I SA/Rz 1263/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2015 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. H. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) października 2014 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego, w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek. Zaskarżoną decyzją z dnia 31 października 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, w przedmiocie ustalenia skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności, w wysokości 22 104 zł. Wnosząc skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa skarżący wystąpił jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania, na czas rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, ze względu na swoją trudną sytuację materialną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a./ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu sądu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (publ. w CBOiS – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do oceny zasadności wniosku skarżącego należy stwierdzić, że na podstawie informacji w nim zawartych nie można stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący wprawdzie podniósł, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, jednakże nie uprawdopodobnił tego w jakikolwiek sposób, nie wyjaśnił też z czego ta trudna sytuacja wynika. W tej sytuacji trudno domniemywać okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że wykonanie kwestionowanego rozstrzygnięcia będzie dla skarżącego szczególnie dotkliwe lub spowoduje nieodwracalne skutki. Z tego więc względu brak jest podstaw do przyznania mu ochrony tymczasowej, w postaci wstrzymania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.