I SA/Rz 138/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku B. K. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) grudnia 2016 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia skarżącej kosztów przechowywania w depozycie celnym zajętego towaru - postanawia – odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy. Skarżąca wstąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych w całości. W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i dwójką małoletnich dzieci. Źródłem utrzymania rodziny jest dochód męża skarżącej z prac dorywczych, w wysokości 3 000 UAH (ok. 460 zł) oraz zasiłek na dziecko w wysokości 800 UAH (ok. 120 zł). Zgodnie z oświadczeniem skarżąca oraz jej domownicy nie posiadają żadnego majątku, za wyjątkiem samochodu marki Mercedes Sprinter, rok. prod. 2003. Jeżeli chodzi o koszty utrzymania, to w oświadczeniu zaznaczono, że na jedzenie, środki czystości i pomoce naukowe rodzina wydaje miesięcznie równowartość ok. 580 zł. Oprócz tego korzysta z pomocy rodziców skarżącej, w postaci udostępnienia mieszkania. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 105 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z zacytowanego wyżej przepisu prawo pomocy może zostać przyznane osobie, która wykaże, że pokrycie przez nią kosztów postępowania musiałoby się w jej przypadku odbyć kosztem jej własnego utrzymania lub utrzymania osób najbliższych. Ciężar wykazania przedmiotowych okoliczności każdorazowo obciąża wnioskodawcę, który winien tego dokonać poprzez złożenie, na urzędowym formularzu, pełnego jasnego i wiarygodnego oświadczenia, a na wezwanie, także dodatkowego oświadczenia i odpowiednich dokumentów źródłowych, wyjaśniających wszelkie wątpliwości i rozbieżności. W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła oświadczenie z którego wynika, że miesięczny dochód w jej gospodarstwie domowym kształtuje się na bardzo niskim poziomie i wynosi ok. 580 zł miesięcznie. Środki te w całości przeznaczane są na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Niemniej jednak skarżąca, nieposiadająca, zgodnie z oświadczeniem, żadnych innych dochodów i nie mogąca liczyć na pomoc rodziny, która jedynie udostępnia jej mieszkanie, utrzymuje samochód i korzysta z usług zawodowego pełnomocnika. Na podstawie złożonego oświadczenia nie sposób zaś ustalić skąd pochodzą środki na pokrycie wydatków na samochód i opłacenie pełnomocnika. W tej sytuacji uprawnionym jest więc wniosek, że skarżąca nie przedstawiła wszystkich swoich dochodów lub też ich podana wysokość została zaniżona. Złożenie zaś niewiarygodnego oświadczenia dyskwalifikuje wniosek skarżącej, przesądzając o jego negatywnym załatwieniu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.