I SA/Rz 129/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2025 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na informację Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia 12 lutego 2025 r. nr DWP.422.5.2024 (KPOD.01.03-IW.01-8333/24) w przedmiocie negatywnego wyniku oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia MŚP wsparciem oddala skargę. Przedmiotem skargi E. Sp z o.o. z siedzibą w T. (dalej: spółka/skarżąca) jest informacja Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego dalej: RARR/operator) z 12 lutego 2025 r. DWP.422.5.2024 (KPOD.01.03-IW.01-8333/24) w przedmiocie negatywnego wyniku oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia MŚP wsparciem. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Spółka złożyła wniosek o dofinansowanie projektu ze środków Krajowy Plan Odbudowy i Zwiększania Odporności, dotyczący inwestycji A1.2.1. Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności. We wniosku wskazała, że prowadzi jako mikroprzedsiębiorca działalność gospodarczą w branży gastronomicznej oraz rozrywkowej, obejmującą prowadzenie klubu "[...]" w T. Podkreśliła, że planowane przedsięwzięcie obejmuje rozpoczęcie świadczenia nowych usług, takich jak: organizacja zajęć sportowych i rekreacyjnych z wykorzystaniem rowerów elektrycznych, wypożyczanie sprzętu rekreacyjnego oraz organizacja eventów dla grup zorganizowanych i firm. Działania te mają na celu zwiększenie odporności prowadzonej działalności na ewentualne przyszłe sytuacje kryzysowe, a także jej rozwój poprzez rozszerzenie i dywersyfikację oferty. Spółka planuje realizację przedsięwzięcia poprzez: - zakup wyposażenia do wypożyczalni rowerów, - doposażenie klubu w klimatyzację, sprzęt audio, dodatkowe oświetlenie oraz meble. Pismem z dnia 16 stycznia 2025 r. Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego (RARR) poinformowała spółkę o negatywnej ocenie projektu na etapie oceny merytorycznej przedmiotowego wniosku. Do pisma załączono karty oceny wraz z uzasadnieniem, z których wynika, że za niespełnione uznane zostały kryteria merytoryczne B.6. W ramach oceny tego kryterium analizie podlegała kwalifikowalność wydatków oraz ich zgodność z obowiązującymi limitami, z punktu widzenia zakresu i celu przedsięwzięcia realizowanego przez MŚP. Zdaniem organu, zaplanowane działania nie zostały wystarczająco uzasadnione pod względem racjonalności oraz powiązania z oczekiwanymi rezultatami i celami Inwestycji A1.2.1 Krajowego Planu Odbudowy (KPO). W szczególności zakwestionowano zasadność poniesienia poszczególnych wydatków, wskazując na ich znaczne przekroczenie cen rynkowych. Przykładowo: - zaproponowana cena zakupu "zegarka sportowego specjalistycznego" wyniosła 13 769,00 zł, podczas gdy podobne urządzenia dostępne są w przedziale 1 500–5 000 zł, - "kask rowerowy typu enduro" wyceniono na 2 599,00 zł, mimo że ceny rynkowe oscylują między 600 a 900 zł, - natomiast "rower zjazdowy typu ENDURO" o wskazanych parametrach oszacowano na 60 885,00 zł, podczas gdy ceny w specjalistycznych sklepach wynoszą od 15 000 do 30 000 zł. Organ wskazał, że brak jest przekonującego uzasadnienia dla wyboru tych pozycji, a wskazane koszty znacznie przewyższają ceny rynkowe. W konsekwencji nie było możliwe dokonanie oceny, czy wydatki są adekwatne do planowanych działań i czy mają racjonalne uzasadnienie. Za ocenę kryterium B.6 przyznano 0 punktów. Ponadto, przedstawiona kalkulacja oraz rozeznanie rynku zostały ocenione jako ogólnikowe, niepozwalające na weryfikację realności założeń, co również skutkowało przyznaniem 0 punktów. Spółka skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP. W przedmiotowym wniosku zakwestionowała zasadność zarzutów przedstawionych przez RARR dotyczących niespełnienia kryteriów merytorycznych. Odnosząc się do oceny w zakresie Kryterium B.6, spółka podkreśliła, że planowane wydatki są w pełni uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia zakresu i celu przedsięwzięcia MŚP, a także mieszczą się w obowiązujących limitach. W związku z tym, w jej ocenie, powinna zostać przyznana