I SA/Rz 129/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi D. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2015 rok oddala skargę. I SA/Rz 129/17 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania D. Ś. (dalej: podatnik/skarżący), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2016r., nr [...], określającą w podatku od towarów i usług kwotę zwrotu różnicy podatku za: styczeń 2015r. w wysokości 314.791zł, za luty 2015r. w wysokości 379.337zł, za marzec 2015r. w wysokości 274.350zł. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wobec podatnika prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" przeprowadzono postępowanie kontrolne w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do marca 2015r. W postepowaniu ustalono, że przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika był handel sprzętem elektronicznym: aparatami fotograficznymi i obiektywami, telefonami komórkowymi, konsolami do gier i kamerami. Dostawcami tych towarów były podmioty krajowe, natomiast odbiorcami w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów były firmy ze Słowacji i Republiki Czeskiej. Drugim pod względem wysokości obrotów odbiorcą towaru była firma "B: s.r.o. z Republiki Czeskiej, na rzecz której podatnik wystawił 13 faktur, z kwotą należną 1.103.176,56 zł, podatek VAT 0.00 zł. Przedmiotem sprzedaży miały być telefony oraz konsole Sony Playstation. W toku postępowania kontrolnego ustalono również, że towar miał dostarczać osobiście D. Ś. lub jego pracownik, samochodami firmy "A", do wskazanego przez firmę "B" s.r.o. magazynu w miejscowości B. na terenie Republiki Czeskiej. W pięciu przypadkach towar był dostarczany za pośrednictwem firmy kurierskiej InPost do paczkomatu znajdującego się na terenie kraju w miejscowości W. Ś.. Postępowanie zakończone zostało decyzją z dnia [...] czerwca 2016r., nr [...], określającą w podatku od towarów i usług kwotę zwrotu różnicy podatku za: styczeń 2015r. w wysokości 314.791zł, za luty 2015r. w wysokości 379.337zł, za marzec 2015r. w wysokości 274.350zł. Organ I instancji przyjął, że dostawy na rzecz "B" s.r.o. nie mogą zostać uznane za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w znaczeniu art. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej: ustawa o VAT), gdyż podatnik nie dokonał tych dostaw na rzecz nabywcy zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, lecz innego, nieznanego podmiotu. Z informacji przekazanych przez czeską administrację podatkową wynikało bowiem, że pod wskazanym adresem nie ma kontaktu z firmą "B" s.r.o., nie złożyła ona deklaracji i nie ma żadnych dowodów na to, że w I kwartale 2015r. prowadziła jakąkolwiek działalność gospodarczą. Z tych względów, organ I instancji uznał, że taka dostawa nie spełnia warunku wyrażonego w art. 13 ust. 2 pkt 1 oraz 42 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT i nie uprawnia do zastosowania stawki podatkowej 0%, a podlega opodatkowaniu według stawki VAT 23 %. Od decyzji organu I instancji podatnik złożył odwołanie, po rozpatrzeniu którego, powołaną na wstępie decyzją [...] grudnia 2016r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wynika z definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zawartej w przytoczonej treści art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, aby dostawę towarów można było nazwać wewnątrzwspólnotową dostawą towarów musi nastąpić wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Brak takiego wywozu towarów, nawet przy spełnieniu pozostałych kryteriów, dyskwalifikuje możliwość przyznania takiej dostawie statusu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Z informacji czeskiej administracji podatkowej wynikało, że "B" s.r.o. rozliczająca się w Republice Czeskiej kwartalnie nie złożyła deklaracji podatkowej za I kwartał 2015r. czyli za okres w którym podatnik wystawił faktury mające dokumentować dostawy wewnątrzwspólnotowe do tej firmy. "B" s.r.o. nie wykazując i nie rozliczając w deklaracjach podatkowych składanych czeskiej administracji podatkowej nabyć wewnątrzwspólnotowych od podatnika nie potwierdziła ich realizacji. Rozważając kwestię czy doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz "B" s.r.o., organ II instancji przeanalizował dowody zebrane przez organ I instancji: dokumenty przedłożone podatnika, zeznania oraz wyjaśnienia składane przez niego i jego pracownika. W odniesieniu do dostaw realizowanych za pomocą paczkomatów firmy InPost, za niewiarygodne organ odwoławczy uznał przedłożone przez podatnika dokumenty transportowe, które przez zawarte w nich zapisy miały potwierdzać wywóz towarów do Republiki Czeskiej, tj. wydruk zlecenia usługi operatorowi InPost oraz kwit transportowy. Organ wskazał, że na dokumentach jest odciśnięta pieczątka firmy "B" s.r.o. z adresem [...] wraz z umieszczonym nieczytelnym podpisem. Na dokumencie transportowym zawarto zapis "Towar został dostarczony firmą Kurierską Paczkomat" oraz, że firma "B" s.r.o. potwierdza odbiór w [...] w Czechach towarów wymienionych w tym dokumencie transportowym. Z kolei ze zlecenia usługi operatorowi InPost wynika jednak, że jako adres odbioru przesyłki wskazał paczkomat w W. Ś., przy ulicy [...]