I SA/Rz 1264/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: SSO del. do WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. H. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2014 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] października 2014r. nr [...] odmówił stronie D. H. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2014 r. Powyższe postanowienie zostało doręczone w/w stronie w dniu 20 października 2014 r. z pouczeniem o prawie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Strona wniosła w istocie skargę do tutejszego sądu nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 24 listopada 2014 r. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Art. 83 § 3 p.p.s.a. stanowi zaś, że pismo procesowe nadane za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem do sądu. W realiach niniejszej sprawy D. H. wniosła skargę w dniu 24 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego) podczas gdy ustawowo zakreślony termin do wniesienia tego środka prawnego upłynął bezskutecznie w dniu 19 listopada 2014 r. Stosownie do art. 85 p.p.s.a. czynność procesowa podjęta po upływie terminu zawitego, jakim jest termin do wniesienia skargi, jest bezskuteczna. Spóźniona skarga po myśli art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym, do czego uprawnia z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a.. Nadmienić jeszcze wypada, że wprawdzie regułą jest, że sąd administracyjny nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty (art. 220 § 1 p.p.s.a.), wszak niecelowe jest pobieranie opłaty w takiej sytuacji, gdy z treści pisma lub ujawnionych okoliczności sprawy wynika, że podlega owo pismo odrzuceniu (art. 222 p.p.s.a.), a taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawia. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak na wstępie.