maksymalna liczba punktów - 4. Spółka zaznaczyła, że organ dokonując oceny, skupił się wyłącznie na kryterium ceny, pomijając istotne aspekty związane ze specyfiką zakwestionowanych pozycji. Wskazano, że w przypadku specjalistycznego sprzętu, jakiego dotyczyły zakwestionowane wydatki, niezbędne jest uwzględnienie jego szczegółowej charakterystyki. Podkreślono, że równie ważne jak cena są parametry techniczne, jakość wykonania, zastosowane komponenty oraz możliwości wykorzystania danego sprzętu. W ocenie spółki, nie jest zasadne porównywanie cen produktów jedynie na podstawie ich nazwy, jeśli różnią się one znacząco pod względem konstrukcji, funkcjonalności i przeznaczenia. Dodatkowo skarżąca podniosła, że jej zdaniem ocena merytoryczna kryterium B.6 została dokonana bez uzasadnienia, co z kolei narusza zasady przejrzystości i rzetelności w procesie oceny, jak również utrudnia sformułowanie odwołania. Pismem z dnia 12 lutego 2025 r. RARR poinformowała Spółkę, że w wyniku weryfikacji oceny przedsięwzięcia w zakresie kryteriów oraz zarzutów wskazanych we wniosku o ponowną ocenę – złożonego w ramach naboru nr 2 w ramach inwestycji A1.2.1 "Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności" w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności – wniosek uznano za niezasadny. Operator podtrzymał swoje stanowisko, wskazując, że skarżąca nie przedstawiła wystarczających i przekonujących argumentów, które uzasadniałyby zaplanowane wydatki, jakie zamierza ponieść. W szczególności brak jest szczegółowego uzasadnienia, które potwierdzałoby racjonalność i celowość tych wydatków w kontekście nowych usług, które firma planuje wdrożyć. Zdaniem organu, zakup wysoce specjalistycznego sprzętu na etapie wprowadzania zupełnie nowej oferty rynkowej jest trudny do uzasadnienia. Tego typu działanie może przynieść efekt odwrotny do zamierzonego – zamiast zwiększenia zainteresowania, może doprowadzić do zmniejszenia liczby potencjalnych klientów. Zastosowanie zbyt wyspecjalizowanego sprzętu na wczesnym etapie rozwoju oferty ogranicza spektrum klienteli, zawężając dostępność usług do wąskiej grupy odbiorców. Tymczasem wykorzystanie sprzętu o bardziej uniwersalnym charakterze mogłoby znacząco poszerzyć grono potencjalnych klientów, co sprzyjałoby realizacji celu, jakim jest skuteczna dywersyfikacja działalności. Dodatkowo, organ wskazał, że zakup roweru i kasku w jednym rozmiarze również ogranicza dostępność usługi dla szerszego grona odbiorców. Spółka nie przedstawiła w swoim wniosku żadnego uzasadnienia dla takiego wyboru. Zaznaczono także, że samo wskazanie parametrów technicznych sprzętu nie może być traktowane jako wystarczające uzasadnienie racjonalności jego zakupu. Na zakończenie organ zwrócił uwagę, że w przypadku zakupu tzw. "roweru pumptrackowego" wnioskodawca wskazał kwotę dofinansowania w wysokości 9.900 zł, podczas gdy pozycja ta została oceniona jako kwalifikująca się do dofinansowania w 0%. Taka rozbieżność nie została w żaden sposób wyjaśniona we wniosku, co również wpłynęło negatywnie na jego ocenę. Skarżąca nie zgodziła, że z rozstrzygnięciem RARR - informacją z 12 lutego 2025 r. w przedmiocie negatywnego wyniku oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia MŚP wsparciem i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - § 4 ust. 5 lit. a) ppkt. i regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP Nabór nr 2 Wersja dokumentu obowiązująca od 12/08/2024 (dalej jako "regulamin") w związku z art. 14lza ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2025 r., poz. 198 ze zm. - określanej dalej jako ustawa). poprzez błędne uznanie, że planowane wydatki "rower zjazdowy typu ENDURO", "zegarek sportowy specjalistyczny", "kask rowerowy typu ENDURO" nie są niezbędne do wprowadzenia na rynek nowych usług w postaci: wypożyczalni rowerów pumtrackowych, roweru ENDURO, rowerów z napędem elektrycznym, sprzętu sportowo-rekreacyjnego, w tym kasków rowerowych i specjalistycznego zegarka do jazdy ENDURO oraz organizowania zajęć sportowych i rekreacyjnych, - § 6 ust. 2 regulaminu w związku