. Natomiast przedłożone przez podatnika faktury VAT i specyfikacje towarów posiadające jedynie odciśniętą pieczątkę firmy "B" s.r.o. i nieczytelny podpis, nie zawierając żadnych odnotowań potwierdzających wewnątrzwspólnotową dostawę towarów mogą co prawda potwierdzać dokonanie transakcji z "B" s.r.o., ale nie stanowią dowodu wywozu towarów do Republiki Czeskiej. Organ odwoławczy podkreślił, że podatnik nie wskazał żadnego dowodu na to, że wywozu towarów do Republiki Czeskiej dokonała wskazana przez niego firma logistyczna "C" s.r.o., mimo, że zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT podatnik winien posiadać dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Przy czym ciężar udowodnienia, że towar został wywieziony na terytorium innego państwa członkowskiego spoczywa na podatniku, skoro deklaruje preferencyjne opodatkowanie transakcji wewnątrzwspólnotowej. W odniesieniu natomiast do dostaw, które miały być realizowane przez podatnika lub jego pracownika własnymi (firmowymi) środkami transportu, organ odwoławczy uznał za niewiarygodne dokumenty transportowe na których odnotowano, że towar dostarczono własnym transportem do firmy "B" s.r.o. w Pradze skoro, gdyż w postępowaniu ustalono, że ani podatnik, ani żaden z jego pracowników nie był w siedzibie tej firmy. Za niewiarygodne i niepotwierdzające wywozu towarów poza terytorium kraju, organ odwoławczy uznał również listy przewozowe CMR, w których wskazano m.in. miejsce przeznaczenia towaru "[...]". Z listów CMR wynika, że jako nadawcę i przewoźnika wymieniono w nich ten sam podmiot, tj. firmę podatnika, nie była zatem zawierana umowa przewozu. Natomiast faktury VAT i specyfikacje towarów posiadające jedynie odciśniętą pieczątkę firmy "B" s.r.o. i nieczytelny podpis, nie zawierają żadnych odnotowań odnośnie przewozu towarów, nie stanowią dowodu wywozu towarów do Republiki Czeskiej. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż M. Ć. - reprezentującemu firmę "B" s.r.o. - dostarczane były dokumenty, które po potwierdzeniu miały zostać odesłane do firmy podatnika. Przy tym nie wskazano żadnych dowodów potwierdzających, że było to następstwem rzeczywistego przemieszczenia towaru do firmy "B" s.r.o. w Republice Czeskiej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zwolnione z podatku od towarów i usług pozostają tylko takie dostawy, które zostały dokonane dla innego podatnika lub osoby prawnej nie będącej podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji wskazał, że kwestia pozostawania podatnika w dobrej wierze nie ma istotnego znaczenia dla rozpatrzenia sprawy, gdyż podstawą zakwestionowania dostaw było zanegowanie wewnątrzwspólnotowego charakteru tych dostaw. Zdaniem organu II instancji, z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa, dokonane przez organ I instancji ustalenia nie są dowolne, ani przypadkowe, zaś wydana decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Na decyzję organu odwoławczego podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przez błędne przyjęcie, że: - skarżący nie dokonywał na rzecz firmy "B" s.r.o. wewnątrzwspólnotowej dostawy w zakresie objętym zaskarżoną decyzją, tj. że towar objęty dostawami rzekomo nie przekraczał granicy kraju pochodzenia; - przedłożone przez skarżącego dokumenty dotyczące kwestionowanych przez organ dostaw nie potwierdzają wewnątrzwspólnotowej dostawy (nie są wystarczające); - kwestionowane przez organ transakcje i dostawy dokonane pomiędzy "A"D. Śliwińki a "D" W. W. miały charakter fikcyjny. Skarżący zarzucił, że powyższe błędne ustalenia doprowadziły do naruszenia prawa, w szczególności przepisów zawartych w rozdziale 3 ustawy o VAT oraz art. 42 tej ustawy przez ich niezastosowanie, prowadząc do nieuzasadnionej odmowy uznania dostaw za objętych preferencyjną stawką VAT. Zarzucił także, że zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny przez nałożenie zobowiązań podatkowych, którym nie powinien podlegać. Skarżący wskazał, że dostawy dokonywane były przy pomocy punktu przeładunkowego w Wodzisławiu Śląskim i skarżący otrzymywał każdorazowo od "B" s.r.o. dodatkowe potwierdzenie odbioru towaru na terenie Republiki czeskiej (zakończenia dostawy), które stanowią dodatkowy dowód w myśl art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Żądając pisemnego potwierdzenia dotarcia towaru do nabywcy, skarżący dochował wymaganej okolicznościami należytej staranności. Skarżący podkreślił, że definicja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów określa, że wypełnienie warunku transgraniczności ma miejsce już przy przekroczeniu granicy innego państwa przez towar, nie zaś – jak twierdzi organ – dotarcie pod wskazany, konkretny adres w tym państwie. Z błędne skarżący uznał stanowisko organ o do mocy dowodowej faktury na okoliczność istnienia zdarzenia gospodarczego. Zarzucił również, ze organy podatkowe poddając wątpliwość prawdziwość dokumentów zaniechały całkowicie prób wyjaśniania ról M. Ć.i R. M. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016r., poz.1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz.718 - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zakwestionowania przez organy podatkowe dokonanych przez skarżącego transakcji jako wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i związanego z nimi prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0%. Zdaniem organów podatkowych, zakwestionowane dostawy na rzecz "B" s.r.o. nie mogą zostać uznane za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w znaczeniu art. 13 ustawy o VAT, gdyż podatnik nie dokonał tych dostaw na rzecz nabywcy zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, a towar nie przekraczał granicy kraju, w konsekwencji, dostawy te nie spełniają warunku wyrażonego w art. 13 ust. 2 pkt 1 oraz 42 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT i nie uprawniają do zastosowania stawki podatkowej 0%. Natomiast skarżący stanął na stanowisku, że towar będący przedmiotem zakwestionowanych dostaw przekraczał granice kraju, transakcje nie miały charakteru fikcyjnego, o czym świadczą przedłożone przez niego dokumenty, potwierdzające wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów. Na mocy art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru polega na wywozie towarów z terenu kraju na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju w wykonaniu przeniesienia prawa do rozporządzenia tymi towarami jak właściciel lub w wykonaniu innych czynności wymienionych w art. 7 ustawy o VAT. Stosownie zaś do art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy VAT, przepis ust. 1 (zawierający definicję pojęcia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów) stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotową dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 % pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Dowodami, o których mowa w ww. przepisie, są dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: 1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), 2) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku. W myśl art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez jego nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku powinien posiadać dokument zawierający co najmniej: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów, 2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy, 3) określenie towarów i ich ilości, 4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, 5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary. Z art. 42 ust. 11 ustawy o VAT wynika, że w przypadku, gdy wymagane dokumenty nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium, państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie, dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu, dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku - inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania, dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Z powyższych regulacji wynika, że prawo podatnika do zastosowania stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0% do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że doszło do wywozu towaru z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego, który to wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na ten konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel. Z uwagi na to, że dostawa wewnątrzwspólnotowa uprawnia dostawcę