I SA/Rz 1239/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku G. K. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) października 2014 r., nr (...), w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości - postanawia – zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości. Skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (zakres wnioskowanego prawa pomocy wynika z treści skargi). W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się jedynie z renty w wysokości 942 zł brutto miesięcznie. Składając deklarację odnośnie posiadanego majątku skarżąca wymieniła jedynie mieszkanie o pow. 44 m2. W uzasadnieniu wniosku podała także, że w związku z niskimi dochodami oraz wysokimi wydatkami, związanymi między innymi z ponoszeniem kosztów leczenia, zmuszona jest do korzystania z pomocy materialnej swojej córki, która prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 1 021 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze treść przytoczonego wyżej przepisu, a także sytuację materialną skarżącej, która osiąga bardzo niskie dochody, jak również wysokość potencjalnych kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie, przewyższającą miesięczne dochody skarżącej, należy stwierdzić, że jej wniosek o zwolnienie od obowiązku ich ponoszenia jest w pełni zasadny. Konieczność sfinansowania przedmiotowych kosztów mogłaby bowiem wiązać się z pozbawieniem jej środków niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.