z treścią załącznika nr 4 do regulaminu - instrukcji wypełniania wniosku w związku z art. 14lza ustawy poprzez przyznanie 0 pkt w ramach kryterium merytorycznego B.6. z powodu wskazania zerowego procenta dofinansowania w odniesieniu do wydatku "rower pumtrackowy" podczas, gdy z instrukcji wypełniania wniosku wynika, że "% dofinansowania" jest rubryką zaznaczoną kolorem "szarym" jako rubryka "nieedytowalna", nie możliwa do edycji przez skarżącego, oznaczona adnotacją "obliczany automatycznie", - § 7 ust. 1 regulaminu w związku z art. 14lza ustawy poprzez brak dokonania oceny przedsięwzięcia skarżącej na podstawie wszystkich informacji zawartych we wniosku, a w szczególności poprzez pominięcie następujących informacji: "W T. znajduje się Bike Park [...] oferujący trasy zjazdowe o różnej trudności wytyczone na zboczach [...]": ..Poziom trudności będzie dostosowywany do zapotrzebowania klientów (...) "Wypożyczalnia rowerów (elektrycznych, pumtruckowych, enduro) - do celów rekreacji klientów, wspierająca ekoturystykę i odpowiadająca na rosnące zapotrzebowanie na rekreację i sport dla amatorów i zaawansowanych." "z przeznaczeniem do jazdy w bike parkach i na trasach enduro dla zaawansowanych rowerzystów" "Zegarek do zjazdów na rowerze typu enduro, co pozwala na precyzyjne pomiary oraz zabezpieczenie przed jego uszkodzeniami w trudnych warunkach zjazdowych. Dla osób, które biorą udział w zawodach sportowych (...)". - § 7 ust. 3 w związku z § 8 ust. 5 regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP w związku z art. 14lza ustawy poprzez brak dokonania "niezależnej oceny przez co najmniej dwóch członków oceniających" w ramach pierwszego etapu rozpatrywania wniosku poprzez przesłanie do skarżącej karty oceny jednego z oceniających nazwanej jako "ocena_2_8333" bez uzasadnienia w kolumnie "uzasadnienie" wiersza B.6. Kryteria Merytoryczne, - § 9 ust. 4 regulaminu w związku z art. 14lza ustawy poprzez zaniechanie rozpatrzenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP w granicach zakreślonych ww. przepisem tj. w drodze zweryfikowania prawidłowości oceny "w zakresie kryteriów i zarzutów" w miejsce czego organ dokonał zmiany zarzutów, poprzez zmianę uzasadnienia uprzednio postawionych zarzutów oraz poprzez wskazanie nowych, - art. 14lza ust. 1 oraz ust. 2 ustawy poprzez przeprowadzenie procedury wyboru przedsięwzięcia w sposób naruszający prawo tj. nieprzejrzysty, nierzetelny i stronniczy, w skutek czego doszło do nierównego traktowania skarżącej względem innych podmiotów wnioskujących o udzielenie wsparcia, - art. 14lze ust. 7 w związku z art. 14lzf ust. 2 ustawy poprzez brak pouczenia skarżącej o prawie złożenia skargi. W obszernym uzasadnieniu skarżąca w pełni podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko z wniosku z dnia 22 stycznia 2025 r., wskazując, że wydatki zostały oszacowane rzetelnie i z należytą starannością. Zarzuca organowi naruszenie zasady niezależnej i podwójnej oceny (§ 7 i 8 regulaminu), gdyż jedna z kart oceny (ocena_2_8333) nie zawierała żadnego uzasadnienia przy kluczowym kryterium merytorycznym. Skarga kwestionuje także merytoryczność zarzutów organu - nieprecyzyjne i ogólnikowe wskazanie rzekomo zawyżonych wydatków bez jednoznacznego uzasadnienia i odniesienia do konkretnych pozycji. Skarżąca dowodzi, że wskazane jako "zawyżone" ceny (np. rower ENDURO, zegarek sportowy) wynikają z ich profesjonalnego charakteru i specyfikacji, nieporównywalnych z podstawowym sprzętem. Dodatkowo zwraca uwagę na niespójność stanowiska organu, który nie kwestionuje wydatków znacznie niższych od średnich rynkowych (np. rower pumptrack), co sugeruje arbitralność oceny. Organ, dokonując ponownej oceny, rozszerzył zarzuty w sposób nieuprawniony, wbrew § 9 ust. 4 regulaminu - skarżąca nie miał możliwości odniesienia się do nowych zastrzeżeń. Przykładem jest nowy zarzut dotyczący błędnego procentu dofinansowania dla jednej pozycji, podczas gdy pole to było automatycznie wypełniane przez system i niemożliwe do edycji. Końcowo skarżąca wskazała, że, zarzut dotyczący braku zróżnicowania rozmiaru