I SA/Rz 128/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku TS o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi TS na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] grudnia 2017 r. nr [.] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł TS wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu podał, że jest osobą pokrzywdzoną. Utrzymuje się z uposażenia rodzinnego w kwocie 3300 zł, ale po zestawieniu dochodu i wydatków ma ogromny deficyt. Nie prowadzi natomiast księgowości, aby mógł podać więcej szczegółów w polu nr 11 formularza PPF dotyczącym zobowiązań i stałych wydatków. Na wezwanie z 17 kwietnia 2018 r. podał, że wypełnił już wniosek o prawo pomocy. Sprawa dotyczy sfery sądowo-urzędniczej, zaś domaganie się ujawnienia spraw osobistych stanowi przestępstwo. Nie przedstawił jednak żadnych dokumentów ani dodatkowych oświadczeń obrazujących sytuację materialno-bytową. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca nie wykazał, aby zachodziły względem niego którekolwiek z wymienionych przesłanek. Nie wywiązując się z obowiązku wynikającego z wezwania z 17 kwietnia 2018 r. uniemożliwił poznanie jego rzeczywistej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych, czym uchybił dyspozycji art. 255 Ppsa. Z samego oświadczenia zawartego w formularzu PPF wynika tylko, że utrzymuje się z uposażenia rodzinnego w wysokości 3300 zł, ale nie wiadomo, na jakie cele przeznaczana posiadane środki. Nie wymienił żadnego majątku, nie określił tytułu prawnego do zamieszkiwanego lokalu, nie wskazał jakie ponosi wydatki np. na czynsz, energię elektryczną, gaz i inne media oraz żywność i inne podstawowe wydatki związane z zaspokajaniem podstawowych potrzeb bytowych. Nie można było w takich okolicznościach, że nie będzie w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania, w którym tytułem wpis od skargi 100 zł. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa, odmówiłem uwzględnienia wniosku. Z uwagi na podniesione w piśmie skarżącego z 6 maja 2018 r. uwagi i zastrzeżenia dotyczące wezwania z 17 kwietnia 2018 r. wyjaśnić należy, że ocenie referendarza sądowego podlega tylko stan majątkowy i rodzinny wnioskodawcy pod kątem przesłanek określonych w art. 246 § 1 Ppsa, które wykazać powinna sama strona. Wymaganie od wnioskodawcy dodatkowych informacji znajduje podstawę prawną w przepisie art. 255 Ppsa. Referendarz nie ma podstaw do samodzielnego prowadzenia postępowania dowodowego, a rozpoznanie wniosku odbywa się jedynie w oparciu o oświadczenia i dokumenty zaoferowane przez stronę. Instrument określony w art. 255 Ppsa ma na celu umożliwienie poznania rzeczywistych warunków materialno-bytowych wnioskodawcy, w tym dokonanie oceny, czy można uznać daną osobę za realnie ubogą, która wymaga przyznania wsparcia ze środków publicznych, aby zapewnić jej dostęp do sądu. Brak odpowiedzi albo udzielenie odpowiedzi niepełnej lub wymijającej może mieć wpływ na ocenę wniosku, jeżeli w wyniku takiego działania lub zaniechania nie można ustalić ziszczenia się względem wnioskodawcy przesłanek prawa pomocy określonych w przepisach art. 246 § 1 Ppsa.