I SA/Rz 1243/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izy Celnej z dnia [...] października 2014r., nr [...], w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty długu celnego w związku z importem samochodu osobowego marki Mazda CX-5, w związku z wnioskiem skarżącego od przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi ISA/Rz 1243/14 Uzasadnienie P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014r., nr [...], w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty długu celnego w związku z importem samochodu osobowego marki Mazda CX-5, objętego zgłodzeniem celnym. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz zaświadczenie lekarskie stwierdzające niezdolność do pracy w okresie od 12 do 23 listopada 2014r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja została mu doręczona w dniu 14 października 2014r., a termin do wniesienia skargi upływał w dniu 13 listopada 2014r. Od dnia 12 listopada 2014r. skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim. Podał, że lekarz zalecił mu niewychodzenie z domu i leżenie oraz że z uwagi na złe samopoczucie w okresie zwolnienia pozostawał w domu, pod opieką osób bliskich. Dopiero po powrocie do zdrowia był w stanie sporządzić i złożyć skargę. Zdaniem skarżącego, jego choroba - potwierdzona zaświadczeniem lekarskim – uprawdopodabnia brak winy w uchybieniu terminu, gdyż nawet przy dołożeniu maksymalnej staranności nie był w stanie sporządzić i nadać skargi w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje : Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 j.t.), zwana dalej: P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1-2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanką uzasadniającą przywrócenie terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie skarżący uzasadnił uchybienie terminu do wniesienia skargi swoją chorobą. Na tę okoliczność skarżący przedstawił kopię zaświadczenia lekarskiego. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została dręczona skarżącemu w dniu 13 października 2014r. (a nie jak twierdzi skarżący 14 października 2014r.). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem 12 listopada 2014r. (a nie 13 listopada 2014r. jak podano we wniosku). W dniu 12 listopada 2014r., jak podaje skarżący, z uwagi na złe samopoczucie udał się on do lekarza, który stwierdził niezdolność do pracy w okresie od 12 do 23 listopada 2014r. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 maja 2011r., sygn. akt I FZ 516/11 (publ.LEX nr 1336139) istnienie przeszkody do dokonania czynności w postępowaniu (np. choroby) nie oznacza jeszcze, że automatycznie uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy można mówić dopiero w sytuacji, gdy dana przeszkoda w dokonaniu czynności (jak np. choroba) skonfrontowana z obiektywnymi miernikami staranności prowadzi do wniosku, że zobowiązany do dokonania określonej czynności postępowania nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu do jej dokonania, nawet przy użyciu największego możliwego w danych warunkach wysiłku. W szczególności sam fakt choroby, nawet poświadczony zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Przedstawienie zaświadczenia lekarskiego wskazuje, że istniała przeszkoda do dokonania czynności w postępowaniu (choroba), jednak dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu konieczne jest uwiarygodnienie przez stronę jej niemożności działania, mimo dołożenia staranności w przezwyciężaniu takiej przeszkody. W przypadku choroby trzeba zatem wskazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu. Pogląd o konieczności istnienia ze względu na chorobę niemożności działania po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu i niewystarczalności w tym zakresie przedłożenia zaświadczenia lekarskiego znajduje szerokie potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki NSA z 17 czerwca 2010r., sygn. akt I FSK 356/2009, z dnia 26 stycznia 2010r., sygn. akt II OSK 144/2009, z dnia 15 lipca 2009r., sygn. akt II OSK 1162/2008). W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Nie wykazał bowiem, że stan zdrowia uniemożliwiał mu prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą, w sytuacji, gdy jak sam podaje, znajdował się pod opieką osób bliskich. Co więcej, z treści przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia, gdzie w punkcie 6 – "Wskazania lekarskie" wpisano cyfrę 2, która oznacza, że chory w okresie zwolnienia może chodzić, wynika wprost, że skarżący – wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku - nie musiał leżeć. W konsekwencji Sąd uznał, że treść przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego nie dawała podstaw do przyjęcia, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwiał mu zarówno osobiste sporządzenie skargi, jak i zlecenie tej czynności innej osobie, czy też posłużenie się inną osobą przy nadaniu jej w urzędzie pocztowym. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.