sprzętu (roweru i kasku ENDURO) Skarżący uznaje za nietrafny - wskazując, że zakup jednej sztuki specjalistycznego sprzętu miał charakter pilotażowy i zachowawczy, co nie ogranicza racjonalności ani realności planowanej usługi wypożyczalni. W odpowiedzi na skargę RARR wniosła o jej odrzucenie wskazując, że relacja pomiędzy skarżącym a RARR jako operatorem ma charakter cywilnoprawny. W ocenie organu skoro materia będąca przedmiotem skargi nie mieści się w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego i nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego skarga powinna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Na wypadek braku odrzucenia skargi organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w informacji z 12 lutego 2025 r. i jego argumentację zawartą w karcie ponownej oceny . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności sąd musi rozważyć argumentację organu w zakresie braku kognicji sadu administracyjnego w tego typu sprawach, z uwagi na brak prawa uczestnika konkursu do złożenia skargi do sądu. Kwestie prowadzenia postępowania w sprawie przyznania wsparcia uregulowane zostały w przepisach art. 14a i następne ustawy. Kwestie zaskarżalności wydanych w trakcie tego rodzaju postępowania reguluje przepis art. 14lzf ustawy, który w ustępie 2 stanowi, że w przypadku ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia lub pozostawienia wniosku o ponowna ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia podmiot wnioskujący o objęcie przedsięwzięcia wsparciem może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Przepis ten dotyczy więc podmiotu, który wnioskował o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, i uzyskał ponowna negatywna ocenę wniosku. Definicje pojęć użytych w tym przepisie zawiera ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w art. 14la, który stanowi, że przez przedsięwzięcie należy rozumieć element inwestycji realizowany przez ostatecznego odbiorcę wsparcia, zmierzający do osiągnięcia założonego celu inwestycji, zaś przez inwestycję - inwestycję w rozumieniu rozporządzenia 2021/241. Przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiającego instrument na rzecz odbudowy i zwiększania odporności (Dz. Urz. UE.L.2021.57.17 ) pomimo wielokrotnego posługiwania się pojęciem inwestycji nie zawierają definicji tego pojęcia. Jednocześnie przepis art. 14la pkt 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wskazuje, że przez ostatecznego odbiorcę wsparcia należy rozumieć podmiot realizujący przedsięwzięcie. Definicje tych dwóch pojęć są o tyle problematycznie sformułowane, że definiują się wzajemnie. Ostatecznym odbiorcą wsparcia jest podmiot realizujący przedsięwzięcie, zaś podmiotem realizującym przedsięwzięcie jest ostateczny odbiorca wsparcia. Definicja taka jest oderwana całkowicie od rzeczywistego przepływu środków finansowych, jak także od użytych w rozporządzeniu dalszych pojęć definiujących podmioty uczestniczące w realizacji programu zwiększania odporności i odbudowy. W ustawie nie zdefiniowano, a nawet nie wymieniono takich pojęć jak przedsięwzięcie MŚP. Pojęcie to pojawia się dopiero w § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis na dywersyfikację działalności mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. z 2024 r., poz. 687). Rozporządzenie to definiuje, że przedsięwzięcie MŚP to działania realizowane przez mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców prowadzących działalność w sektorze hotelarstwa, gastronomii, turystyki lub kultury, których celem jest dywersyfikacja działalności w ramach inwestycji, o której mowa w § 1 ust. 1. Udzielanie zatem pomocy mikroprzedsiębiorcom oraz małym i średnim przedsiębiorcom w ramach Krajowego Planu Odbudowy nie zostało uregulowane w ustawie, a jedynie w akcie wykonawczym, wydanym na podstawie ustawy. Wprowadzono w nim nowe, nieznane ustawie pojęcia, jak przedsięwzięcie MŚP, czy "Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności". W rozporządzeniu tym nie przewidziano żadnych uprawnień dla przedsiębiorców z sektora MŚP