I SA/Rz 131/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku M. B. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie ją od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) czerwca 2009 r., nr(...), w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. M. B. wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) czerwca 2009 r., w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, złożonym na urzędowym formularzu podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, a ich dochody wynoszą łącznie 2 883 zł miesięcznie brutto. Skarżąca pobiera bowiem rentę strukturalna w wysokości 1 053 zł brutto miesięcznie, zaś jej mąż utrzymuje się z emerytury, w kwocie 1 830 zł miesięcznie. Obydwoje nie posiadają przy tym żadnego majątku, gdyż gospodarstwo rolne przekazali córce. W związku z tym, że złożone przez skwarzącą oświadczenie okazało się niewystarczające do oceny jej rzeczywistej sytuacji materialnej, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wezwano skarżącą do złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, między innymi poprzez wyjaśnienie czy skarżąca aktualnie pobiera rentę strukturalną oraz wskazanie decyzji o jej przyznaniu, złożenie oświadczenia o posiadanych środkach transportu oraz przedłożenie wyciągów z rachunków bankowych i zeznań podatkowych skarżącej i jej małżonka za 2010 r. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie skarżąca przedłożyła wyciąg z rachunku bankowego jej i jej męża, za okres ostatnich trzech miesięcy oraz rachunki dokumentujące wydatki za media. Dodała również, że wraz z mężem spłaca raty za zakupione towary, których wysokość wynosi 225 zł miesięcznie oraz że posiada samochód marki Audi, rok prod. 1995. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że to strona powinna wskazać w sposób jasny i przekonujący, że nie jest ona w stanie w jakimkolwiek stopniu partycypować w kosztach związanych z prowadzonym postępowaniem sądowoadministracyjnym, gdyż przekracza to jej możliwości finansowe. Winna to uczynić przede wszystkim poprzez złożenie wiarygodnego i wyczerpującego oświadczenia, obrazującego jej sytuację rodzinną i majątkową w sposób kompletny i rzeczowy, pozwalający na ocenę jej aktualnych możliwości finansowych. Niezależnie od powyższego przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym powinno mieć charakter wyjątkowy i znajdować zastosowanie wyłącznie w przypadkach, w których uiszczenie kosztów postępowania przekraczałoby możliwości finansowe strony, która żyje w ubóstwie. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca nie wykazała, że spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy, gdyż przede wszystkim nie ustosunkowała się w pełni do wezwania o złożenie dodatkowego oświadczenia (nie wyjaśniła od kiedy i na jakiej podstawie pobiera rentę strukturalną, nie przedłożyła też kopii zeznań podatkowych), a ponadto wysokość dochodów w jej gospodarstwie domowym, wynosząca łącznie 2 883 zł brutto miesięcznie, przy kosztach utrzymania nie przekraczających średnich kosztów utrzymania dwuosobowej rodziny, nie pozwala na przyjęcie, że spełnia ona przesłanki przyznania prawa pomocy chociażby w zakresie częściowym. Nie bez znaczenia jest tutaj również fakt, że wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wyniósł 200 zł, zaś wysokość dochodów skarżącej i jej męża przewyższa tę kwotę w sposób znaczny. Argumentem za uwzględnieniem wniosku skarżącej nie może być również fakt spłacania przez nią rat za zakupione towary, gdyż należności te nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami o charakterze publicznoprawnym, do których zaliczają się między innymi koszty sądowe. Co więcej fakt dokonywania zakupów w systemie ratalnym świadczy o zdolności kredytowej skarżącej i jej męża, w tej więc sytuacji trudno uznać, że zasługuje ona na wsparcie ze środków publicznych, poprzez pokrycie kosztów postępowania z tych środków. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.