomości o pow. 6.165m2 na rzecz "B"Sp.j. W ocenie organu odwoławczego, powyższy dowód nie stanowi dowodu istotnego dla sprawy, gdyż jego treść nie zmienia ustaleń organu podatkowego. Organ II instancji wyjaśnił, że w przypadku oddania nieruchomości, stanowiącej własność danego podmiotu, w posiadanie zależne osobie trzeciej na podstawie zwartej z tym podmiotem umowy dzierżawy, podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel nieruchomości, co wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Z tych względów dzierżawca nieruchomości należącej do Spółki nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że przedmiotem postępowania wszczętego na skutek wniosku o wznowienie postępowania nie może być ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, gdyż jest to tryb szczególny, który nie zastępuje drogi wzruszenia decyzji w trybie kontroli instancyjnej. Na powyższą decyzję organu odwoławczego spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: - naruszenie przepisów O.p. Działu IV Rozdział 17 – Wznowienie postępowania, przez oparte na fałszywym założeniu, nieuprawnione odniesienie przesłanki wznowienia postępowania, wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. do podmiotu zobowiązanego, a nie do przedmiotu, czyli gruntów, co narusza art. 245 O.p.; - błędne ustalenie stanu faktycznego i prowadzenie postępowania wbrew zasadom określonym w art. 122 O.p. przez nierzetelne prowadzenie postępowania w oparciu tylko o wybiórczo uznany dokument (decyzję Wójta Gminy), nie podjęcie w sposób rzetelny wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez dowolną i wybiórczą ocenę dowodów; - naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2 u.p.o.l. i art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. podatku rolnym (Dz. U. z 2016r., poz. 617 ze zm.) przez ich błędną wykładnię; - naruszenie art. 120 O.p. przez niezastosowanie właściwych przepisów do podatkowania użytków rolnych. Skarżąca zarzuciła, że naruszenie powyższych przepisów jest konsekwencją nie przyjęcia jako dowodu w sprawie aneksu do umowy dzierżawy na okoliczność braku zajęcia użytków rolnych na działalność gospodarczą, gdyż użytki te nie były objęte tą umową, a błędne przyjęcie tego dowodu na okoliczność ustalenia podmiotu zobowiązanego (podatnika) podczas gdy skarżąca nie negowała, że jest podatnikiem wszystkich posiadanych nieruchomości. Zdaniem skarżącej, błędnie opodatkowano też część budowli znajdujących się na użytkach rolnych, gdyż umowa wskazuje, że nie są związane z działalnością gospodarczą. Skarżąca podkreśliła, że Wójt Gminy w decyzji z dnia [...] października 2015r. opodatkował posiadane przez nią użytki rolne nie badając ich zajęcia na działalność gospodarczą. Opodatkował również budynki znajdujące się na tych gruntach. Organ II instancji oparł swą decyzję na błędnym przeświadczeniu, że te grunty i budowle znajdują się w posiadaniu spółki "B" Sp.j. Skarżąca wydzierżawiła ww. spółce tylko część działki zabudowanej budynkiem, właścicielem pozostałej części jest nadal skarżąca, która nie prowadzi na niej działalności gospodarczej, na dowód czego przedłożono aneks do umowy dzierżawy, którym skarżąca wydzierżawiła jedynie grunty o pow. 6165-(Bi) podkreślając, że tylko te grunty zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej przez dzierżawcę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zauważyć należy, iż Spółka Jawna, odwoływała się od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] października 2015r., nr [...], określającą jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015r. w kwocie 49.906 zł, jednakże decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] kwietnia 2016r. Nr [...] została utrzymana w mocy. Na tą ostatnią decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2016r. wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2016r. Sygn. akt I SA/Rz 490/16 skargę oddalił. Wobec czego niewątpliwie wyżej przedstawiona decyzja Wójta Gminy z dnia [...] X.2015r. stała się ostateczną. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Sam fakt istnienia aneksu z dnia 15.IX.2011r. do umowy dzierżawy, nie jest dowodem istotnym w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania. Powyższy aneks został przez stronę załączony do akt Sądowych (k.12) w sprawie sygn. akt I SA/Rz 490/16 wobec czego był przedmiotem oceny tegoż Sądu, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Należy przyjąć, że Sąd przed wydaniem wyroku w wyżej przedstawionej sprawie, uznał, że aneks do umowy dzierżawy sporządzonej w dniu 15 września 2011r., pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż w przeciwnym razie uchyliłby zaskarżoną decyzją. Nadmienić należy, że od wyroku z dnia 11 sierpnia 2016r. sygn. akt I SA/Rz 490/16, strona nie wnosiła skargi kasacyjnej. Już z powyższych względów należało uznać, że organy podatkowe prawidłowo uznały aneks do umowy dzierżawy jako nieistotny dowód w sprawie. Wznowienie postępowania, stwarza możliwość prawną ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością określoną w przepisach prawa. Procedura tego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona jest przepisami art. 240-246 Ordynacji podatkowej. Zarzuty podniesione w skardze, dotyczą zwykłego postępowania wymiarowego i nie mogły okazać się skuteczne w szczególnym trybie wznowieniowym, którego przedmiotem postępowania nie może być ocena prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu procesowym w trybie wznowieniowym, organ może oceniać sprawę ponownie, ale tylko w takim zakresie, jaki wynika z branej pod uwagę przesłanki wznowienia. Nie może zaś dokonywać nowych ustaleń i oceny materiału dowodowego, raz już ocenionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (tak też WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 15 listopada 2015r. sygn. akt I SA/Rz 701/16). Tryb wznowieniowy jako szczególny nie może zastępować drogi wzruszenia decyzji w toku kontroli instancyjnej. Zważywszy na powyższe ponieważ organy nie naruszyły prawa procesowego jak i materialnego, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a.