do zaskarżenia wydanych wobec nich rozstrzygnięć przez organy prowadzące postępowanie do sądu administracyjnego. W ocenie sądu nie byłoby zresztą dopuszczalne, skoro o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi decydować zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. ustawa szczególna. W tym miejscu należy wskazać na treść przepisu art. 45 ust. 1 Konstytucji stanowiący, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Wykładnia sytuacji prawnej uczestniczącego w postępowaniu o udzielenie wsparcia podmiotu MŚP musi być dokonana z uwzględnieniem tej dyrektywy. W ocenie sądu musi to prowadzić do przyjęcia dopuszczalności skargi do sądu w sprawie niniejszej. Ponieważ w ustawie nie zdefiniowano pojęcia przedsięwzięcia MŚP, jak także inwestycji realizowanej przez taki podmiot i nie przewidziano procedury takiej jaka została zastosowana na skutek wydania powołanego powyżej rozporządzenia oraz Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP sąd uznał, że uprawnienia jakie zostały przewidziane przez ustawę w omawianych powyżej przepisach dla podmiotu realizującego przedsięwzięcie przysługiwać będą również podmiotowi realizującemu przedsięwzięcie MŚP. Pojęcie użyte w ustawie oznaczać będzie zarówno przedsięwzięcie, jak i przedsięwzięcie MŚP. Nie może być bowiem tak, że na skutek uregulowania procedur rozdysponowania środków finansowych pochodzących z Unii Europejskiej aktem podustawowym czynności te będą wyłączone z kontroli sądowej i strony nie będą mogły skorzystać z ochrony sądowej. Nie jest bowiem też tak, że czynności prowadzone przez Rzeszowska Agencję Rozwoju Regionalnego odbywają się tylko na podstawie prawa cywilnego (zawierane są umowy cywilnoprawne). Zawarcie umowy cywilnoprawnej jest bowiem poprzedzone postępowaniem konkursowym, którego reguły zostały określone w akcie administracyjnym - regulaminie konkursu, wraz z wykazem koniecznych dokumentów, sposobem sporządzania tych dokumentów, czy sposobem ich oceny przez ekspertów, czy też w końcu procedurą odwoławczą na etapie postępowania konkursowego przed organem, w tym przypadku, RARR w Rzeszowie. Takie postępowanie musi być traktowane jak postępowanie quasi administracyjne do którego zastosowanie będą miały środki kontroli sądowej charakterystyczne dla postępowań administracyjnych. Można przy tym zauważyć, że postępowanie dla realizujących przedsięwzięcia i przedsięwzięcia MŚP są praktycznie tożsame. Jedyna różnica miała by polegać na tym, że realizujący przedsięwzięcie MŚP nie mieli by prawa do złożenia skargi do sądu. Można także wskazać, że akty wydane w tego typu konkursach przez Rzeszowską Agencję Rozwoju Regionalnego mogą podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stanowią bowiem akty z zakresu administracji publicznej (dysponowanie środkami publicznymi), dotyczą uprawnień przewidzianych przez przepisy prawa (prawo do otrzymania wsparcia o spełnieniu określonych warunków), a także do postępowań tych nie stosuje się przepisów k.p.a. (za wyjątkiem przepisów dotyczących doręczeń i art. 24 k.p.a. - art. 14lzf ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju). Dlatego też sąd uznał, że stronie przysługuje prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego i skarga nie podlega odrzuceniu. Podobne stanowisko, choć z różnymi uzasadnieniami zajęły też WSA w Szczecinie w postanowieniu z dnia 25 lutego 2025 r., WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17 lutego 2025 r. sygn. III SA/Gl 29/25, czy WSA w Warszawie w wyroku z dnia 18 marca 2025 r. V SA/Wa 459/25. Dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego zaakceptował również NSA wyroku z dnia 9 kwietnia 2025 r. I GSK 179/25. Nie jest natomiast skarga uzasadniona co do meritum. Zasady udzielania pomocy i reguły przeprowadzenia konkursu w ramach Krajowego Planu Odbudowy prowadzonego przez Rzeszowską Agencję Rozwoju Regionalnego w Rzeszowie skierowanego do Mikro, Małych i Średnich Przedsiębiorstw zostały ujęte w Regulaminie wyboru przedsięwzięć MŚP. Jest to akt obowiązujący w ramach prowadzonego konkursu. Obowiązuje on zarówno