I SA/Rz 132/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym zażalenia J.R. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 8 marca 2017 r. sygn. I SA/Rz 132/17 wzywające do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [.] z dnia [.] grudnia 2016 r. nr[.] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. - p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie zażaleniowe. Zarządzeniem z dnia 8 marca 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 906 zł. Z zachowaniem ustawowego terminu zostało ono zaskarżone zażaleniem, przy czym skarżący wystąpił jednocześnie o przyznanie prawa pomocy m.in. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2017 r., rozpoznając sprzeciw od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 10 lipca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zmienił to orzeczenie i przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W przedstawionych okolicznościach obowiązek uiszczenia wpisu uległ zatem dezaktualizacji. Natomiast postępowanie zażaleniowe dotyczące zarządzenia z dnia 8 marca 2017 r. stało się bezprzedmiotowe, ponieważ do skarżącego nie będzie kierowane wezwanie do jego wykonania, bez względu na wartość wpisu. Stosownie do art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej zwanej: "p.p.s.a.", jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Powyższe oznacza, że nadawanie biegu zażaleniu jest zbędne, a wobec zaistnienia przesłanek do umorzenia postępowania zażaleniowego przed przedstawieniem akt sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu należało je umorzyć, stosownie do art. 195 § 3 p.p.s.a.