I SA/Rz 127/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Piotr Popek / spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2017 rok 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie radcy prawnemu G. G. – Kancelaria Radcy Prawnego w kwocie 73,80 (siedemdziesiąt trzy i 80/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 13,80 (trzynaście i 80/100) złotych, za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia M. C. (dalej: Podatnik/Skarżący) zobowiązania podatkowego w podatku rolnym na 2017 r. w kwocie 170 zł. Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta, na podstawie danych z ewidencji gruntów ustalił, że Podatnik posiada grunty zielone o pow. [...] ha i grunty orne o pow. [...] ha, łącznie [...] ha, które podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym według ceny skupu żyta – 5q za 1 hektar fizyczny tj. w stawce 262 zł za hektar fizyczny. Wobec tego ustalił Podatnikowi wysokość podatku rolnego po zaokrągleniu do pełnym złotych w kwocie 170 zł. Dane do podstawy opodatkowania zostały przyjęte przez organ podatkowy zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków oraz deklaracji złożonej przez podatnika. Po rozpatrzeniu odwołania, organ odwoławczy powołaną na wstępie decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I Instancji powołując się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. zwana dalej O.p.) w zw. z art. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 617, zwana dalej u.p.r.) stanowiące, że podatnikiem podatku rolnego są m. in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów, a warunkiem uznania nieruchomości za grunt opodatkowany podatkiem rolnym jest sklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2101, zwana dalej: p.g.k.) są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a uzyskany z niej wypis ma walor dokumentu urzędowego. Mając powyższe na względzie, SKO uzasadniało, że organ w postępowaniu podatkowym nie ma podstaw do pomijania tych danych. W sytuacji natomiast, kiedy strona kwestionuje prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów, to powinna wystąpić z wnioskiem o ich zmianę do organu prowadzącego ewidencję, tj. do starosty. Do czasu zmiany danych, organ podatkowy jest związany danymi wynikającymi z ewidencji. Organ II instancji wyjaśnił dalej, że w przedmiotowej sprawie podatek rolny został ustalony z tytułu własności gruntów położonych w gminie R. Z dokumentów załączonych do akt sprawy oraz informacji przedłożonej przez Podatnika wynika, że jest on właścicielem gruntu rolnego o pow. [...] ha fizycznego stanowiącego podstawę do obliczenia podatku rolnego. SKO uzasadniało, że organ I instancji prawidłowo przyjął stan wynikający z obowiązującej ewidencji gruntów i budynków oraz prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy nie naruszając przy tym samym prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odniesieniu do zarzutu podniesieniowego w odwołaniu wyjaśniło, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków przyjęte do obliczania podstawy opodatkowania oraz charakteru gruntów mają charakter wiążący i organ II instancji nie jest w stanie ich zmienić. Organy podatkowe nie mogą przyjąć innych danych do ustalenia wysokości zobowiązania w podatku rolnym. Organ II instancji wskazał również, że na podstawie art. 67a § 1 O.p. organ podatkowy może z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym: odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty, odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek i umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podatnik wskazał na odległe terminy doręczenia decyzji w stosunku do jej wydania. Podniósł, że nie zajmuje się rolnictwem, a także jest inwalidą I grupy, jest schorowany oraz przeszedł operację. Podniósł, że nie jest dla niego zrozumiała okoliczność, że zostało ustalone zobowiązanie podatkowe w kwocie 170 zł, podczas gdy dotychczas właściwy organ podatkowy - Wójt Gminy Ś. wydał decyzję wymiarową na kwotę 75 zł. Skarżący podniósł również, że błędnie wyliczono stawkę podatkową liczoną od ceny żyta z uwagi na to, że nieruchomość jest nieużytkiem. Podatnik wskazał na decyzję w sprawie umorzenia postępowania w sprawie, którą wydał Prezydent Miasta R. w dniu [...] października 2017 r. i złożył wniosek o jej podtrzymanie. Pełnomocnik z urzędu ustanowiony w sprawie w postępowaniu sądowym podtrzymując skargę wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu z urzędu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W ocenie Sądu skarga, jako pozbawiona podstaw jest niezasadna. Stwierdzić na wstępie przychodzi, że dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania w niniejszej sprawie organy podatkowe prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2016r., poz.1629 – dalej: p.g.k.), podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami, powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, z dnia 13 stycznia 2010r. II FSK 1243/08 uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013r. sygn. akt II FPS 2/13, wyroki NSA z dnia 26 września 2014r. sygn. akt II FSK 3099/12 i z dnia 13 stycznia 2015r. sygn. akt II FSK 3108/12). Jest to pogląd ugruntowany i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Zatem z mocy przepisu art. 21 ust. 1 p.g.k. organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej powyżej przepis. Słusznie zatem stwierdziło Kolegium w niniejszej sprawie, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące, a ich podważenie bądź zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą ( zob. np. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10).). Stan ewidencyjny nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania jest niesporny. Ze znajdującego się w aktach wypisu z rejestru gruntów i budynków dla jednostki rejestrowej: [...] obręb [...] wynika, że stanowiące własność M. C. grunty zostały sklasyfikowane w następujący sposób: - nieruchomość oznaczona jako dz. ew. nr [...] o pow. [...] ha sklasyfikowana została jako pastwiska trwałe (PsIV) – [...] ha oraz grunty orne (RIVb) – [...] ha. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że sporządzona przez Skarżącego deklaracja ZR-1/B na podatek rolny złożona w związku z wejściem opodatkowanych gruntów w granice administracyjne miasta R. w pełni koreluje z danymi ewidencyjnymi i nie można zasadnie twierdzić, że Skarżący został wprowadzony w błąd przy jej sporządzeniu. Wyprzedzając nieco dalsze rozważania, w tym miejscu podkreślenia wymaga, że przedmiotowe grunty nie wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, co jest bezsporne, zatem dla wymiaru podatku rolnego nie ma znaczenia jakiej klasy to grunty, co tak eksponuje się w skardze, gdyż istotna w tym względzie jest tylko liczba hektarów wynikająca wprost z ewidencji gruntów i budynków. Nie ma więc znaczenia jaki jest faktyczny stan tych działek, choć jeśli odbiega od danych zawartych w ewidencji jak twierdzi podatnik, a Sąd nie kwestionuje, to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości inicjując postepowanie przed organem prowadzącym czyli właściwym starostą. O zasadach ustalania podatku rolnego traktuje rozdział 2 u.p.r. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.r. - podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Podatek rolny za rok podatkowy wynosi: 1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta, 2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy (art. 6 ust. 1 u.p.r.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadnie organy podatkowe ustaliły wysokość podatku rolnego na 2017 r. w kwocie 170 zł, przyjmując za podstawę wymiaru liczbę hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, tj. [...] ha. Przy ustaleniu stawki podatkowej zasadnie przyjęto stawkę 5q zboża oraz równowartość jednego kwintala na podstawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2016 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2017. Podniesiony w skardze zarzut, że organ podatkowy przy ustaleniu podatku rolnego za rok podatkowy powinien przyjąć równowartość 2,5 q żyta jest niezasadny dlatego, że stawkę tą przyjmuje się wyłącznie do gruntów gospodarstw rolnych, a przedmiotowa nieruchomość, jak podkreślono wyżej, nie przynależy do gospodarstwa rolnego. Zatem zarzut ten jest całkowicie niezasadny. W odniesieniu natomiast do powołanej w skardze okoliczności, że Wójt Gminy Ś., który do 2016 r. był właściwym organem podatkowym, wydał decyzję wymiarową w wysokości niższej od tej wydanej w niniejszej sprawie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 6 ust. 3 u.p.r. rady gmin są uprawnione do obniżenia cen skupu określonych w ust. 2, przyjmowanych jako podstawa obliczenia podatku rolnego na obszarze gminy. Zgodnie z powyższym, uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Rada Gminy Ś. obniżyła średnią cenę skupu żyta przyjmowaną jako podstawa obliczenia podatku rolnego na obszarze Gminy Ś. z 52,44 zł za 1 dt na 47,30 zł za 1 dt. Stąd też wymiar podatku rolnego będzie niższy, niż w gminie R., w obszarze której od dnia 1 stycznia 2017 r. położona jest przedmiotowa nieruchomość. Z przedstawionych względów, Sąd uznał postępowanie organów podatkowych i wydane rozstrzygnięcia za zgodne z prawem, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Stosownie do art. 250 § 1 P.p.s.a., wyznaczony – na zasadzie prawa pomocy, radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 ze zm.). W myśl jego § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłata obliczana jest na podstawie § 8. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja określająca wysokość zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym w wysokości 170 zł, stąd też na podstawie § 8 pkt 1 w/w rozporzadzenia opłata ta wynosi 60 zł, i na podstawie § 4 ust. 3 ulega ona podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług, którego stawka - zgodnie z art. 41 i art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221), wynosi 23 %. Łączna kwota wynagrodzenia dla radcy prawnego wyniosła 73, 80 zł.