jednostki realizujące przedsięwzięcie, jak i przedsięwzięcie MŚP. W § 2 pkt 13 tego regulaminu zostało zdefiniowane pojęcie przedsięwzięcia MŚP, którym są działania realizowane przez mikro, małych i średnich przedsiębiorców prowadzących działalność w sektorze hotelarstwa, gastronomii, turystyki lub kultury, których celem jest rozszerzenie lub dywersyfikacja działalności zgodnie z założeniem inwestycji. Takie ujęcie tego pojęcia oznacza, że inwestycja jest tylko takie działanie przedsiębiorcy polegające na zaangażowaniu środków pochodzących z KPO, które prowadzi do rozszerzenia lub dywersyfikacji działalności. Wydatki ponoszone w tym procesie inwestycyjnym aby zostać uznanymi za kwalifikowalne musza prowadzić do osiągniecia skutku w postaci dywersyfikacji lub rozszerzenia działalności. Wydatki prowadzące do innych skutków, nawet wzmacniające odporność przedsiębiorcy na kryzysy, ale nie dywersyfikujące lub rozszerzające działalności nie mogą być uznane za kwalifikowane w tym konkursie. Zgodnie z § 3 ust. 1 tego regulaminu inwestycja taka może polegać na : - inwestycji w bazę usługową lub produkcyjną, - podnoszenie kwalifikacji pracowników, - usługi doradcze na rzecz rozwoju MŚP. Pojęcia te zostały uszczegółowione w kryteriach wyboru przedsięwzięć MŚP. Część A poświęcona została kryteriom formalnym, jakie musiał spełnić przedsiębiorca aby uzyskać pomoc, zaś w części B opisano warunki merytoryczne, których pozytywna ocena jest podstawą do wyboru danego wniosku do przyznania wsparcia. W kryterium B6 opisano szczegółowo kryteria dotyczące kwalifikowalności wydatków. W ramach oceny tego kryterium sprawdzeniu podlega czy: 1. Wydatki są uzasadnione i racjonalne w stosunku do zaplanowanych przez Wnioskodawcę działań i celów przedsięwzięcia MŚP oraz celów określonych dla Inwestycji A1.2.1 KPO (0 pkt albo 1 pkt), tzn. że: a) wydatki są niezbędne i bezpośrednio związane z realizacją działań zaplanowanych w przedsięwzięciu MŚP; Wnioskodawca jest zobowiązany wykazać konieczność poniesienia każdego wydatku i jego związek z planowanym przedsięwzięciem (wydatki są uzasadnione); b) wysokość wydatków jest dostosowana do zakresu zaplanowanych działań i czynności realizowanych w ramach przedsięwzięcia MŚP; wydatki nie mogą być ani zawyżone, ani zaniżone (wydatki są racjonalne). 2. Wnioskodawca przedstawił informacje w zakresie sposobu (0 pkt albo 1 pkt): a) kalkulacji poszczególnych wydatków w odniesieniu do każdego rodzaju wydatku, w tym podania kosztu jednostkowego i szacowanej liczby jednostek; b) przeprowadzenia rozeznania rynku i wskazania źródeł danych, na podstawie których określono kwoty poszczególnych wydatków. 3. Zaplanowane wydatki są zgodne z rodzajami i zakresem wydatków kwalifikowalnych określonych w Przewodniku kwalifikowalności wydatków oraz są przyporządkowane do właściwych kategorii wydatków (0 pkt albo 1 pkt). 4. Przedsięwzięcie MŚP jest zgodne z limitami określonymi w Regulaminie wyboru przedsięwzięć MŚP w zakresie (0 pkt albo 1 pkt): a) maksymalnej wartości kosztów kwalifikowalnych; b) maksymalnej wartości wsparcia; c) minimalnej wartości wsparcia; d) maksymalnej dopuszczalnej intensywności wsparcia. Należy zgodzić się z organem, że w kontekście przedmiotowej inwestycji nie znajduje uzasadnienia przede wszystkim zakup roweru zjazdowego typu enduro, zegarka sportowego specjalistycznego oraz kasku rowerowego typu enduro. Należy podkreślić, że wnioskodawca planował wprowadzenie do swojej oferty usługi wypożyczalni rowerów. Prowadzenie wypożyczalni rowerów do której planuje się nabycie jednego egzemplarza roweru typu enduro, jednego kasku oraz specjalistycznego zegarka nie jest racjonalne z punktu widzenia ekonomicznego. Efektywne funkcjonowanie wypożyczalni wymaga dostosowania zasobów sprzętowych do przewidywanego popytu oraz zapewnienia odpowiedniego poziomu dostępności oferowanych produktów. Posiadanie pojedynczych egzemplarzy tego typu sprzętu nie spełnia podstawowych wymogów rynkowych, co podważa zasadność ponoszenia przedmiotowych wydatków. W odniesieniu do zakupu zegarka sportowego specjalistycznego