do zastosowania stawki podatku VAT 0%, czyli preferencyjnej, to podatnik zobowiązany jest do udowodnienia wskazanych wyżej okoliczności. Dla uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, konieczne jest zatem łączne spełnienie dwóch przesłanek – wynikającej z art. 42 ustawy VAT, tj. należycie udokumentowany wywóz towarów z terytorium kraju) i art. 13 ustawy VAT, tj. dostawca i nabywca są podatnikami zidentyfikowanymi dla transakcji wewnątrzwspólnotowych dla potrzeb tego podatku. W tej sytuacji, niespełnienie jednego z powyższych warunków, skutkować będzie odmową uznania takiej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i co za tym idzie oznacza to odmowę zastosowania 0% stawki VAT. Podkreślić wymaga, że wywóz towaru z kraju na terytorium innego państwa członkowskiego sam przez się nie decyduje jednak jeszcze o zwolnieniu tej czynności z opodatkowania. Warunkiem jest bowiem, aby wywieziony z kraju towar został dostarczony do innego podatnika lub osoby prawnej nie będącej podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów. Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że z ustaleń organów podatkowych, poczynionych na podstawie informacji czeskiej administracji podatkowej wynikało, że firma "B" s.r.o. nie komunikowała się i nie współpracowała z czeskim organem podatkowym, nie złożyła deklaracji podatkowej za I kwartał 2015r., tj. za okres w którym skarżący wystawił faktury mające dokumentować dostawy wewnątrzwspólnotowe, nie wykazała nabyć wewnątrzwspólnotowych w deklaracjach podatkowych. Podkreślenia wymaga, że okoliczności te są bezsporne. Jak wskazano powyżej, ciężar udowodnienia, że towar został wywieziony na terytorium innego państwa członkowskiego spoczywał na skarżącym, w związku z zadeklarowaniem preferencyjnego opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowej. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, że z zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego: dokumentów przedłożonych przez skarżącego, wyjaśnień i zeznań skarżącego i świadków nie wynika, że towar faktycznie został przemieszczony na terytorium innego państwa członkowskiego. Przedłożone dokumenty i wynikające z nich sprzeczne zapisy jednoznacznie wskakują na to, że towar został dostarczony przez firmę kurierską do paczkomatu w W. Ś., a nie do firmy "B" s.r.o., tj. do nabywcy w Republice Czeskiej. Natomiast pozostałe dokumenty: faktury VAT i specyfikacje towarów opatrzone pieczęcią firmy "B" s.r.o. i nieczytelny podpis, przy braku jakichkolwiek odnotowań, które potwierdzałyby wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, nie stanowią wiarygodnego dowodu wywozu towaru do Republiki Czeskiej. Prawidłowo zatem organy obu instancji przyjęły, że towar który miał być wywieziony za granicę tak naprawdę nie został wywieziony, a dokumenty CMR nie potwierdzały jego dostawy, a jedynie pozorowały, że czynności w nich określone zostały wykonane. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości również zakwestionowanie przez organy podatkowe dostaw towaru do "B" s.r.o., w których - jak twierdzi skarżący - towar przewożony był przez skarżącego lub jego pracownika własnymi (firmowymi) środkami transportu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nikt z firmy skarżącego ani właściciel, ani żaden pracownik, nie jeździli z towarem do "B" s.r.o. w Republice Czeskiej. Zdaniem Sądu, organy podatkowe słusznie odmówiły wiarygodności dokumentom CMR, w których wskazano m.in. miejsce przeznaczenia towaru "[...]", skoro bowiem towary miałyby być przewożone własnym (firmowym) środkiem transportu. Z listów CMR wynika, że jako nadawcę i przewoźnika wymieniono w nich ten sam podmiot, tj. firmę podatnika, nie była zatem zawierana umowa przewozu. W świetle zarzutów skargi dotyczących niewyjaśnienia roli M. Ć. i R. M. należy podzielić stanowisko organów podatkowych, że M. Ć.dostarczane były dokumenty, które po potwierdzeniu miały zostać odesłane do firmy skarżącego, przy czym nie wskazano żadnych dowodów potwierdzających, że było to następstwem rzeczywistego przemieszczenia towaru do firmy "B" s.r.o. w Republice Czeskiej. Odnośnie prawa do obniżenia należnego podatku od towarów i usług o kwotę podatku należnego wskazanego w zakwestionowanej przez organy podatkowe fakturze z nr [...] z dnia 4 marca 2015r., wystawionego przez firmę "D" W. W.U. mającą potwierdzić dostawę telefonów komórkowych, należy wskazać, że w myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, wystawienie faktury stwierdzającej czynności, które