należy zauważyć, że jego nabycie nie znajduje uzasadnienia w kontekście planowanej dywersyfikacji lub rozszerzenia prowadzonej działalności gospodarczej. Brak jest jasnego związku pomiędzy funkcjonalnością przedmiotowego urządzenia a celem realizowanego przedsięwzięcia, co podważa racjonalność tego wydatku w świetle zasad gospodarności i celowości finansowania. Funkcje, do których wnioskodawca się odniósł we wniosku oraz później w odwołaniu są wysokospecjalistyczne, nie znajdują jednak pełnego uzasadnienia w przypadku wprowadzenie nowej oferty. Należy zgodzić się z organem, że zamiar wnioskodawcy polegający na oferowaniu jednego roweru typu enduro o bliżej niesprecyzowanych parametrach oraz jednego kasku nie daje rzeczywistych podstaw do uznania, że przedmiotowa oferta mogłaby w jakikolwiek sposób skutecznie zaistnieć na rynku. Zasadna jest tutaj ocena, że rower enduro, ze względu na swoją specyfikę oraz przeznaczenie, wymaga precyzyjnego dostosowania do indywidualnych cech fizycznych użytkownika, w tym jego wzrostu, wagi oraz ogólnych predyspozycji motorycznych. W praktyce oznacza to, że oferowanie jednego egzemplarza takiego sprzętu, bez wskazania jego dokładnych parametrów technicznych, nie pozwala na rzeczywiste udostępnienie go potencjalnym użytkownikom w sposób rynkowy i konkurencyjny. Ponadto kask, jako element ochronny, musi spełniać określone standardy bezpieczeństwa i być odpowiednio dopasowany do użytkownika, co dodatkowo utrudnia stworzenie jednolitej oferty obejmującej wyłącznie jeden egzemplarz tego sprzętu. Z powyższego wynika, że oferta wnioskodawcy, ograniczona do jednego roweru enduro oraz jednego kasku, nie spełnia warunków niezbędnych do skutecznego funkcjonowania w obrocie gospodarczym. Tym samym należy uznać, że rzeczywista możliwość wprowadzenia takiej oferty na rynek jest de facto niemożliwa. Wnioskodawca nie uzasadnił we wniosku potrzeby zakupu produktów o tak dużej wartości. Wprowadzenie do swojej oferty wypożyczalni rowerów, organizacji zajęć sportowych i rekreacyjnych, organizacji eventów nie jest wystarczającym argumentem dającym podstawę do dokonania wszystkich wskazanych we wniosku bardzo drogich wydatków. Wnioskodawca nie wyjaśnił dlaczego do realizacji swoich zamierzeń potrzebuje tak specjalistycznych produktów o tak dużej wartości. Co więcej we wniosku nie przedstawiono mechanizmu wypożyczania roweru, zwłaszcza w odniesieniu do sytuacji, w której jeden egzemplarz roweru ma być udostępniany wszystkim klientom. Budzi to wątpliwości co do realności i efektywności proponowanego modelu biznesowego. Wniosek nie odnosi się także do sposobu wykorzystania roweru przez zaawansowanych rowerzystów. Brak tych informacji ogranicza możliwość kompleksowej oceny zgodności przedsięwzięcia z potrzebami rynku. Wnioskodawca nie wyjaśnia jak zamierza obsługiwać klientów, których budowa ciała jest zróżnicowana. W przypadku zakupu kasku, rozmiar i dopasowanie to podstawowe aspekty, które należało przewidzieć. Oceniający nie mogli zweryfikować precyzyjnie zakupów, które firma planuje ponieść, gdyż linki wskazane przez wnioskodawcę nie kierowały do przykładowych produktów, a jedynie do sklepów. Jak wskazano powyżej w przedstawionym uzasadnieniu brakuje przekonujących argumentów wskazujących na efektywność planowanych wydatków oraz ich adekwatność w stosunku do zakładanych celów. We wniosku nie przedstawiono jednoznacznych dowodów na to, że proponowane nakłady zostały zoptymalizowane pod kątem osiągnięcia możliwie najlepszych rezultatów w ramach dostępnych środków. W konsekwencji, brak należytego uzasadnienia w zakresie efektywności i zasadności ponoszonych kosztów budzi wątpliwości co do zgodności wydatków z zasadami gospodarności oraz optymalnego zarządzania środkami publicznymi. Analiza treści wniosku nie potwierdza zamiaru wprowadzenia do oferty specjalistycznych usług o charakterze wyczynowym. Wnioskodawca nie przedstawił szczegółowych zapisów wskazujących na planowaną działalność w tym zakresie ani na konieczność inwestycji w wyspecjalizowany sprzęt dostosowany do wymagań sportów ekstremalnych. Zasadna jest ocena organu, że we wniosku brak jest jednoznacznego uzasadnienia dla zakupu sprzętu o tak wysokich parametrach. W szczególności nie wykazano związku pomiędzy planowaną inwestycją a rzeczywistymi potrzebami przedsiębiorstwa. Wnioskodawca nie przedstawił wystarczających argumentów potwierdzających, że zakup sprzętu o tak wysokim stopniu specjalizacji jest niezbędny dla realizacji założonych celów gospodarczych. Dodatkowo, przedstawiona strategia dywersyfikacji działalności przedsiębiorstwa została opisana w sposób ogólnikowy, bez szczegółowego uzasadnienia zakupu wysoko specjalistycznych środków trwałych. Zabrakło we wniosku potwierdzenia, że zakup specjalistycznego sprzętu jest elementem koniecznym, dlaczego tak wyspecjalizowany i kosztowny model jest konieczny w kontekście usług rekreacyjnych dla szerokiego grona klientów. We wniosku wskazano, że celem wnioskodawcy było stworzenie oferty która byłaby powiązana ze znajdującymi się w T. trasami rowerowymi i zjazdowymi o różnej trudności co byłoby też odpowiedzią na rosnące zapotrzebowanie na rekreację i sport dla amatorów i zaawansowanych. Nie jest to jednak - na co słusznie zwraca uwagę organ - dostatecznym uzasadnieniem dla zakupu sprzętu o parametrach adekwatnych do zawodów sportowych i to zawodów rangi mistrzowskiej. We wniosku o ponowną ocenę wniosku skarżąca wskazała, że rower będzie przeznaczony do wypożyczania dla sportowców biorących udział w profesjonalnych zawodach, co uzasadnia jego wyższą cenę w porównaniu do modeli amatorskich, jest to rower przeznaczony do uprawiania sportu rangi mistrzowskiej. Podobnie spółka uzasadniała zakup zegarka i kasku - jako sprzętu przeznaczonego dla zawodników. Chociażby w przypadku zegarka wskazywano, że jego funkcje są potrzebne do wykorzystywania w ekstremalnych zawodach enduro. Innymi słowy rzecz ujmując wniosek o dofinansowanie sprzętu umożliwiającego rekreację i sport dla amatorów i zaawansowanych nie uzasadniał potrzeby zakupu sprzętu o takich parametrach. Brak było podstaw do uznania, że tak wyspecjalizowany i kosztowny sprzęt był konieczny w kontekście usług rekreacyjnych dla szerokiego grona klientów. Wnioskodawca powinien wykazać dlaczego konkretnie ten poziom jakości i cena są niezbędne do realizacji projektu. Zasadny jest zarzut skarżącej spółki, że w przesłanej do niej karcie oceny jednego z oceniających nazwanej jako "ocena_2_8333" brak uzasadnienia w kolumnie "uzasadnienie" wiersza B.6. kryteria merytoryczne. Niezależnie od wyjaśnień tej kwestii przez organ, który wskazał, że mogło zdarzyć się, co miało miejsce u skarżącej, że system nie zaczytał do pliku pdf tekstu uzasadnienia uznać należy, że uchybienie to nie mogło rzutować na ocenę prawidłowości oceny wniosku dokonanej przez organ. Z informacji o negatywnym wyniku oceny wniosku wynikało jednoznacznie stanowisko jednego z oceniających, co do oceny tego kryterium. Ponadto z obu ocen wynikała taka sama punktacja. Uchybienie to nie pozbawiło także strony możliwości złożenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia. Trudno zatem w tym przypadku potraktować to uchybienie jako dokonanie oceny w sposób nieprzejrzysty, nieczytelny bądź stronniczy. Zgodzić się także trzeba ze skarżącą, odnośnie nieuzasadnionego zarzutu organu, co braku wskazania % dofinansowania w odniesieniu do wydatku "rower pumptrackowy". Słusznie strona wskazuje, że pozycja ta jest uzupełniania automatycznie, co za tym idzie strona nie miała możliwości jej wypełnienia. Niemniej jednak nawet w takim przypadku strona winna zwrócić na to uwagę i ewentualnie zgłaszać nieprawidłowości w działaniu systemu w oparciu o który wnosiła wniosek do organu. Niezależnie od tego, nawet otrzymanie możliwego w tym przypadku 1 punktu nie powodowałoby uzyskania dofinansowania z uwagi na konieczność otrzymania w kryterium kwalifikowalności 4 punktów. Reasumując ocena wniosku dokonana przez organ nie naruszyła zatem § 7 ust. 1 regulaminu wyboru projektu. Z tego też względu sąd skargę oddalił w myśl art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach polityki rozwoju.