nie zostały dokonane, nie daje podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Z kolei w myśl art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku z tytułu świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, jeżeli były one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który na mocy art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze. Z powyższych regulacji wynika jednoznacznie, że prawo do odliczenia podatku naliczonego związane jest z rzeczywistymi, a nie fikcyjnymi zdarzeniami gospodarczymi, co oznacza, że zasadnicze znaczenie ma nie tylko prawda formalna, wynikająca z faktury, ale i prawda materialna, polegająca na tym, iż faktura musi odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, z prawdziwymi elementami nie tylko przedmiotowymi, ale i podmiotowymi. Samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą, aby odliczyć podatek w niej naliczony. Wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, jest prawnie bezskuteczna, a w konsekwencji nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i u odbiorcy (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 marca 2014r. sygn. akt I SA/Bd 207/14, dost. CBOiS). Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli brak takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, nie możne z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym, brak jest prawa do odliczenia podatku z takiej faktury. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że zakwestionowana faktura jest nierzetelna, gdyż nie dokumentuje rzeczywistej transakcji. Podatnik nie przedstawił bowiem wiarygodnych dowodów na odbiór towarów w niej wskazanych i ich dostawę do kontrahenta. Podkreślenia wymaga, że dołączony do ww. faktury dokument wz, nie został uzupełniony w pozycjach dotyczących osoby wystawiającej i osoby odbierającej towar. Zarówno zapisy spornej faktury jak i ww. dokument wz nie potwierdzają, że J. J. był w dniu 4 marca 2015r. w U. po towar, a następnie przewiózł ten towar do firmy "B" s.r.o. w Czechach. Potwierdzenia dokonania przedmiotowej dostawy do firmy "B" s.r.o. nie stanowią sporządzone przez skarżącego dokumenty: transportowy oraz CMR, odpieczętowane przez "A" i "B" s.r.o. Jak słusznie zauważyły organy podatkowe, na pieczątkach firmy "A" oraz na dokumencie CMR w pozycji odnoszącej się do przewoźnika znajduje się podpis podatnika, który nigdy nie był w siedzibie "D", a nie J. J., który miał odebrać towar. Mimo wystawienia dokumentu wz mającego potwierdzać wydanie towaru wartego ponad 140 tys. zł, pozostał on bez pokwitowania. W tym samym dniu tj. 4 marca 2015r. towar miał by przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy na rzecz "B" s.r.o. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności świadczą o prawidłowości stanowiska organów podatkowych kwestionujących rzetelność spornej faktury w zakresie wydania towaru skarżącemu. Ustalony stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie, by pomiędzy firmą skarżącego, a jej kontrahentem doszło do jakiejkolwiek rzeczywistej transakcji. W świetle zarzutu skarżącego, że pozostawał on w dobrej wierze i zachował należytą staranność wymaganą charakterem prowadzonej działalności, należy podkreślić, że istnienie dobrej czy złej wiary podatnika ma znaczenie dla ewentualnego pozbawienia go prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur, w przypadkach, gdy usługi uwidocznione w zakwestionowanych fakturach zostały wykonane, zaś organy uznały jednak, że wystawcy tych faktur nie mogli usług tych wykonać, wskazując przy tym okoliczności, które miały o tym świadczyć. Jak słusznie wskazuje organ odwoławczy powyższa kwestia nie ma zasadniczego znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż podstawą zakwestionowania dostaw jako wewnątrzwspólnotowe było zanegowanie wewnątrzwspólnotowego charakteru tych dostaw, co wynikało z braku wywozu towarów z terytorium kraju do innego państwa członkowskiego. Z przedstawionych względów, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów podatkowych, że skarżący nie dokonał przedmiotowych dostaw na rzecz nabywcy zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych oraz że przedmiotowe dostawy nie mogą zostać uznane za wewnątrzwspólnotowe z uwagi na brak wywozu towarów z terytorium kraju do innego państwa członkowskiego, a co za tym idzie, zasadnie odmówiono mu prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 0% w odniesieniu do zakwestionowanych transakcji. W tej sytuacji, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.